Wereld

De wereld is groot, en niemand weet precies hoe groot. Het einde is nog nooit gevonden, al zijn er ontelbare avonturiers ver het onbekende in gegaan. De meeste kwamen nooit meer terug, andere vertellen wilde verhalen over onbekende volkeren, tropische continenten en steden van goud. Maar ja, wat moet de gemiddelde sterveling nou met dat soort verhalen? Je mag blij zijn als je ooit een echte stad ziet, laat staan dat je de grenzen van een land kan opzoeken. En dus hangt iedereen aan de lippen van reizigers en bards, die hun gretig publiek uitgebreide verhalen vertellen over de vele landen op de kaart. De versplinterde landen van de mensen, het zwaar gehavende rijk van de elfen, de dwergen die in twee volken gesplitst zijn, en de wilde landen waar van alles en nog iets leeft, het zijn allemaal bronnen van verhalen. En natuurlijk gaan diep in de nacht ook de verhalen over de meermensen, die diep in het zoete water leven, over de geesten die nog steeds in de verlaten graafwerken van de gevluchte dwergen ronddwalen, en over de kwaadaardige magiërs die in een enorme toren middenin een nog grotere krater leven. Maar ja, diep in de nacht kan je de verhalen maar beter niet te serieus nemen.

Het Keizerrijk Laoghairnon
De meeste mensen zijn het er over eens dat het Keizerrijk Laoghairnon de oudste van de bestaande landen is. Natuurlijk zijn de dwergen en elfen het daar niet mee eens, maar dat kan de inwoners van het Keizerrijk weinig schelen.

Ooit was het Keizerrijk gigantisch, en strekte de grenzen zich van de zee tot ver in de Weylin Woods, en van Holger’s Reach  tot Oakville Forest. In de hoogtijdagen dat Keizer David Laoghairn reageerde wapperde de geel-zwarte vlaggen overal vol trots, maar na zijn dood viel het rijk snel uit een, en zijn kleindochter, Keizerin Rachel Safira, regeert nu nog maar 3 van de 8 oorspronkelijke Hertogdommen.

De Keizerin is streng, maar rechtvaardig, en ze stuurt haar adel met stevige hand aan. Onlangs nog wist ze een grote invasie van de door haar volk zo gehate Elfen hard neer te slaan, en haar geliefdheid bij het volk groeit. Velen hopen dat het Keizerrijk weer zal gaan groeien, en dat zij een waardig opvolger van haar grootvader zal zijn. Maar er gaan ook minder leuke geruchten over baden vol bloed in haar paleis in Torquil…

Wil je meer weten over het Keizerrijk Laoghairnon? Klik dan hier.

De Vrije Hertogdommen
Toen Keizer David stierf, zagen Hertog Gresham zijn kans, en verklaarde zichzelf een Vrije Hertog, onafhankelijk van het Keizerrijk. De net gekroonde jonge Keizer toonde zich zwak, en reageerde halfhartig. Zijn kleine invasieleger werd van de kaart geveegd, en er volgde geen nieuwe wraakacties. En dus zagen ook vier andere Hertogen hun kans, en verklaarde zichzelf Vrij.

Sindsdien regeren de vijf Vrije Hertogen hun Hertogdommen als ongekroonde koningen, zonder iemand boven zich aan wie ze zich moeten verantwoorden. Soms werken ze samen, soms werken ze elkaar tegen, maar over één ding lijken ze het eens te zijn: Vrijwillige terugkeer naar het Keizerrijk zit er niet in.

Elk Vrij Hertogdom is vernoemd naar de stad of burcht waar de Hertog huist: Amsdan, Daralis, Esgard, Gresham en Vaelvilla. Deze steden zijn opgebloeid nu er geen belastingen meer aan het Keizerrijk betaald moet worden, maar op het platteland lijkt dat minder het geval… De gemiddelde boer merkt er weinig van of hij onderdaan van een Keizer of een Hertog is. Hij merkt hooguit dat er meer of minder bandieten in de buurt zijn.

Wil je meer weten over de Vrije Hertogdommen? Klik dan hier.

De Stadstaten
Ooit waren de stadstaten onderdeel van Hertogdom The Fingers, één van de overgebleven Hertogdommen van het Keizerrijk. Maar geïnspireerd door de Vrije Hertogen, en met de bijzondere specialisaties van hun steden als kracht om de afgenomen macht van het Keizerrijk te weerstaan, splitsen ook zij af van het keizerrijk, als drie kersverse Stadstaten.

In Benice regeert sindsdien een Handelsprins. Generaties van Prinsen hebben de traditionele handelsstad tot economisch bastion gemaakt. De dwergen in Holger’s Hold willen met niemand anders handelen, en handelsschepen uit exotische oorden meren regelmatig aan in de haven van Benice. Maar de schepen van de vuurvikingen zijn sterk op zee, en de huidige prins lijkt niet in staat hen te verslaan.

In de Ivoren Toren regeren de Meesters van de School van Magie, geleid door een Grootmeester. Er wordt gezegd dat iedere magiesoort hier geleerd kan worden, en dat niemand de lessen van magie beter kent dan de magiers die in de Toren gestudeerd hebben. Maar priesters worden hier met een scheef oog aangekeken, en tempels zijn uit den boze, en dat zorgt dat de Ivoren Toren meer vijanden heeft dan de inwoners toe willen geven.

In Saldrad is niets belangrijker dan intelligentie. Uitvinders, alchemisten en studenten laten zich leiden door de slimste onder hen, meestal een Professor. De muren van de stad zijn een technologisch wonder, en de mechanica die in deze stad gevonden wordt is nergens anders terug te vinden. Voor kennis over van alles ben je in Saldrad aan het goede adres, maar van politiek lijken ze niet veel op te hebben.

