Consumpties

Enige resultaat

Omen logo

Rystill – Godin van Natuur, Jacht en Balans

Rystill is de godin van natuur. Ondanks haar afkeer van beschaving word zij vaak afgebeeld als een statige vrouw in prachtige kleren vervaardigd uit de materialen van haar domein. In de zomer  is zij groei, warmte, voedsel. Onder haar bewind bloeit het land op en laat de natuur haar weelde zien. Tot de herfst voor mensen, planten en dieren het moment van oogsten inluidt en het huilen van haar jagende beastmen gehoord kan worden in elk bos en over elke heuvel. Haar giften komen en gaan net zo snel als de zomeravond verandert in een storm. Menig verhaal bestaat over Rystill die door het land ging, en waar zij ging heroverde de natuur het land, met tand, storm en wortel. Zij die leven volgens haar wegen en jagen onder de bescherming van haar rokken. Ze weten één regel boven al: Je plaats in haar domein zal elke dag bejaagd worden, Haar zegening geeft kracht zolang je deze zelf kunt veroveren. De volgelingen van Rystill leven aan de rand van beschavingen en vertellen al die het wil horen dat je alleen maar leeft als je jaagt en de testen van Rystill kan doorstaan. Rystill word veelal aangehangen door zij die in de bossen leven, de akkers bewerken en zij die de zeeën bevaren. Voor al wat bejaagd word moet nieuw leven geplant of gebaard worden. De grootste zonde is om alleen te jagen of alleen leven te geven: Alles moet in balans gegeven en genomen worden. Rystill’s volgelingen streven om in harmonie met natuur te leven. De volgelingen van Rystill dragen natuurlijke kleuren, het groen bladeren en het bruin van de aarde. Het symbool van Rystill is een boom aan de waterkant. Aan de voet van de berken van het bos ligt de oude jager, zijn laatste adem uitgeblazen, zijn laatste prooi stervende aan zijn voeten. “Vader, Nee blijf bij me!” “Hij ging zoals hij leefde, in haar aangezicht, altijd op jacht.” “Wat heb ik eraan?! Zij is mijn vader niet! Ik wil hem terug!” “De natuur geeft en neemt. Het is tijd dat jouw vader zijn plek tussen de wortels neemt.” “Maar waarom zo, en zo vroeg, niemand zal hem herinneren! Mijn zusje en broer zullen het niet snappen, hoe moeten zij verder zonder hun vader?” “Kijk om je heen, de spirits van het bos zijn hier om zijn devotie te belonen. Deze plek zal van hem zijn en een eik waardig aan deze man zal zijn plek in nemen. Hoor in de diepte van het bos haar gekozen volk huilen om zijn jacht’s einde." Gesprek bij het heen gaan van David Eskes, dorp’s jager en vader van 3.
Omen logo

Evaluatie Omen XXVI

Omen logo

Winkelmand

[woocommerce_cart]
Omen logo

Afrekenen

[woocommerce_checkout]
Omen logo

Inschrijfformulieren

Omen logo

Privacy Statement

Inleiding

Om het doel van Stichting Omen (SO) te kunnen behalen, namelijk het organiseren van Live Role Play evenementen is het noodzakelijk dat SO persoonsgegevens verwerkt van haar deelnemers. Dit document beschrijft welke verwerkingen er zijn, hoe deze gegevens beschermd worden en hoe de deelnemers inzage en verwijdering kunnen vragen.

Beschermingsmaatregelen

Het invoeren van persoonsgegevens is beschermd door een zogenaamd SSL protocol die de invoering versleuteld en beschermd. Persoonsgegevens zijn opgeslagen op een met wachtwoord beveiligde locatie.

Verwerking

SO vraagt bij de inschrijving voor haar evenementen alleen naar gegevens die noodzakelijk zijn voor het organiseren van het evenement. Dit zijn de volgende gegevens en de noodzakelijkheid:
  • Voornaam / Achternaam, registratie en verwerking betaling.
  • E-mail, bevestiging inschrijving en betaling en promotie nieuwe evenementen.
  • Geboortedatum, het handhaven van de (zachte) leeftijdsgrens.
  • Dieetwensen, organisatie van catering van evenement.
  • EHBO informatie, eventuele ingrijpen voor EHBO.
  • Ongevallen contactgegevens, voor waarschuwen bij ongevallen.
Deze gegevens kunnen ingezien worden voor de volgende functies voor de bovenstaande doeleinden:
  • Voorzitter
  • Secretaris
  • Penningmeester
  • Algemeen bestuurslid verantwoordelijk voor catering
  • EHBO verantwoordelijke
Bovenstaande gegevens blijven bewaard na het evenement voor het generen van statistische data.

Inzage, correctie en verwijdering

Mocht een deelnemer van SO inzage willen in haar opgeslagen gegevens, kan zij een e-mail sturen naar bestuur@omen-larp.nl. Ditzelfde adres kan aangeschreven worden voor eventuele correctie of verwijdering van de persoonsgegevens van de betrokkene.
Omen logo

De Wilde Landen

Een groot deel van de bekende wereld is ingekaderd in grenzen, heersers en regels. Maar voorbij de bekende grenzen liggen enorme bossen, vlaktes en gebergte die nergens bij horen, en van niemand zijn. Er zijn geen wetten, er zijn zelfs amper wegen te vinden. Deze gebieden hebben geen officiële naam, maar de meeste kennen ze als de Wilde Landen. Er gaan honderden verhalen rond over deze regio. In de grote steden gruwelt men van het ongeorganiseerde leven, waar mens en dier bijna gelijk zijn. In de avontuurlijke handelskaravanen spreekt men over onontdekte rijkdommen, en wilde monsters die je nergens anders tegen zult komen. De geleerden discussieren over de gebieden die nog niet in kaart zijn gebracht, en de kennis die daar te halen zou zijn. En tussen al deze verhalen in lopen genoeg mensen, elfen en zelfs dwergen die uit deze gebieden komen, en die soms hun stemmen verheffen om verhalen te bevestigen en ontkrachten, Maar zelfs zij hebben maar kleine stukken gezien van de enorme wildernis, en weten maar weinig. Toch is er genoeg wél bekend over de Wilde Landen. Over de stammen van binnenlanders en woudelfen, de drie zogenaamde ‘wilde steden’ die er liggen, de Sjamanen die aan de voet van het gebergte leven, en over een gevaarlijke plek midden in de bergen.   Bewoners van de Wilde Landen Overal in de Wilde Landen zijn kleine groepjes bewoners te vinden. Veelal primitieve stammen in hutten tussen de bomen, of rondtrekkend over de velden. Woudelfen en mensen gaan elkaar meestal uit de weg, maar soms leven ze samen. Op de grote vlaktes trekken uitgebreide families rond met vee, en in de wouden leven ze in kleine hutjes. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: Ze zijn vrij van enige overheersing, en kwetsbaar voor van alles. Tussen de kleine stammen wonen groepen rovers, sommige zo groot dat het bijna rooflegers zijn. Ze trekken rond, stelen de andere bewoners leeg, en moorden en plunderen naar hartelust. Er zijn maar weinig plekken in de Wilde Landen die veilig zijn van hen, en alleen de grote handelskaravanen die op de wegen blijven maken kans tegen ze. En natuurlijk zijn er ook de wilde dieren, groter en gevaarlijker dan waar dan ook in de bekende wereld. Van grote jagers tot kleine giftige diertjes, alles is te vinden. Omdat de Wilde Landen zo dun bevolkt zijn, floreren de dieren hier, en op veel plekken zijn mensen prooi in plaats van jager.   De Wilde Steden Slechts één grote weg gaat de Wilde Landen in, en komt niet verder dan de Weylin Woods. Bijna iedereen die de Wilde Landen in gaat, neemt deze weg. Handelaars, avonturiers, wetenschappers en bewoners van de wildernis trekken in grote karavanen door de bossen, in de hoop samen veilig te zijn van de wildernis en alles wat zich daarin schuil houdt. De eerste stad die ze tegen komen is Lydrale, al is het amper een stad te noemen. De enorme vlakte in het bos is vooral een rustplek voor de karavanen, en een groep binnenlanders heeft er hutten neergezet. Ze handelen met de karavanen, en zorgen dat er altijd eten, drinken en vuren zijn, zolang de karavanen hen enigszins veilig houden. De vaste bevolking van Lydrale is dus klein, maar als meerdere karavanen hun tenten opzetten kan het een ware stad lijken. Een stad met straten, gezang en verhalen, maar nooit een stad met één leider. Bij Lydrale zijn de karavanen halverwege naar Lordale, de enige plek van van de Wilde Landen met een alleenheerser. Net buiten de bossen, op een grote heuvel, heerst al minstens tweehonderd jaar een man die alleen bekend staat als Lord Al’harrat, in een stad gebouwd om zijn enorme paleis. Zodra een karavaan neerstrijkt op de vlakte buiten de muren, worden de leiders uitgenodigd in het paleis. Door de dikke muren, over de grandioze hoofdweg vol fonteinen, verlichting en magnifieke panden, lopen ze omhoog naar het paleis, vol van glas, kristallen en gekleurde vuren. In een grote glazen koepel worden ze ontvangen door één van de honderd vrouwen van de heer, en onder het genot van dure dranken en hapjes worden hen de strikte wetten van de stad uitgelegd. Daarna zijn ze vrij om te gaan, en afgezanten van de Lord Al’harrat komen met hun mee om alle vragen te beantwoorden en handel te drijven. Maar Al’harrat zelf zien ze nooit. Het verhaal gaat dat zelfs de inwoners van de stad hem al honderd jaar niet zagen… Een klein deel van de Karavanen trekt na Lydrale nog door, langs de rand van het bos, naar tempelstad Weeg. Hoog in de bomen hangen daar de Tempels van de Natuurgoden, een term die nogal breed wordt opgevat door de priesters die er leven. De tempel van Rystill is de grootste, gebouwd in de top van de hoogste boom van de wijde omgeving. Maar in de bomen daaromheen zijn ook Moira, Tristeza, Angharad, Shivaun en vele andere, kleinere goden te vinden. De priesters handelen met de karavanen, maar alleen waarlijk gelovigen mogen de ladders beklimmen die naar de tempelstad leiden.   Dara - Hart van de Sjamanen Overal in de Wilde Landen, maar ook op veel andere plekken, leven kleine stammen, vaak primitief en afgesloten van de buitenwereld. En tussen hen leven de wijze sjamanen, die de taak dragen de balans te bewaren, voor de zielen te zorgen en de geesten tevreden te houden. Sommige leven bij de stammen, andere reizen rond, en in zeldzame gevallen ondernemen ze verre reizen omdat de balans ernstig gevaar loopt. De sjamanen zijn dus overal te vinden, maar er is één plek die belangrijker voor ze is dan de anderen, en waar jaarlijks een grote ontmoeting georganiseerd woont: Dara. In een gigantisch gebouw staat een grote Shrine, en wordt een sterke rituele cirkel onderhouden vanwaar de sjamanen contact kunnen houden met plekken over de hele wereld. Niemand behalve de sjamanen weet precies waar Dara ligt. Ergens aan de voet van de bergen, op de rand van het bos, in de buurt van open velden… Maar dat is een groot gebied, en als de sjamanen niet willen dat je het vindt, zal je er nooit komen.   De Tanden van de Bergen In het Noorden van de Wilde Landen ligt een uitloper van Orothan’s Spine, waar iets gevaarlijk is. Er is maar weinig over bekend, maar de verhalen zijn te hardnekkig om te negeren, en er is nog nooit iemand teruggekeerd die de bergen introk. De stammen die dicht bij de bergen wonen zeggen alleen dat de tanden van de bergen scherp zijn, en dat als de muil je eenmaal opslokt, niets je meer kan redden. Er wordt gefluisterd over een weg de bergen in, maar die is alleen nog op oude kaarten te vinden. Sommige zeggen dat de weg begint bij Dara, anderen zeggen dat hij afsplits vanaf Lydrale. Avonturiers spreken over een weg die alleen gevonden kan worden als het onweert boven het gebergte, maar gelukkig is dat vaker wél dan niet het geval. En de handelskaravanen weten vaak te vertellen dat Lord Al’harrat een enorme prijs uitreikt voor iemand die kan bewijzen in het gebergte geweest te zijn.
Omen logo

