Vrij Hertogdom Vaelvilla

Als redelijk jonge telg binnen de familie van vrije hertogdommen was Vaelvilla een van de laatste hertogdommen die zich losmaakte van het keizerlijk juk. De flamboyante hertog Don Juan de la Muerta geeft op zijn eigenzinnige manier leiding aan de graafschappen of Comté, zoals ze in Vaelvilla worden genoemd. Het hertogdom is zowel uitbundig als zeer traditioneel.

Traditioneel uit zich in de vorm van religie die een belangrijke plek in neemt. Er is met name aandacht voor de dood, voor Angharad, en zij die zijn heen gegaan. Een belangrijke plek voor het geloof is Puerto de la Muerta, waar de Knekelkardinaal heerst. Deze broer van Don Juan is een belangrijk man in de Kerk van Angharad, en regeert zijn stad ook in de naam van dit geloof.

In Vaelvilla gelooft men dat je pas echt dood bent als je bent vergeten. Het hertogdom is dus uitbundig in het vieren van het leven. Feesten, drank en de liefde zijn hier allemaal onderdeel van en hiervan wordt volop genoten, hertog Don Juan en de Knekelkardinaal voorop. Maar ook vechten, geweld en en het doodgaan zijn onderdeel van het leven.

Zoals je kan verwachten levert dit ook een natuurlijke spanning boog op met ander levende, ondoden of “asdoden” zo als ze  in Vaelvilla worden genoemd. Necromancie in ten strengste verboden en reden tot verbanning. Men is trots op deze eigen cultuur, en de Hertog kan zich dan ook op geen enkele manier een herintrede in het keizerrijk voorstellen. De ontwikkelingen aan de grens en met name de recente annexatie van een dropje worden dan ook met argusogen gevolgd. Don Juan weet dat de keizerin een vrouw van macht is die alleen gevoelig is voor macht. De enige manier om verdere expansie van het keizerrijk te voorkomen zal dan ook zijn om met machtsvertoon een duidelijke streep te trekken……..

Comté Miadora
Niet het grootste maar zeker een van de meer interessante graafschappen van Vaelvilla is diegene aan de grens met het Keizerrijk. Ze houd het midden tussen de levendige cultuur van het hertogdom Vaelvilla en de werkers cultuur van het buurt-hertogdom Brenna. De dood neemt hier een belangrijke plaats in maar wordt geflankeerd door eer en moed als idealen. Het “vieren van het leven” zoals dat in de steden en aan de kust van Vaelvilla gebeurd wordt hier met opgetrokken wenkbrauwen bekeken. Zeker een feestje hoort erbij, maar een plek aan de tafel van de doden moet je verdienen, en dat doe je niet met je vaardigheden in de liefde maar met noeste arbeid en een voorbeeldfunctie. Het waren de ouders van de huidige Contessa (gravin) San Miguela die er voor kozen om het keizerrijk te verlaten en trouw te zweren aan het hertogdom. Maar er blijven sterke elementen van keizerlijke cultuur in het graafschap. En de geruchten gaan dat de huidige gravin, een eervol en rechtschapen vrouw, veel tijd doorbrengt in Brenna.