Wil je meer weten over de Stadstaten? Klik dan hier.

Het Elfenrijk
Toen het Keizerrijk uit elkaar viel, zagen ook de onderdrukte elfen hun kans. Na jaren van armoede in de sloppenwijken van het Keizerrijk bleken ze georganiseerd genoeg om binnen zeer korte tijd in grote getalen te vertrekken. Onder leiding van Ylyndar trokken ze naar het Noord-Oosten, waar hun oude steden lagen, en begonnen hun eeuwenoude beschaving opnieuw op te bouwen.

Al snel ontstond de splitsing tussen de Hoog-elfen in de steden en de Woud-elfen daarbuiten. In het Rijk wonen voornamelijk Hoog-elfen, die trots zijn op hun hoogstaande cultuur, vol schoonheid, properheid en vooral blijvendheid. Hun steden lagen er lange tijd piekfijn bij, het toonbeeld van de hogere cultuur. Maar recentelijk schijnt het rijk grote problemen gehad te hebben met een gekte die door de steden trok, waar veel schade is geleden…

Wil je meer weten over het elfenrijk? Klik dan hier.

Het Rijk van de Bergdwergen
Toen de dwergen vertrokken uit Orothan’s spine, kwam de Holger clan uiteindelijk terecht in de bergen ten oosten van the Fields of Gold, om hun oude leven weer op te bouwen. Afgezonderd van alle anderen bouwden ze ondergronds enorme tunnels en hallen, en diepte hun mijnschachten steeds verder uit. Geleid door de oudste van iedere Haard worden de dwergen steeds rijker, en de paar Benicianen die met ze mogen handelen profiteren mee.

Wil je meer weten over de dwergen? Klik dan hier.

Wil je meer weten over het Rijk van de Bergdwergen? Klik dan hier.

De Domeinen van de Heuveldwergen
Waar de Holger clan naar het oosten vertrok, is clan Murdaral naar het westen getrokken, en in de heuvels gaan wonen. Ze leven daar volledig anders dan ze in de bergen deden: Niet in families maar in competitieve Gildes. Ook beoefenen ze nu veel meer ambachten dan hun voorouders. De mooiste en beste handgemaakte items komen van de heuveldwergen, en de handel tiert hier welig.

Wil je meer weten over de dwergen? Klik dan hier.

Wil je meer weten over het Domein van de Heuveldwergen? Klik dan hier.

De Wilde Landen
Buiten alle grenzen ligt nog veel meer land, waar geen keizers, hertogen, professoren of raden de wet bepalen. Het is grotendeels niemandsland, en dus heeft niemand het ooit een naam gegeven, maar het staat bekend als de Wilde Landen. Hier wonen kleine stammen van mensen en elfen, en vast nog andere wezens, vaak enigszins primitief, geadviseerd door priesters en sjamanen. Er lopen wilde dieren die nergens anders te vinden zijn. En een heel eind de Landenin is één prachtige grote stad te vinden, waar een eeuwenoude heerser onverstoorbaar op zijn troon zit.

Wil je meer weten over de Wilde Landen? Klik dan hier.

De Vuureilanden
Verreweg de meeste wezens leven op het vasteland. Een groot deel van hen is bang voor de zee, het eindeloze open water dat een eeuwige honger naar stervelingen lijkt te hebben. Maar voor de kust van het Keizerrijk liggen de Vuureilanden, waar de Vuurvikingen leven. Zij kennen geen angst, en al helemaal niet voor basale dingen als de zee, of een vulkaan. Nee, zij aanbidden die ruwe natuurkrachten juist, en weten precies hoe ze er mee om moeten gaan.

De Vuurvikingen varen de hele zee over, en zijn de angst van vele handelaren, want hun schepen plunderen er naar hartelust op los. Ze handelen eigenlijk alleen met de Ivoren Toren, waar de inwoners de voorliefde voor elementaire krachten delen. Omdat de Vuurvikingen dus voornamelijk gevreesd zijn, is er maar weinig bekend over hen. De geruchten gaan over verschillende stammen, die eeuwig met elkaar concurreren voor de beste plekken op het grote, vulkanische eiland. De kleinere eilandjes er om heen willen tenslotte nog wel eens onverwacht het water in zakken…

Het dorp
Het dorp kent vele namen. Ooit heette het Outpost 49, toen El Viego, nu schijnt het opeens Esperanza te heten. Volgens sommigen is het een buitenpost van het Keizerrijk, in Hertogdom Brenna en Graafschap Indeboom. Volgens anderen is het een nieuw dorpje van het Vrije Hertogdom Vaelvilla, waar het in Comté Miadora zou liggen. De grenslijn in de buurt van dit dorp lijkt soms met het seizoen te veranderen. Maar hoe de grens ook loopt: Het dorp ligt in de buurt van een veel bereisde weg, en het is een komen en gaan van reizigers.

Het is een dorp met een lange geschiedenis, waar geruchten gaan over een oorsprong van vele ondoden, een poort naar de hel, een krachtbron voor de Goden, inwoners uit een ver verleden en nog veel meer. Recent hebben onderzoekers in ieder geval diepe gangen onder het dorp gevonden, vol tekenen van een oude beschaving, en er wordt gefluistert dat de krachten van die verloren samenleving het dorp ‘anders’ maken dan al die andere dorpjes in de buurt.

Reizigers van over de hele wereld komen hier naar toe, met net zo verschillende redenen daartoe als achtergronden en geschiedenissen. In groepjes of alleen zijn ze in het dorp komen wonen… Maar er gaat maar zeldzaam iemand weg. Wil jij meer weten over dit dorp? Kom het meemaken tijdens de volgende Omen!