Domein der Heuveldwergen

In het westen vonden de dwergen verlaten steden. De dwergen van Clan Murdaral besloten deze steden op te gaan knappen en er te gaan wonen. Het idee om in de heuvels te gaan wonen sprak ze wel aan. Diep graven deden ze echter nooit meer. De nu heuveldwergen genoemd, leven van landbouw en veeteelt, maar vooral van de ambachten waar ze beroemd om zijn. Als het handgemaakt is en het is van uitstekende kwaliteit, komt het hier vandaan. Sinds ze er wonen hebben de heuveldwergen altijd goede contacten gehad met de mensen en met enkele elfen clans. In de hoogtijdagen van het keizerrijk lag het gebied van de heuveldwergen midden in de westelijke helft van het rijk en viel het gebied ook onder de keizer. Ze betaalde netjes de belasting en genoten van de voordelen die het keizerrijk ze gaf. Toen het keizerrijk uiteen viel en de omliggende hertogdommen zich afscheiden, stopten de dwergen met belasting betalen aan de keizer zonder dat dit enige consequenties met zich meebracht. Sterker nog, de dwergen bleven handelen met al hun partners en bleven dezelfde voordelen genieten. De heuveldwergen werken op een heel andere manier dan de Gebergtedwergen. De heuveldwergen hebben geen familie tradities. De heuveldwergen zijn van de Gilden. Zo is er een gilde voor alles. Het Gilde der dranken of het Gilde der wapens. Maar zo ook het gilde voor Dakdekkers bijvoorbeeld. Elk gilde heeft een herkenbaar banier, op deze banier staat het icoon van de ambacht en het icoon van de stad waar het gilde gevestigd is. Elke heuveldwerg stad heeft een Residentie, deze residenties bestaan uit alle meesters van elk gilde die de stad huisd. Deze nemen de beslissingen van en voor de stad. Jaarlijks vindt er een Gilden test plaats. Hier kan elk lid van een gilde zich bewijzen en zich hoger op werken in de rangen van het gilde. In tegenstelling tot de Gebergtedwergen zijn er meerdere steden. Deze zijn gevestigd in het Domein. Het domein bestaat uit de volgende steden: Ainsleigh, Rorhym, Murdaral, Wyndham en Hillmaas. Je kunt heuveldwergen herkennen aan hun mooie gladde gezichten. Dit betekend dat hun  hoofdhaar en hun baarden goed geschoren zijn. In tegenstelling tot de Gebergtedwergen hebben de heuveldwergen geen sieraden in hun haar maar hebben ze deze juist meer in de zin als piercings en oorbellen. 
Omen logo

Rijk van de Bergdwergen

De Holger clan vestigde zich in de bergen ten oosten van the Fields of Gold. De nu gebergte dwergen gingen weer graven en genoten van hun nieuwe rijkdom. In tegenstelling tot de heuveldwergen zonderden de gebergte dwergen zich af van de anderen volkeren en ook verviel al snel het contact met hun broedervolk. Toch hebben de gebergte dwergen wat van hun verleden geleerd. Ze hebben gigantische stalen poorten om de stad, gangen en mijncomplexen gebouwd, deze sluiten af wat er rondkruipt in de diepten. Enkele decennia geleden hebben de dwergen van Holger’s Hold na lang aandringen van een groep handelaren uit Benice, besloten met enkele Beneciaanse afgevaardigde te gaan handelen. Alle handel met de gebergte dwergen vindt dan ook plaats via deze selecte groep. Hoe ziet het er binnen in Holgers Hold en Holgers Reach uit? Alles is gehouwen vanuit de berg zelf. Hierdoor staat er om de 5 tot 10 meter een pilaar die de hoogte in reikt, om de berg te steunen. Dit alles te samen met een grote smelter die midden in Holgers Hall staat: de eerste ruimte waar je binnenkomt na de grote stalen poort. Vanaf deze ruimte zijn er allemaal gangen die naar andere hallen gaan. Aan deze gangen en hallen kan je de namen herkennen van de eerste dwerg families die hier hebben gewoond en nog steeds wonen. Zo heb je bijvoorbeeld Holgersgroeve, Hoofdgroeve, de Nieuwegroeve, Buddoun’s Groeve, Braznu’s Groeve en de Stalenkloof. Dit zijn maar een paar van de eerdere groeven en schachten die er zijn gemaakt. Later moesten de dwergen nieuwe diepe schachten maken. Hiervoor hebben ze de namen genomen van de eerste vinder van een mineraal. Hierdoor kreeg de vinder van het mineraal inspraak over hoe de schacht er uit moest te komen zien. Zo kon de vinder kiezen voor een vertrek, kantoor of ontvangstruimte en deze naar eigen zeggen versieren. Hoe wordt Holgers hold geregeerd? Holgers hold wordt geleid door de raad van Aardouders. Dit is weer heel anders dan de Heuveldwergen dit doen. De Aardouders zijn de oudst nog levende leden van elke respectvolle Haard (familie). Deze raad neemt de vele beslissingen die voor het belang zijn van Holgers Hold en de berg. Elke oudste lid beslist ook weer wat er in de Haard gebeurt. Je hebt twee soort Haarden onder het Bergdwergenrijk. De Vrouwhaarden en de ManHaarden. Vanuit de Vrouwhaarden komen vaak de sterkste krijgers en vanuit de Manhaarden komen de beste crafters. De Vrouw- en Manhaarden worden geregeerd door de oudste Vrouw of Man van de haard. Hoe zijn de gebergtedwergen te herkennen? Je kunt Gebergtedwergen herkennen aan hun mooie lange haren. Dit kan hun hoofdhaar zijn maar zeker zijn er baarden te vinden onder deze dwergen. Vaak versieren ze deze door gouden juwelen of door deze te vlechten of andere haardrachten voor het langere haar. 
Omen logo

Landen van de Dwergen

Ooit woonden de dwergen in Orothan’s Spine. De bergen waren rijk aan goud, ijzer en andere delfstoffen. De dwergen kenden voorspoed en leefden in vele clans, tot eeuwen geleden de monsters van de nacht kwamen. Binnen enkele decennia was de dwergen bevolking flink uitgedund en waren alleen de Holger en Murdaral clan nog over. De twee clans besloten hun thuis te verlaten en op zoek te gaan naar een nieuwe plaats om te wonen. Na een exodus van maanden, kwamen de dwergen aan bij de Hazed Mountains. Ze stuurden verkenners de dikke mist in, maar de enkeling die terugkwam, was compleet in de war. De Murdaral dwergen zagen dit als een teken: de dwergen moesten de bergen voorgoed vaarwel zeggen en een toekomst boven de grond gaan zoeken. Dit vonden de Holger dwergen oorsprongsschennis en besloten de bergen ten oosten van de Fields of Gold op te zoeken, terwijl de Murdaral dwergen naar het westen trokken. Wil je meer weten over het Domein der Heuveldwergen? Klik dan hier. Wil je meer weten over het Bergdwergenrijk? Klik dan hier.
Omen logo

Het Elfenrijk

Het elfenrijk bestaat nu uit twee soort elfen; de Hoog-elfen en de Woud-elfen. Vroeger waren er alleen de Hoog-elfen, toen gewoon elfen genoemd, maar die tijden herinneren de elfen zelf nog amper. De hoog-elfen hadden een ondergeschikte rol in de samenleving tijdens de hoogtijdagen van het keizerrijk. De hoog-elfen leefden als tweederangsburgers in de sloppenwijken van de steden, vaak werkend voor een hongerloontje. Maar de hoog-elfen hielden vol, verlangend naar de tijd dat zij nog een grootse samenleving waren. Het is daarom ook geen verrassing dat toen het keizerrijk uit elkaar gevallen was de hoog-elfen al bijna direct georganiseerd waren. Onder leiding van Ylyndar trokken de meeste hoog-elfen naar het noordoosten om de oude ruïnes van Iltharion nieuw leven in te blazen. Vanuit daar groeide het rijk als nooit tevoren. Zo bestaat het rijk van de Hoog-elfen uit de volgende steden.
    • Iltharion - De hoofdstad van het Elfenrijk. Hier heerst de Ylyndar Familie.
    • Esarion - Esarion is de tweede stad van de Ylyndar Familie, deze is overgenomen door de Kyndel Familie om geruchten van de Ylyndar familie te voorkomen.
    • Silverpeaks - Silverpeaks is meer de militaire gelegen stad van het Elfenrijk. Hier komen de elf soldaten vandaan. Deze zijn te herkennen aan hun Blauwe armband met het teken van Silverpeaks aan hun linkerarm. De soldaten worden opgeleid door de Edansyr Familie. Daarnaast verdient Silverpeaks bijzondere aandacht omdat het de enige stad is waar de hoog-elfen andere volkeren laten wonen, uitzonderingen hier en daar nagelaten. Tijdens de grote exodus kregen de elfen hulp van mensen die hun goed gezind waren en zijn meegetrokken omdat zij hun leven in Laoghairnon niet meer zeker waren. Echter, mensen zouden mensen niet zijn als ze binnen dertig jaar niet vergeten waren wat hun band met de elfen was en ze ruzie gingen schoppen om de grens van een graanveld. Om deze reden is besloten alle mensen en andere vreemdelingen in Silverpeaks te laten huisvesten, zodat de elfen die geen gedoe willen, zonder problemen in andere steden kunnen wonen.
    • Nithf - Hier heerst de Eriladar Familie al vele jaren.
    • Elryus - Hier heerst de Filarion Familie, ze hebben Elryus gesticht omdat ze het niet eens waren met de Ylyndar familie over bepaalde zaken. Ondertussen hebben de Filarion en Ylyndar families het bijgelegd en hebben nu weer goede buren aan elkaar.
    • De grijze toren - de verbannelingen van de hoog elfen worden hier heen gestuurd. Je wordt verbannen als je iets gedaan hebt tegen het elfenrijk. Een reden kan zijn het rijk ten schande brengen, over het vernietigen van de kunst en cultuur van het rijk. Het gebied rondom de Grijze Toren is een grote, dode vlakte. Er zijn amper dieren te vinden, alleen het kleinste ongedierte overleeft. Zelfs magie krijgt hier geen grip op de wereld: Magiers, priesters, druides, ritualisten, ze zijn allemaal volstrekt krachtloos zodra ze de vlakte betreden.
Iedere Stad in het rijk is vertegenwoordigd door een senator. Deze senatoren zijn verkozen door de elfen uit elke stad. Samen met de koning zitten zij in een senaat om het reilen en zeilen van het koninkrijk te regelen. Zo zijn er nu onder andere senatoren van oorlog, landbouw, cultuur en educatie. De koning eigent zichzelf niet meer inspraak toe dan de senatoren, hij treed echter wel op als voorzitter. Onderdrukking en magie In het keizerrijk werden de elfen zwaar onderdrukt, en werden elfenkinderen altijd gedood zodra ze magische potentie toonde. Dit begon echter te veranderen toen de eerste niet mens werd toegelaten tot de raad van dertien in de Ivory Tower. De dwerg Dwyrna Jobarsdochter (de ‘uitvindster’ van de magische runen) streed voor gelijkheid van vrouwen en andere rassen binnen de toren. Het duurde een paar mensen generaties voordat haar idealen regel werden, wat betekende dat de Ivory Tower geen elfenkinderen meer doodde (wat het begin was voor afwijkende wetten voor deze stad). Terwijl de elfen in regel gelijk waren in de Ivory Tower, zeker toen het haarzelf uitriep tot zelfstandige Stadstaat, was in de praktijk niet goed terug te zien. De elfen magiërs voelde zich vaak achtergesteld. Voor de meeste elfen was het dan dus ook vanzelfsprekend dat ze naar Iltharion trokken toen deze stad zo goed als hersteld was. Zij hielpen de stad te maken tot de glorieuze pracht die het nu is en begonnen elfenkinderen te onderwijzen in de magie. Heden heeft het koninkrijk zijn eigen magiecultuur opgebouwd, voor een groot deel beïnvloed door oude geschriften. In veel mensensteden worden de elfen nog steeds onderdrukt. In de meest zuidelijke steden is er van onderdrukking geen sprake meer, maar wel wordt er nog steeds gediscrimineerd. De Ivory Tower en Benice zijn de enige steden die de hoogelfen wettelijk als gelijk ziet, maar Benice is de enige die deze wetten handhaaft. De Woud-elfen Vaak proberen de verbannelingen van de Grijze toren uit de greep van de Hoog-elfen te ontglippen. Als dit gebeurt komen zij vrij in de natuur terecht. Hierdoor ontstonden ook de Woud-elfen. Omdat ze uit deze greep van één rijk proberen te ontglippen zijn ze verdeeld geraakt in hun uitingen. Door de tijd heen versplinterde zij steeds meer en tegenwoordig zijn er diverse stammen van woud-elfen elk met een eigen gebied en geschiedenis. De stammen komen zelden buiten hun gebied, alles wat zij nodig hebben om te kunnen overleven vinden zij in de natuur. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat zij nogal schuw zijn ten opzichte van buitenstaanders. Mocht je hen te vriend maken dan kunnen zij je alles leren over de paden van Rystill en de natuur. Door hun schuwheid zoeken zij zelden de confrontatie op met andere, maar zij die de natuur vernielen moeten oppassen. Zelfs het sterkste staal kan niet op tegen de tijdloze krachten van de natuur. De woud-elfen hebben zich altijd afzijdig weten te houden tussen de spanningen van de hoog-elfen en het keizerrijk. Ze leven overal, ook buiten de grenzen van de rijken, en zijn tegenwoordig in grote getalen in de Wilde Landen te vinden.  De laatste tijd worden er echter steeds meer woud-elfen in de steden van de mensen en hoog-elfen gezien. Dit zou betekenen dat ze zich toch weer veilig wanen in de steden.
Omen logo

Benice

Eigenlijk was Benice een klassieke keizerrijksstad, waar adel het voor het zeggen had en veel geld verdiend werd over de rug van de armeren. Maar Benice had altijd al een groot voordeel: De gunstige ligging. De uithoek van het Keizerrijk werd door vrijwel niets bedreigd, alleen de vuurvikingen waren soms een irritatie. En aan de kust en een riviermonding bloeide de handel snel op, om de rijken nog rijker te maken. Ook in die tijd al voer Benice haar eigen vlag: Paars, met goude borduursels, om met hun rijkdom te pronken. In de kern is er sinds de ontsnapping uit het Keizerrijk weinig veranderd, ondanks een heftige en gewelddadige machtsstrijd. De adel werd uit de stad verdreven, en de rijkste, slimste en sluwste handelarenfamilies hebben op bloederige wijze de macht overgenomen. Maar ja, de rijken maken zichzelf nog steeds rijker, de armen hebben weinig stem. Vol trots spreken de reizende handelaren, te herkennen aan hun rijke kleding, vaak met paarse tinten, over de Hoogst Serene Republiek van Benice, waar de verkozen Handelsprins de taak heeft om de voorspoed van de stad verder te vergroten. De ware macht ligt ondertussen bij de acht rijkste families van de stad, de Patriciërshuizen, die de strijd na het verdrijven van de adel wonnen. Al generaties lang is geen nieuwe familie toegetreden tot dit bastion van macht in Benice. Gezamelijk kiezen de leiders van deze huizen een Handelsprins, die tot zijn dood regeert. Het kiezen van een nieuwe prins is een lang proces, want een absolute meerderheid is vereist, en het kan jaren duren voordat de patriciërs het met elkaar heen worden. Nu heerst Handelsprins Hendrik Johanszoon, van huize Johanszoon. Hij heeft een sterke bondgenoot in de huizen Klinkhamer, van der Linde en Wagenvoort, maar de andere huizen beginnen hun enthousiasme over deze Handelsprins kwijt te raken. Met name nu de rooftochten van de Vuurvikingen Benice verder beginnen te verzwakken, en Johanszoon het probleem maar niet onder de duim weet te krijgen, begint er gemor te komen. Er wordt al gemompeld dat het niet lang meer zal duren voor één van de Patriciershuizen een deel van hun fortuin uitgeeft om de Prins een vervroegd einde te doen krijgen. Ondanks de Vuurvikingen gaat het zo slecht nog niet. De inwoners zijn de Goden, en met name Trovat, erg dankbaar voor de economische voorspoed van hun stad. De handel met de dwergen, een monopolie van Huize Klinkhamer, doet de stad veel goeds, en ook met de bouw van een nieuwe generatie handelsschepen loopt voorspoedig. Er gaan zelfs geruchten dat enkele huizen praten over het opzetten van een Kolonie, maar waar dat zou moeten gebeuren is volkomen onduidelijk. Er zullen in ieder geval gouden bergen nodig zijn om genoeg soldaten in te huren, want een eigen leger hebben de huizen niet. Maar gouden bergen zijn er genoeg, in Benice.
Omen logo

Ivoren Toren

Een enorme stenen toren bekleed met Ivoor, met bovenop een eeuwig brandend vuur: De Ivoren Toren is van mijlenver te herkennen als de plek waar al sinds mensenheugenis aardmagiërs en vuurmagiërs samenkomen om kennis te delen. Maar de mist die soms over de zee en de velden hangt lijken ze tot hun grote frustratie nog niet onder controle te hebben. Magie, dat is de specialiteit van de Ivoren Toren en de stad er omheen. Met name elementaire magie, maar andere magiesoorten zijn ook welkom… Als het maar niet spiritueel is. Voor veel inwoners van de Ivoren Toren staan de goden lijnrecht tegenover de kracht van magie: Zij houden zich liever vast aan de onveranderlijke, onpersoonlijke kracht van de elementen. Het beheersen van magie wordt gezien als een teken van sterke persoonlijkheid en een goede opvoeding. Families doen er alles aan om de magie sterk in het bloed te houden, en het is niet ondenkbaar dat een kind zonder enige aanleg plotseling verdwijnt. Talentvolle kinderen uit de armere wijken die verder van de toren zelf afliggen, worden gered van hun betreurenswaardige omgeving en onder toeziend oog opgevoed tot sterke magiërs, gesponsord door één van de huizen met oude, magische bloedlijnen. Ook de heerschappij van de stad ligt in de handen van sterke magiërs. Eenieder die de rang van Meester der Magie behaald heeft zeggenschap over de Ivoren Toren en de onderdanen, al is het uiteindelijk de verkozen Grootmeester die de ware leiding heeft. De Meesters leggen sterke druk op de stad om alle kennis over magie in handen te krijgen, en zien het verzamelen van talenten als een belangrijke taak. Niet voor niets handelen ze graag met de Vuurvikingen, die traditioneel sterke talenten voortbrengen. De huidige Grootmeesteres is Chantal Benoît, de enige die zowel Meester van het Vuur als Meester van de Aarde is. Ze is een verrassend zachtaardige vrouw, die bijzonder veel tijd aan haar familie besteed voor een Grootmeester. Toch is ze ambitieus voor haar stad: Het is haar doel om vóór haar dood te zorgen dat de Ivoren Toren een Meester heeft in iedere niet-spirituele magiesoort. Het ontbreken van een Meester van Mist is haar een grote doorn in het oog. De Meesters van de Ivoren Toren hebben vaandels in de Kleur van hun Magiesoort, waarop de Toren zelf staat afgebeeld. De Grootmeesteres, en dus de stad, hebben op het moment een rood/beige vlag, staande voor het vuur en de aarde.
Omen logo

Saldrad

Bastion van de Toekomst, Stadstaat van Vernieuwing en Verlichting, Universiteit van de Ware Geleerden, Hoogste Tempel van Driscoll. Zo spreken de trotse inwoners van Saldrad over hun stad, waar ze ook komen. In hun ogen loopt de rest van de wereld ver achter, en is het onvermijdelijk dat de uitvindingen van hun thuisstad de wereld zullen veroveren. Eigenlijk is Saldrad één grote universiteit. Iedereen in de stad is een professor, onderzoeker of student, of een dienaar van zo iemand. De hele economie is gebouwd op het stimuleren van ontdekkingen en uitvindingen. In de verschillende wijken zijn de faculteiten gebouwd, waar men studeert over mechanica, biologie, alchemie, physica, bouwkunde, en ga zo maar door. Onderlinge competitie is sterk, want iedere wijk vindt het vanzelfsprekend dat het eigen onderwerp belangrijker is dan alle anderen. Ook de leiding van de stad hangt direct aan de universiteit. Elke faculteit heeft zijn eigen Hoge Professor, die het doen en laten in de wijk bestuurd, en kiest welke onderzoeken geld en materiaal krijgen. De Raad van Hoge Professoren bepalen samen wie van hen de meest intelligente is, en de gekozen Hoogste Professor is de defacto leider van Saldrad. Dit systeem werkt fantastisch voor de studenten, onderzoekers en uitvinders, maar de andere bewoners van de stad worden vergeten, en aardse zaken als handel en huisvesting worden vaak pas de orde van de dag als er ernstige tekorten zijn. Van een leger is geen sprake, al zijn de muren een technologisch wonder waar geen heerser zijn soldaten tegen op zou sturen. Al sinds enkele jaren heerst Professor Doctor Albert Weinar, door vele van zijn collega’s geroemd als de meest intelligente man die de wereld ooit gezien heeft. Zijn theorieën over de beweging van hemellichamen door de ruimte en de tijd zijn revolutionair, de meetinstrumenten die hij uitvond worden door fysici over de gehele wereld gebruikt. Het wordt als een teken van zijn geniale geest gezien dat hij over minstens zeven projecten tegelijk kan nadenken. Maar de warhoofdigheid die dat met zich meebrengt doet de stad weinig goed. Onder de leiders van naburige gebieden staat Weinar bekend als onbetrouwbaar, of op zijn minst vergeetachtig, en al vereerd de bevolking zijn intelligentie, dat weegt niet op tegen de honger. Bewoners van Saldrad reizen de hele wereld over. Als ze in naam van de stad reizen, vliegen ze een olijfkleurige vlag met een donker schild. Op dit moment worden op dat schild vaak twee tandwielen gezien, een teken dat de faculteit van Mechanica op dit moment de Hoogste Professor levert. Zonder vlag zijn Saldrianen vaak te herkennen aan de kennis en uitvindingen die ze trots met zich meedragen: een tas vol boeken, een bizar apparaat of een chemisch wondergoed, bijvoorbeeld.
Omen logo

De Stadstaten

Aan de mondingen van de drie grootste aftakkingen van rivier Ethlinn liggen drie grote steden. Al vóór de hoogtijdagen van het Keizerrijk waren dit grote, gevestigde steden, en Hertogdom The Fingers was het énige Hertogdom dat kon claimen méér dan twee ommuurde steden te bezitten. Door de ligging van de steden zijn ze makkelijk te bereiken voor reizigers over land en zee, en het goud dat ooit uit de rivieren gevist werd hielp ze om die reizigers aan zich te binden. Nu is er al lang geen goud meer gevonden in de Ethlinn, maar de steden hebben het ook al lang niet meer nodig. Vroeg in hun geschiedenis besloten ze allemaal een eigen kant op te gaan, en door die specialisatie hebben de steden nu een onverwoestbare plek in de wereld gecreëerd. Ze konden het Keizerrijk verlaten zonder enige problemen, en het Keizerrijk lijkt geen plannen te hebben dat ongedaan te maken. Natuurlijk zijn er gevaren aan de kust… Maar inwoners van de Stadstaten zijn zelfverzekerd over hun toekomst. Toch is de regio niet rustig. Ondanks hun vergelijkbare geschiedenis zijn de drie stadstaten geen vrienden, laat staan bondgenoten. Ze handelen met elkaar, maar daar blijft het blij. Ze kijken met wantrouwige ogen naar de andere steden, en spionnen worden over en weer gestuurd, want de rivaliteit is groot, en eigenlijk zouden ze alle drie het liefst de enige stadstaat zijn. Wil je meer weten over Saldrad? Klik dan hier. Wil je meer weten over de Ivoren Toren? Klik dan hier. Wil je meer weten over Benice? Klik dan hier.
Omen logo

Vrij Hertogdom Vaelvilla

Als redelijk jonge telg binnen de familie van vrije hertogdommen was Vaelvilla een van de laatste hertogdommen die zich losmaakte van het keizerlijk juk. De flamboyante hertog Don Juan de la Muerta geeft op zijn eigenzinnige manier leiding aan de graafschappen of Comté, zoals ze in Vaelvilla worden genoemd. Het hertogdom is zowel uitbundig als zeer traditioneel. Traditioneel uit zich in de vorm van religie die een belangrijke plek in neemt. Er is met name aandacht voor de dood, voor Angharad, en zij die zijn heen gegaan. Een belangrijke plek voor het geloof is Puerto de la Muerta, waar de Knekelkardinaal heerst. Deze broer van Don Juan is een belangrijk man in de Kerk van Angharad, en regeert zijn stad ook in de naam van dit geloof. In Vaelvilla gelooft men dat je pas echt dood bent als je bent vergeten. Het hertogdom is dus uitbundig in het vieren van het leven. Feesten, drank en de liefde zijn hier allemaal onderdeel van en hiervan wordt volop genoten, hertog Don Juan en de Knekelkardinaal voorop. Maar ook vechten, geweld en en het doodgaan zijn onderdeel van het leven. Zoals je kan verwachten levert dit ook een natuurlijke spanning boog op met ander levende, ondoden of “asdoden” zo als ze  in Vaelvilla worden genoemd. Necromancie in ten strengste verboden en reden tot verbanning. Men is trots op deze eigen cultuur, en de Hertog kan zich dan ook op geen enkele manier een herintrede in het keizerrijk voorstellen. De ontwikkelingen aan de grens en met name de recente annexatie van een dropje worden dan ook met argusogen gevolgd. Don Juan weet dat de keizerin een vrouw van macht is die alleen gevoelig is voor macht. De enige manier om verdere expansie van het keizerrijk te voorkomen zal dan ook zijn om met machtsvertoon een duidelijke streep te trekken…….. Comté Miadora Niet het grootste maar zeker een van de meer interessante graafschappen van Vaelvilla is diegene aan de grens met het Keizerrijk. Ze houd het midden tussen de levendige cultuur van het hertogdom Vaelvilla en de werkers cultuur van het buurt-hertogdom Brenna. De dood neemt hier een belangrijke plaats in maar wordt geflankeerd door eer en moed als idealen. Het “vieren van het leven” zoals dat in de steden en aan de kust van Vaelvilla gebeurd wordt hier met opgetrokken wenkbrauwen bekeken. Zeker een feestje hoort erbij, maar een plek aan de tafel van de doden moet je verdienen, en dat doe je niet met je vaardigheden in de liefde maar met noeste arbeid en een voorbeeldfunctie. Het waren de ouders van de huidige Contessa (gravin) San Miguela die er voor kozen om het keizerrijk te verlaten en trouw te zweren aan het hertogdom. Maar er blijven sterke elementen van keizerlijke cultuur in het graafschap. En de geruchten gaan dat de huidige gravin, een eervol en rechtschapen vrouw, veel tijd doorbrengt in Brenna.
Omen logo

De Vrije Hertogdommen

Tyrannie, machtslust, en een overmatige focus op het hof hebben de afgelopen eeuw de provinciale hertogdommen steeds verder vervreemd van het keizerlijk kapitel. Lang voorbij zijn de glorieuze dagen waarin de keizers van weleer de mensen verbonden in strijd tegen externe vijanden. En of het nou de doorgeslagen splendeur van de keizerlijke hoofdstad was of het gebrek aan externe dreiging; met de jaren vervaagde de noodzaak, en aan het einde zelfs het nut van het keizerrijk. En onderwijl de keizers zich tegoed deden aan eten, drank, pracht, praal en iets te nabije familieleden groeide de afkeer in de provincies. Geholpen door een hof dat niet over de muur van de binnenplaats heen keek konden de hertogdommen steeds meer macht naar zichzelf toe trekken.  Net zo lang tot de keizer er niks meer te zeggen had, en de belastingbeambte onverveerd retour werd gestuurd. Zo ontstonden zonder bloedvergieten de vrije hertogdommen. Sterke lokale staten met als enig onderling verband hun geschiedenis. En hoewel er geen geweld nodig was voor hun opstand, zijn de Hertogen zich er dondersgoed van bewust dat het enige dat tussen hen en het keizerrijk in staat de garnizoenen en staande legers zijn. Er zijn vijf Vrije Hertogdommen: Amsdan, Daralis, Esgard, Gresham en Vaelvilla. Grotendeels zijn ze van het Keizerrijk afgeschermd door de hoge bergen van de Hazed Mountains. Alleen Hertogdom Vaelvilla heeft een makkelijk begaanbare grens, langs een veel gelopen handelsroute. Wil je meer weten over Vaelvilla? Klik hier.
Omen logo

Hertogdom Brenna

De keizerin resideert in de troon, maar het is Hertog Joop van Brenna die de troon overeind houd. Deze stoïcijnse man is een bijna stereotiep voorbeeld voor de regio. Trots, hardwerkend en een onwankelend geloof in het keizerrijk. Als grootste hertogdom binnen het keizerrijk is Joop ook de militaire kracht achter de troon, en zal hij alles doen om deze te verdedigen. Het hertogdom heeft dan ook met leden ogen toegekeken hoe andere hertogdommen het keizerrijk heb verraden en verlaten, in die volgorde. De keizers hebben slechts één fout gemaakt in de ogen van Brenna en dat is genade. Het verraad van deze hertogdommen is te lang ongestraft gebleven en het is tijd dat dit gaat veranderen… Hertog Joop is dan ook blij met de nieuwe keizerin en haar “duidelijkere” lijn over gehoorzaamheid: dit is waar de grens word getrokken. Tot hier en niet verder, een verdere krimp van het keizerrijk is ontoelaatbaar en zal beantwoord worden met bloed. Het doet het Hertogdom dan ook pijn dat zij vervallen is van een kerngebied tot een grensgebied, dat de buitenkant van het Rijk en haar edele burgers beschermd tegen de krachten van  verderf en corruptie uit Vaelvilla. Het moge duidelijk zijn dat de invloed van deze bezopen schuinsmarcheerders volstrekt ongewenst is, en de geopolitieke balans is Brenna dan ook op zoek naar een methode om de overhand te krijgen op Vaelvilla. Desnoods met staal. Een kernstuk in deze zoektocht is het graafschap dat aan de grens met Vaelvilla ligt: Graafschap in de Boom. Graafschap in de Boom Het Graafschap in de Boom bevindt zich aan de rand van het hertogdom Brenna. Onder het bewind van de markante graaf Leopold heeft het graafschap afgelopen jaren langzaam naam voor zichzelf gemaakt. Leopold is een typerende adel zoon, opgegroeid in de luxe van een klein hof ontbrak het hem aan niks behalve zinnige dingen om te doen. Zoals zoveel jonge edellieden heeft hij zich daarom toegelegd op de belangrijkere dingen in het leven zoals kaarten, drinken, rodelen, eten, intrige en vrouwen. Als spin in het sociale web van Brenna is Leopold zich er goed van bewust dat hij zich op de grens van het keizerrijk bevindt. Zowel geografisch als in invloed. Leopold maakt hier graag gebruik van om zich groter voor te doen dan zijn graafschap is, en doorgaans met succes. De graaf waant zich hierdoor een geopolitieke speler van formaat. Dit spel heeft hem echter ook politiek steeds dichter op de rand van het keizerrijk gebracht. En de politieke vrijheid aan de andere kant van de grens lonkt.
Omen logo

Keizerrijk Laoghairnon

Boven grote hallen waait trots een geel zwarte banier, fier en uitdagend. Hier regeert het keizerrijk, de zetel van gezag van de mensen en het oudste en machtigste rijk. Maar de hallen zijn verlaten en de muren half bemand. Het eens onaantastbare keizerrijk is uit elkaar gevallen, en hoewel nog steeds machtig slechts een schaduw van zichzelf. In deze schaduw en in de hallen van het paleis vechten de laatst overgebleven hertogdommen om invloed aan het hof en macht voor zichzelf. Terwijl de hertogdommen naar binnen kijken, kijkt de keizerin naar buiten toe en haar ambitie is groeiende. De keizerin Het keizerrijk mag dan wellicht in de war zijn, keizerin Rachel Safira Laoghairn weet de weg. Zij zal het rijk bijeenhouden en weet ook hoe. Het rijk is door immers door keizer David in bloed gesmede en in bloed zal het opnieuw opgebouwd worden. Een snel geregeld grensconflict met de Elfen zetten alle hoofden dezelfde kant op en bracht de troon de overwinning en het vertrouwen deze ze nodig had. Maar onderwijl de feestende burgers in de hofstad hun kater proberen te overwinnen dwaald de blik van de keizerin naar het westen, richting de vrije hertogdommen, de vergane glorie van het keizerrijk en haar geboren recht om over alle mensen te regeren. Het hof Aan het keizerlijk hof zijn intriges aan de orde van de dag, kleinere en grotere Graven dingen naar de gunst van de troon en het verstevigen van hun positie in hun eigen hertogdom en ten aanzien van hun eigen hertog. Afgunstig van elkaar kent deze slangenkuil geen loyaliteit of samenhang, je wint zo lang je wint, totdat je een keer verliest. Het enige wat de graven hier bind is hun angst en de geruchten. De verhalen over diepe kerkers, zonder cellen. De keizerin heeft geen behoefte aan gevangenen, slechts aan gehoorsaamheid. Hertogdom Mountainside Trots en hard, in de bergen overleef je niet zonder geschaafde vingers en eelt op je hart.  Deze mensen zijn doeners met de Hertog Gerald Bergzijde voorop. De mountainsiders zijn stug, loyaal en vechters. Ze vormen de militaire kracht achter de keizerlijkere troon en zijn onwurwbaar en omkoopbaar. De vrije hertogdommen zien zij als afvallige en verwende prinsen, dieie hun eigen materiële gewin boven de nood van het mensenlijk ras hebben gezet. Hertogdom The Fingers Pragmatische handelaren, de steden van de Fingers getijen goed op de verdeelde hertogdommen buiten het keizerrijk, zacht is de zijde die zij levert aan de vrije hertogen die zich kleden als keizers en zwaar is het staal voor hun legers. Maar nog zwaarder zijn de karren die terugkeren met ruilwaar. Hertogin Theodora Con Laog weet maar al te goed dat haarhandel leunt op de veilige wegen en bescherming van het keizerlijke leger.  En zo lang het geld blijft binnen komen en het keizerlijke hof op afstand staat bevind ze zich in een ideale positie als economische en politieke liason tussen de keizerin en de vrije hertogdommen. Hertogdom Brenna Oud en ruw, het Hertogdom Brenna is een tonend voorbeeld van het oude keizerrijk. Wellicht ooit een zelfstandige staat geweest maar nu al zo lang onderdeel van het keizerrijk dat generaties aan locale adel niets ander meer kent dan het leven aan het keizerlijk hof. Vroeger omgeven door de andere keizerlijke hertogdommen was dit het hartland van het keizerrijk; een gemoedelijke boeren omgeving waar de seizoen zwaarder telde dan het keizerlijk kapittel. Maar nu treft zij zichzelf aan de grens en omgeven door vrij staten. Wil je meer weten over Hertogdom Brenna? Klik dan hier.
Omen logo

Angharad – Godin van de Dood

De weg naar het dodenrijk is een brug. Deze kan maar in één richting overgestoken worden. Angharad staat op die brug en lokt dolende zielen met haar lantaarn. Ze gaat gekleed als een simpele vissersvrouw. Ze betreedt het land van de levenden enkel in tijden van oorlog en epidemie. Anders heeft Ze er weinig te zoeken. Haar lantaarn is voor de dolende zielen namelijk overal ter wereld zichtbaar als een gloed aan de horizon. Ze worden er simpelweg naar toe getrokken als motten naar een kaars. Als iemand met de doden wil spreken, dan moeten ze dat doen in overleg met Angharad. Angharad is een vergevingsgezinde godin. Wanneer je door Haar de brug wordt over geleid, vergeeft Ze je zonden. Zij houdt als een moeder van iedere ziel, hoeveel zonden je ook begaan hebt. Maar is je ziel te zwart, dan kan alleen Zij nog bepalen of je de brug over mag. Heel soms moet Zij zo een ziel opgeven. Die last kan alleen Zij dragen. Angharad vraagt maar één ding van haar volgelingen: iedere ziel moet de kans krijgen om de brug te bereiken. Volgelingen van Angharad zijn degenen die de zielen de weg naar Haar licht wijzen. Zij begeleiden de stervenden. De soldaat op het slagveld en de oude vrouw, stervend in haar bed. Ieder doet dat op zijn eigen manier, maar allen zullen ervoor zorgen dat de stervende troost vindt in zijn of haar laatste reis. Soms door naar Haar te bidden aan het sterfbed, soms door alleen de hand van de stervende vast te houden. Angharad’s volgelingen zorgen er vaak voor dat Zij een plekje heeft in hun huishouden in de vorm van een altaartje. Hierop wordt niet alleen Angharad geëerd maar ook naasten die de brug al overgestoken zijn. Zij wordt door haar volgelingen vaak liefkozend De vrouwe van het Licht genoemd. Het symbool van Angharad is een lantaarn. “Waarom ik een volgeling van Angharad ben? Omdat Zij mij het juiste pad heeft gewezen. Ik was geen goed man. Ik was een dief, een oplichter en het deed me niets dat ik een ander daar pijn mee deed. Tot de dag dat Zij mij een droom gaf. Ik zag een man, een goed en oprecht man. Zijn vrouw werd hem afgenomen door geweld en zijn hart brak. Hij gaf niets meer om de mensen om hem heen. Geweld was alles dat hij kende. Zoveel pijn bracht deze man met zich mee. Het maakte hem niets meer uit. Velen stierven door zijn hand. Ik zag zijn ziel zwarter en zwarter worden. Toen zijn tijd kwam en zijn ziel de brug bereikte, stond de ziel van zijn vrouw hem op te wachten. Maar hij kon de brug niet betreden. Zijn ziel was zo zwart geworden dat zelfs Angharad hem niet meer kon helpen. Vanuit de schaduwen zag ik schimmen komen die hem kwamen halen. Waar zijn ziel heen ging? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik daar niet heen wil. Ik wil nooit meer de pijn in Haar ogen zien wanneer Zij een ziel moet laten gaan.” - Constantijn Lamens, volgeling van Angharad
Omen logo

Doran – God van Eer en Wraak

Doran was een zoon en hogepriester van Shivaun. Een krijger uit de tijden van weleer. Hij leefde zijn leven volgens het lectoraat van Shivaun. Toen hij op een dag ten strijde trok om zijn vijand te verslaan kwam hij bedrogen uit. Er was geen vijand om te verslaan; enkel kinderen en vrouwen. De mannen van het land waren weg. Toen hij dagen lang niet had geslapen en naar huis was terug gekeerd zag hij zijn leven in stukken breken. De mannen hadden zonder eer gevochten en alles vernietigd. Hij bad elke dag naar Shivaun om zijn vijand te vinden. Maar zijn gebeden werden niet verhoord. Zijn lust naar eerherstel en wraak nam toe. Uit eindelijk werd hij de krankzinnige krijger zoals we hem tegenwoordig kennen. Na jaren tevergeefs gezocht te hebben pleegde hij zelfmoord, maar zelf het licht van Angharad kon zijn ogen niet bereiken, hij vond geen rust in de dood. Hij zwierf rond op zoek naar zijn eer en zijn wraak. Langzamerhand werd hij het boegbeeld voor velen wiens eer was aangetast. En op de laatste dag en nacht van zijn bestaan nam Shivaun hem op, en bekleedde hem met goddelijke machten. Ooit een waardig strijder, nu enkel het zicht op eer en wraak. Doran is een rechtlijnige god, en heeft weinig op met begrippen als compassie of vergeving. Hij is recht en de leer, en zijn priesters zijn niet anders. Wraak wordt keihard uitbetaald, een verlies van eer driedubbel goedgemaakt. Veel priesters zijn geharde strijders, soms veteranen of al van jongs af aan in de leer bij Doran. Ook is het niet zeldzaam dat priesters van Shivaun later in hun leven overstappen naar Doran. Ze dragen traditionele priestergewaden, of lopen in pantsers rond waar herkenbare symbolen van Doran in staan gekerfd. Het symbool van Doran is een weegschaal. “Brave burgers, zie en hoor mij aan!” De priester van Doran was gekleed in het traditionele priesterlijke gewaad, Zwart met paars en op zijn borst stond het teken van de weegschaal. Na een kort moment van stilte, waarbij de priester er zich van verzekerde dat hij de aandacht had van het gros van de menigte, ging hij verder. “Vandaag vertel ik u het verhaal over Ward en Giselle. Twee mensen in de bloei van hun leven, beide geboren en getogen in een klein dorpje. Giselle was als een ontluikende bloem, prachtig om te aanschouwen met haar lange blonde haren, haar diep blauwe ogen en werd begeerd door velen. Ward was de hulp van de smid, grote handen, brede schouders. Hard werkend maar een lage status. Ward had altijd al een oogje op Giselle, maar zij had nooit laten blijken dat het wederzijds was. Tot het moment dat zij door een toevalligheid een keer samen alleen waren in de schuur achter de smidse. Ward benaderde Giselle en bekende zijn liefde voor haar. Tot zijn verbazing en verdriet wees zij hem af. In een vlaag van emotie pakte hij haar vast en nam hij haar met geweld ter plekke tussen het stro. Na deze verschrikkelijke daad viel hij in slaap. Met de tranen nog in haar ogen pakte Giselle uit de smidse een pas gesmeed mes welke bedoeld was voor de slager en sneed daarmee de keel door van Ward. Een daad geboren uit wanhoop om haar eer te herstellen. Maar Doran is rechtlijnig, want ook al was de daad van Giselle gerechtvaardigd, de manier waarop was eerloos. Zijn oordeel kwam snel en hard want hij zorgde ervoor dat ook Giselle de avond niet zou overleven…” En met deze laatste woorden draaide de priester zich om en liep weg, een verbouwereerde menigte achterlatend.
Omen logo

Driscoll – God van Kennis en Wijsheid

Driscoll is een lelijke oude dronkenlap. Zo wordt hij ook door de andere goden genoemd, maar wel met een sprankje genegenheid. Hij weet alles wat er maar te weten valt, maar blijft eeuwig zoeken naar meer, alsof de bodem van de beker niet het einde van de drank betekent. Veel van de kennis die hij bezit, valt hem zwaar, en met de jaren is wijsheid maar ook bitterheid gekomen. De drank helpt hem met het vergeten van alles wat hij weet, al is het steeds maar voor korte duur. Ergens schijnt een gigantische, mythische bibliotheek van Driscoll te staan, waar alle kennis van de wereld te vinden zou zijn. Je kan er dagen in rondlopen zonder twee keer hetzelfde te zien, en het boek vinden wat je zoekt is een epische queeste op zich. Maar Driscoll weet er de weg, en weet wat de kennis waard is: Hij laat alleen zijn hoogste priesters binnen om de kennis met hen te delen. Of het nu uit de bibliotheek komt of niet, priesters van Driscoll weten in ieder geval in iedere situatie het juiste antwoord. Net als hun god, echter, zijn ze over het algemeen niet erg tactvol. Ze zeggen waar het op staat en draaien niet om de zaken heen. Als je een antwoord van hen wilt, weet dat elke kennis een prijs heeft en Driscoll staat niet bekend om zijn vrijgevigheid. Het symbool van Driscoll is een beker, die bekend staat als de Beker van Kennis. “Kom wat dichterbij jongen. Mijn ogen zijn niet al te goed meer en mijn stem niet al te vast.” Terwijl de jongen naar zijn opa liep nam de oude man een slok van zijn bier. Toen de jongen naast de krakkemikkige oude man stond wees deze naar een andere gast in de taveerne. “Zie je die oude man jongen? Laat zijn voorkomen je niet bedriegen. Van buiten lijkt hij misschien een dronkenlap maar vergis je niet, hij is een priester van Driscoll. Ze geven niet om materiële zaken, hoe ze leven en wat ze dragen maakt hun niets uit. Het enige waar je ze altijd aan kunt herkennen is hun teken. De beker der wijsheid. Vaak een afbeelding ergens op hun kleding of plunjezak maar soms ook als tatoeage of als halsketting. Hun aanbidding toont zich door de dorst naar kennis. Een echte priester zal niet snel genoegen nemen met een afwijzend antwoord en zal het onderste uit de kan willen weten. Ach jongen, weet dat de ouderen de kennis en ervaring hebben die de jongeren ontbreken. Als jij verder wilt komen, neem dan deze wijsheid van mij aan: Wees aardig voor de ouderen onder ons als jij jouw vragen beantwoord wilt hebben. En breng die man nu maar een bier van mij en bedank hem voor zijn aanwezigheid hier in het dorp.”
Omen logo

Haldor – God van Orde, Rechtvaardigheid en Biecht

Haldor is de architect der orde, de schrijver van de wetten van het geweten. Hij is de beschermer van zij die in hun recht staan en zij wier onrecht is aangedaan. Hij die luistert naar iedereen die opzoek is naar gerechtigheid en naar de zondaren die hun geweten willen lichten. Rigide tot op de letter speurt hij alle gewetens af opzoek naar gerechtigheid, opzoek naar orde. En wee hen die zijn rechtbank betreden met een smet op hun ziel. Haldor wordt meestal afgebeeld als een oude, eerbiedwaardige man in een toga. Hij is de beschermgod van de ordebewaarders en rechters en magistraten. Hij heeft geen zichtbaar gevoel voor humor, al zullen toegewijden zeggen dat hij diep van binnen geluk en blijdschap voelt bij iedere eerlijke rechtspraak. Het geloof van Haldor word voornamelijk aangehangen in de steden, door mensen die geloven in een hoger gerechtigheid en orde, en die het antwoord zien in niet met vuisten conflicten beslechten maar met reden en recht. De priesters van Haldor zien zijn heilige orde als het grootste goed en gerechtigheid een middel om deze orde te bereiken en te waarborgen. Meestal is het symbool van Haldor een zwaard met een vlijmscherp blad, waarmee de grens tussen recht en onrecht in uitermate precisie mee getrokken kan worden. Maar soms ziet men ook een hamer als symbeel, welk symbool staat voor het bouwen aan zijn orde. De priesters van Haldor dragen gewaden vervaardigd uit zwart en wit, om de schoonheid en het contrast van de orde die zij na streven weer te geven. Het symbool van Haldor is een executiezwaard, zonder punt. "Vrouwe, ik heb uw hulp nodig, ik ben teneinde raad!" "Wat is er niet in orde?" "Mijn vee is mij ontvreemd en ik heb het geld niet om de dief te dagen." "Als u rechtschapen bent en u woorden de waarheid zijn, zal Haldor u bijstaan." "Mijn woorden zijn zuiver en al dat ik heb achtergehouden zal ik biechten." "Treed u binnen en uw zaak voor het oordeel van Haldor verschijnen." - Gesprek tussen Tjippe Houve, veehouder, en de hogepriester van een kerk van Haldor.
Omen logo

Kalithé – God van Eeuwig Leven

Kalithe, de Vereeuwigde, wordt vaak beschreven als een wezen met 3 gezichten, verhuld in de schaduw van zijn verwording tot god. Alleen zij die zijn laatste gift ontvangen hebben kunnen deze schaduw waarlijk doorboren. Maar de 6 oplichtende ogen zijn te zien voor een ieder die het eigen bestaan wil vereeuwigen. Kalithé’s gevolg streeft zijn belichaming van preservering na. Zijn reis is getekend door het gevecht om te bestaan. Hij begon als sterveling, werd ondode, lich en uiteindelijk bereikte hij het godendom. Zijn ambitie tot vereeuwiging heiligt alle middelen, en deze ambitie is terug te vinden in alle harten van zijn volgelingen. Allen zijn ze gebrand op het afwerpen van het juk der sterfelijkheid. De volgelingen van Kalithe zijn altijd opzoek naar manieren om het bestaan van zichzelf en zei die rond hen lopen te verlengen om uit eindelijk het geheim van de eeuwigheid te kunnen ontrafelen. Het geloof van Kalithe stelt boven alles de heiligheid van bestaan. De vorm waarin dit voortbestaan gebeurt is voor vele van de gelovige geen vraagstuk waar veel aandacht aan besteed wordt. Er wordt niet afkeurend gekeken mocht deze vorm zich aan de andere kant van dood en leven bevinden. De grootste zonde is om bestaan verloren te laten gaan, als iets moet sterven zorg dan dat dit einde het bestaan van jouw en je naaste versterkt. Het symbool van Kalithé is de omgekeerde Ankh. “Ze helpen niet langer.” “Wie niet?” “De priesters van Trovat, de genezers van Moira, de kwakzalvers van Driscoll.” “Je bestaan laat hun koud?” “Ik ben ten einde raad! Deze ziekte zal mij claimen en al waar ik voor gewerkt heb zal vergaan...” “Het einde wat jou wordt opgelegd is niet iets wat je hoeft te accepteren.” “Maar niemand wil mij helpen!” “Nee, je kijkt verkeerd. Kom vanavond naar de mis en ik zal zijn ogen voor je laten open.” “Kan hij mij helpen?!” “Hij zal je leren anders te kijken en leren al het bestaan wat jouw de rug toe keert te gebruiken, om jouw ark te repareren.”
Omen logo

Het Kind – God van Verzet, Ambitie en Vrijheid

Het Kind is een nieuwe God in het pantheon. Deze God staat voor iedereen die klein gehouden wordt, maar groot wil worden. Voor het Kind draait alles om onder het juk van de ouders uit groeien: Ieder kind moet zich ooit verzetten tegen zijn ouders, en zijn eigen ambitie leren kennen, om de ware vrijheid van een volwassene te kennen. Het is een toch die iedereen alleen moet maken: Het Kind kan je niet bevrijden van de kooi waar je in zit, maar het kan je wel motiveren om jezelf er uit te halen. Aan alles is te merken dat het Kind een echt jonge God is. Het is nieuwsgierig, en kent zichzelf nog niet goed. Soms klinkt het Kind als een jongen, soms als een meisje. Soms wil het spelen met iedereen die het tegen komt, soms is het vooral boos op zijn 'broers en zussen', de andere Goden. Als je het voor elkaar krijgt om vrienden met het Kind te worden, kan je veel invloed hebben op hoe deze God zich vormt, maar vergeet niet dat dit Kind een sterke eigen wil heeft, en zich niet op laat sluiten in regels en opvoeding. Er heerst heel veel controversie rondom het Kind, want niet lang geleden zorgde het nog voor een enorme opstand in het Rijk van de Hoogelfen. Daar werd het geboren als een infectie de hoofden van stervelinge, een ziekte die hen overtuigde van het bestaan van een Goddelijk wezen dat ze allen zou bevrijden van alle onderdrukking. Pas toen priesters van het Ware Kind vrijwillige volgelingen aan zich wisten te binden, kon de jonge Godheid de infectieziekte vernietigen, en bleef slechts het vrijwillig geloof over. Priesters en volgelingen van het Kind zijn vaak de onderdrukten of ambitieuzen, die uit willen groeien boven anderen. Ze accepteren niet dat anderen hen gebruiken als opstapje, of dat ze klein gehouden worden door anderen. Het zijn vrije geesten, die doen waar ze zin in hebben en zich weinig aantrekken van de verwachtingen van de wereld om hen heen. Het symbool van het Kind is een boom waaraan een schommel hangt. "Psst. Zeg, eh, ik heb gehoord dat u een priester van het Kind bent." "Dat klopt. Het is niet langer nodig daar geheimzinnig over te doen, jongedame. Het Kind zit aan de Tafel der Goden, zo sterk als ieder ander." "Ah. Eh, okee. Nou, ehm, misschien kunt u me helpen." "Helpen? Wat kan ik voor je betekenen, wat je niet ook zelf zou kunnen?" "Nou, kijk, het zit zo. Ik ben de oudste thuis, en heb twee broertjes. Maar alleen omdat ik een vrouw ben, krijg ik geen erfenis!" "Juist... En waarom heb je mijn hulp daar bij nodig?" "Ik wil me er tegen verzetten! Ik wil niet onderdrukt worden omdat ik een vrouw ben!" "Ah. Nou, dan laat je je toch niet onderdrukken?" "Eh... Ja, maar, u bent een priester van het Kind. Dan kunt u me toch helpen?" "Niemand kan je helpen in je eigen verzet. Je vrijheid moet je zelf winnen, meisje. Als ik je zou helpen, is het slechts een andere kooi. Je weet wat je wilt. Wat houd je tegen?"
Omen logo

Moira – Godin van Vrede en Genezing

Moira is altijd de wachtende derde, de oplossing van het conflict, de synthese. Ze heeft de stille geduldige kracht van een berg. Heeft een hekel aan vechten, wapens, lawaai en onrust. Ze is een teer vrouwtje, gekleed in een witte jurk. Ze is de beschermgodin van vredesverdragen en helers. Ze zal nooit haar toevlucht zoeken in woede of geweld. Toch is ook Zij op haar eigen manier heel machtig. Moira praat niet. Zij zal dus nooit boodschappen aan haar volgelingen doorgeven in de vorm van woorden. Niemand weet wat de beweegredenen achter Haar daden zijn. Ze geneest of ze geneest niet. Ze bewaart de vrede, of niet. Ze geeft geen uitleg. Ze doet simpelweg… Haar volgelingen geloven blind in Haar. Wat Moira doet, is het juiste. Er is geen discussie mogelijk. Stuurt Moira geen genezende kracht wanneer daarom gevraagd wordt? Dan heeft het zo moeten zijn. Mondt een conflict uit in gevecht, ondanks de vraag om vrede? Dan heeft het zo moeten zijn. Zij gaan conflicten niet uit de weg, maar zullen zeker geen conflict beginnen. Dat betekent echter niet dat haar volgelingen per definitie gezapige lieden zijn. Om een conflict op te lossen of om een gewonde te genezen moet men soms spreekwoordelijk even ontploffen. Alles om de rust daarna weer te laten wederkeren. In tijden van oorlog, zul je hen vaak aan de rand van het slagveld zien bidden naar haar, vragend om een eind aan de onrust, wijsheid om het conflict te beëindigen en kracht om te genezen wanneer de strijd toch losbarst. Priesters van Moira dragen graag witte kleding, om zo dichter bij Haar te zijn. Het symbool van Moira is een driehoek gevuld door twee donkere driehoeken en een lichte ruit. Ook te zien als een gestileerde berg. “Zie je dat schilderij boven de haard jongen? Dat is je overgrootopa, mijn vader. Het had niet veel gescheeld of dat schilderij was er nooit geweest en ik ook niet.” “Waarom niet opa?” “Dat zal ik je vertellen jongen. Weet je waarom mijn vader staat afgebeeld voor een berg, terwijl er hier in buurt helemaal geen bergen zijn? Nee? Misschien kun je het raden. Denk maar eens goed aan de banier die we in de kapel hebben hangen.” “Moira's Berg?” “Inderdaad knul. Mijn vader heeft die kapel voor haar opgericht. Toen hij een jong man was raakte, kreeg hij om iets verschrikkelijks onbenulligs ruzie met zijn beste vriend. De ruzie liep hoog op en ze raakten vrijwel dagelijks slaags. Het liep zelfs zo hoog op dat mijn vader de ander uitdaagde tot een duel. De dag en de tijd werden bepaald. Het hele dorp werd betrokken in hun vete en steeds meer dorpelingen kozen en kant. Niet alleen de twee jongemannen raakten slaags, maar er waren ook steeds meer gevechten tussen dorpelingen. Op de bewuste dag van het duel verschenen niet alleen de twee jongens op het veld net buiten het dorp. Het volledige dorp was verdeeld in twee kampen en het duurde niet lang of een waar slagveld vond plaats. Mannen, vrouwen en kinderen vochten met elkaar. Totdat zij verscheen. Aria, een priesteres van Moira. Daar stond ze, midden op het slagveld, tussen het geweld, in haar witte jurk. De haren wapperend in de wind, de armen omhoog, als wilde ze de lucht omarmen. Langzaamaan verstomde het geluid en en voor een hielden de mensen op met vechten. Overal lagen gewonden. Ook mijn vader was dodelijk gewond. Aria liep langzaam langs alle gewonden en legde op ieder haar hand. Maar lang niet iedereen werd genezen. Niet iedereen ontving Moira’s genezing. Mijn vader wel. Hij heeft meteen de kapel laten bouwen en heeft daarna nooit meer gevochten. Vrede zou er zijn.” - Alsdorf Mertens tegen zijn kleinzoon
Omen logo

Shivaun – God van Oorlog, Strijd en Opoffering

Shivaun wordt meestal afgebeeld als een vechtjas, getekend door de strijd. Hij mist op de meeste afbeeldingen wel een paar vingers of een van zijn ledematen, maar in brute kracht overtreft hij alle andere goden en godinnen. In intelligentie echter niet. Shivaun is niet dom, maar hij laat zich wel eens meeslepen door zijn emoties. Echter, een vijand dient verslagen te worden, ongeacht de prijs. Een ledemaat opofferen om je doel te bereiken is een kleine prijs in de ogen van Shivaun. Samen met Doran bepaalt hij het lot van allen op het slagveld. Ze oordelen over hun moed, inzet, strategie, eer en vaardigheden en bepalen vervolgens wie de strijd zal winnen. Shivaun verwijt Doran vaak dat hij te afstandelijk is. Een goede krijger weet zijn emotie te gebruiken. Pure woede is een gevaar voor de tegenstander, niet voor de strijder zelf. En alleen diegene wiens hart waarlijk in de strijd ligt, weet wat een goed offer is om te brengen voor de overwinning. Priesters en volgelingen van Shivaun zijn voornamelijk krijgers. Ze leven meestal vrij sober en zijn gewend om veel te reizen. Een goed volgeling werkt doelmatig en doortastend, maar legt zijn hart in iedere strijd waar hij in komt, of het er nu een van wapens of van woorden is. Het symbool van Shivaun is een mensfiguur die een arm mist. In sommige gevallen missen andere ledenmaten. “Ik weet het nog als de dag van gisteren, hij rende voor onze eenheid uit in zijn volle bepantsering, zwart met rood gekleurd. Ik heb nog nooit zo iemand gezien, als eerste was hij op het slagveld, om zich heen maaiend met die enorme bijl van hem. Hij brak het moraal van de tegenstanders alsof het twijgjes waren. Hij was op de plaatsen waar hij op dat moment het beste nodig was, zijn eigen verwondingen negerend opdat de strijd gewonnen kon worden. En na afloop zorgde hij ervoor dat onze gewonden veilig afgevoerd konden worden en dat de doden hun laatste eer bewezen kregen. De eerste die de strijd betreed en de laatste die het weer verliet. Een echte kampioen.” - Uit het dagboek van Thoben, infanterist
Omen logo

Tristeza – Godin van Liefde, Beloftes en Zonden

Tristeza is bijna de ultieme schoonheid, gekleed als een prachtige dame in een rode jurk met een gigantische brandwond in haar gezicht. Liefde is niet altijd fijn. Van kalverliefde tot de overspel plegende echtgenoot, Tristeza bevindt zich in alle fases van een leven. Tristeza erkent als geen ander dat schoonheid ook schuilt in de donkere kanten van een wezen, zonden maken deel uit van het leven. Dat liefde niet over rozen gaat maakt deel uit van Haar pad. Haar pad gaat over minstens zoveel doorns als rozenbladeren. Tristeza houdt van Haar volgelingen bijna zoals een vrouw van haar geliefde houdt. Wanneer je Haar behandelt zoals een geliefde behandeld hoort te worden, zal Zij je geven waar je om vraagt. Maar verbreek je een belofte of verraad je Haar, dan zul je er alles aan moeten doen om Haar liefde weer te mogen ontvangen. Jaloezie is Haar zeker niet onbekend. Ze heeft absoluut een zwak voor personen wiens hart gebroken is. Volgelingen van Tristeza zijn te vinden in alle lagen van de bevolking. Haar tempel is het dagelijkse leven. Zij eist geen bepaalde gebeden of handelingen van Haar volgelingen, maar Ze verwacht wel trouw. Het geeft niet als je niet je hele leven Haar aanhangt zolang je Haar maar eervol behandeld als je Haar gunsten hebt ontvangen. Vergeet Haar niet nadat Ze je heeft geholpen liefde te vinden, want Ze kan het net zo makkelijk weer afnemen. Volgelingen weten ook heel goed dat je Haar nooit alles moet geven wat je aan liefde hebt. Wanneer dat gebeurt zal Zij net als een jaloerse geliefde je nooit meer loslaten. Jonge mensen, op zoek naar de ware, zullen Haar hulp inroepen door een zogenaamde Liefdestocht te maken. In de nacht van een volle maan, zullen zij het bos in trekken. Ze dragen daarbij een krans van rozen met doornen op het hoofd. In het licht van de volle maan wordt Zij aangeroepen en geëerd. Tijdens dit aanroepen worden de rozenblaadjes van de krans verzameld tot alleen nog de takken met doornen overblijven. Wanneer daarna de rozenblaadjes op de grond worden gestrooid, zal Tristeza de rozenblaadjes zo laten vallen dat het duidelijk zou moeten zijn wie de ware voor je is. Niemand weet of Tristeza hier werkelijk een hand in heeft, maar het ritueel wordt nog steeds uitgevoerd. Soms wordt Zij aangeroepen om een belofte tussen twee mensen te bekrachtigen. Verbreek de beloft niet of je roept Haar toorn over je af. Sommige volgelingen eren Haar door zonden te plegen. De bevolking om hen heen keurt dit vaak af. Degenen die dit pad belopen volgen een gevaarlijk pad, maar zijn sterk overtuigd van Haar liefde voor hen. Het symbool van Tristeza is een roos met scherpe doorns. “Verbreek nooit een belofte opdat het je niet vergaat zoals het Tawer verging. Vergeet Tristeza nooit opdat het je niet vergaat zoals het Tawer verging. Tawer was een jong man toen hij de Liefdestocht ondernam. De jongemannen in zijn dorp hadden allen de liefde reeds gevonden, maar Tawer was nog steeds alleen. Vastberaden om de ware te vinden, vlocht hij een krans van de rozen uit zijn tuin. Hij koos de rozen uit met de meeste doornen, want hij zou lijden voor Tristeza. In het maanlicht nam hij de rozenblaadjes van zijn krans, terwijl de bloeddruppels hem in de ogen vielen.“Vrouwe Tristeza, leidt mij naar de ware en ik beloof met heel mijn hart voor altijd U te dienen.” Zo geschiedde. Zijn rozenblaadjes vormden een duidelijk portret en al gauw vond hij zijn ware in het volgende dorp. Niet snel daarna trouwde Tawer zijn geliefde. Maar Tawer beging een grote fout. In zijn geluk vergat hij Tristeza te eren en te danken.Verliefdheid kan een hoofd op hol brengen. Toen Tawer een baan aannam bij de Magister als Ziener en zich volledig op de leer van de Waakster richtte, was zijn lot beslecht. Die ochtend werd hij wakker naast een gruwelijk tafereel. Naast hem lag zijn geliefde, een doornenkrans om haar keel. Gestikt in rozenblaadjes. Zijn hart brak, maar dit keer was Tristeza er niet om het te lijmen. Roep nooit de toorn van een jaloerse godin over je af.” Uit “Lessen des levens" door Hendrik Josef Allegonde
Omen logo

Trovat – God van Reizen, Handel en Geluk

Trovat is de god van de stervelingen die leven van verandering. Reizigers, die niet lang stil kunnen zitten. Handelaars, die hun waren het liefst zo snel mogelijk zien veranderen, en met verre oorden samenwerken voor de hoogste prijzen. Gokkers, die hun geld inzetten in de hoop iets nieuws te krijgen met wetenschap dat ze alles kwijt kunnen raken. Het is een levendige god, die vooral energieke volgelingen aantrekt. Zijn priesters zijn dan ook vooral handelaren, minstrelen, huurlingen en zeelieden. Trovat heeft een exotisch uiterlijk. Zijn zongebruinde huid en felgekleurde kleren maken hem een zeer opvallende verschijning in welk gezelschap dan ook. Hij praat graag en zit vol verhalen. Het is de vraag of deze allemaal even waar zijn, maar zijn reputatie als bard overschaduwt af en toe in ieder geval zijn reputatie als handelaar. Maar welke handelaar wenst dan ook als een geslepen onderhandelaar bekend te staan? De grootste winst die een handelaar kan boeken is onderschatting. De volgelingen van Trovat zijn gewend om altijd op pad te zijn, en leven van dag tot dag. Zij laten zich leiden door waar de munt heen rolt en zijn bereid om hiervoor een gokje te wagen. Hij die zonder risico handelt zal immers nooit waarlijk rijk zijn. En is het geen fantastische uitdaging een groot verlies te boven te komen? Het symbool van trovat is een vista van de horizon, met een weg die de verte in gaat, met de zon en maan aan de hemel. “Ah! Geëerde gast! Wees welkom in mijn handelaars kraam. Ik heb alles wat jouw hartje begeerd. Exotisch fruit? Edelstenen? Zijde? Magische artefacten? Voor de juiste prijs kunnen ze van jou zijn. Of wil je ruilen? Ik zoek nog goede wol voor de nachten wanneer ik in de woestijn ben. Heb je iets anders? Breng het hier, dan kan ik het bekijken en er een waarde aan hangen. In al mijn reizen en beleefde avonturen ben ik wel achter de kern van het bestaan gekomen, geld moet blijven rollen. Stil staan is achteruit gaan. Dus vertel het je vrienden, familie en kennissen. Ik sta hier nog voor twee dagen en dan ga ik weer voorwaarts…”
Omen logo

De Waakster – Godin van Zienerij, Waarheid en Geheimen

Zij draagt vele namen; De Waakster, de Vrouwe, het Oog. De Waakster is een groot mysterie in het pantheon der goden. Pas recent publiekelijk toegetreden, maar niet minder belangrijk. Een groep van haar volgelingen stellen dat Zij alles ziet wat er gebeurt. Tegelijkertijd zeggen andere groepen dat de dienaren van de Waakster zelf niet eens weten wie zij dienen. Er wordt beweerd dat allen die een visioen ontvangen, dit van Haar ontvangen. Gevraagd of ongevraagd, ziener of gewone man. Maar niemand weet zeker of dat ook echt zo is. De meningen zijn hierover verdeeld. Het enige waar iedereen het over eens is, is dat ieder visioen een prijs heeft. Haar volgelingen hechten grote waarde aan de waarheid en zullen altijd nastreven de waarheid boven tafel te krijgen. Zieners zijn vaak volgelingen van Haar. Zij stellen hun geest open voor Haar visioenen. Hetzij voor de gemeenschap, hetzij voor zichzelf. Sommigen van hen werken nauw samen met de wettelijke macht in hun woonplaats. Een visioen over de waarheid kan er immers voor zorgen dat een onschuldige niet achter de tralies verdwijnt. Echter niet alle Zieners volgen haar. Priesters van de Waakster kiezen er vaak voor om niet als zodanig herkend te worden, want hun godin houdt van geheimen. Wanneer een priester er voor kiest zich toch bekend te maken, zul je hem of haar vaak herkennen aan een ketting met oogjes erop. Zowel priesters als volgelingen geloven er in grote getale in dat zij het best te bereiken is met de ogen gesloten. Een devoot volgeling is daarom vaak op de gekste plekken met gesloten ogen te vinden, op zoek naar een visioen van hulp. Het symbool van de Waakster is het Allesziende Oog. Gisteren moest een compagnie vanuit de barakken van de schout uitrukken om bijstand te bieden in een dispuut in het tempelhuis van de Waakster. Het betreurt ons te moeten melden dat hierbij een dode is gevallen. Het dispuut ontstond tijdens een bijeenkomst van priesters van het tempelhuis. Volgens ooggetuigen hadden broeder Vargend en broeder Arstonds, beiden priester van de Waakster, een verhitte discussie over hun geloof. Broeder Vargend staat bekend in de omgeving als een fervent volger van de godin. Sommigen betitelen hem als radicaal. Zijn standpunt was dat alle Zieners van de Waakster zich moesten overgeven aan de visioenen, tegen welke prijs dan ook. Broeder Arstonds, die bekend staat als een wat gematigdere priester, had als standpunt dat visioenen juist een waarschuwing zijn dat de zieners te ver gaan. Deze discussie is zo hoog opgelopen dat broeder Arstonds het met de dood heeft moeten bekopen. In het heetst van de discussie heeft broeder Vargend een mes getrokken, waarna hij in blinde woede heeft ingestoken op de ander. Broeder Vargend is door de magistraat onder arrest gesteld.Uw reporter heeft toestemming gekregen om de verdachte in het gevang te spreken, maar helaas kwam er geen normaal woord uit de mond van deze man. De gevangenisbewaarder spreekt zelfs van een knettergekke gevangene. De rechtszaak tegen broeder Vargend zal plaats vinden op de 20e van deze maand. Uit de Courant van Benice, door Gregor Uiterpoort, reporter.
Omen logo

Meningen over Magie

Stervelingen weten maar weinig over magie en haar oorsprong, of wat het met de gebruikers van de magische krachten doet. Maar meningen hebben ze genoeg... Er zijn bibliotheken volgeschreven over de verschillende magie-soorten, en als je de straat op gaat en simpele vragen stelt, lijkt niemand een blad voor de mond te nemen. Hieronder vind je een overzicht van veel voorkomende meningen over de verschillende soorten magie. Maar onthoud: Iedereen vind iets, maar er heeft maar zelden iemand écht gelijk.
Omen logo

Vuurmagie

De vuurmagiërs zijn het ruggengraat van ieder leger! Een schild doet niets tegen hun kracht. Maar de commandant waar ze onder vallen kan maar beter sterk in zijn schoenen staan. Ik heb de littekens nog van de keer dat ik per ongeluk een kader tegen de haren instreek...

- Sergeant Grey Jay, 9de squadron, 2e leger van Keizerrijk Laoghairnon

Een vuurmagiër leeft alleen voor het vuur. Er is niets dat de passie in zijn hart zo doet oplaaien als de liefde voor het vuur. Zelfs de liefde voor een ander kan daar niets aan veranderen.

- Elmer Tarendsoon in “Kronieken van het mystieke leven"

Mijn neef is een vuurmagiër. Beetje zonderling figuur, maar we zijn allemaal heel trots op hem. Zonder hem zou de strijd die dag heel anders verlopen zijn denk ik.

- Neeltje Vijgers uit Torquil

Omen logo

Mistmagie

Oh, brrr, daar heb ik het liever niet over. Allemaal dieven of huurmoordenaars, zeggen ze… Je weet niets zeker, natuurlijk. Maar toch.

- marktbezoeker in Daralis

Het zal niet lang duren voordat de Ivoren Toren ook onderwijst in Mistmagie, ik weet het zeker! Zó geheim kan het toch niet zijn?

- Trillian Eigar, echtgenote van een Meester in Aardemagie aan de Ivoren Toren.

‘Iedereen is bang voor de mistmagiërs, maar heb jij er ooit een gezien? Volgens mij zijn het allemaal lafaards, die zich het liefst verstoppen in hun dichte mist en met niemand contact hebben.’

- Pjötr Wirrzoon, inwoner van Torquil

Omen logo

Aardemagie

Niemand beter in je schildlinie dan een aardemagiër. Die zetten echt geen stap achteruit, tenzij ze de opdracht krijgen. En de meeste zijn nog verdomd loyaal ook. En ze zijn tenminste niet zo licht ontvlambaar als de vuurmagiërs!

- Sergeant Grey Jay, 9de squadron, 2e leger van Keizerrijk Laoghairnon

Zonder aarde is er geen leven. Het is de basis van alles wat je om je heen ziet. Er is niks groter dan Aardemagie.

- Holgin Eigar, Meester in Aardemagie aan de Ivoren Toren

Aardemagiërs zijn de langzaamste stervelingen die ik ooit ontmoet heb. Ze willen overal de tijd voor nemen. Het liefst zitten ze de hele dag op hun stoel, te roeren in hun soep. En als er iets spannends gebeurd, zakken ze zo de grond in. Oh, ja, áls ze besluiten dat er iets moet gebeuren, dan doen ze het formidabel… Maar tegen die tijd is het gevecht meestal al gevochten.

- Pjötr Wirrzoon, inwoner van Torquil

Omen logo

Priestermagie

Het is niet aan mij om te twijfelen aan mijn godin. Zij heeft mijn nederige persoon gekozen om te spreken voor Haar. Zij heeft mij waardig bevonden om in Haar krachten te delen. En wanneer Zij mij niet langer waardig acht, zullen Haar giften aan mij eindigen.

- Lorelei Waaldens, priesters van Tristeza

Ha, appels en peren! Priesters zijn net zo divers als de goden. Voor ieder probleem is er wel een te vinden die je kan helpen.

- reiziger in Vaelvilla

Wat moet ik met die devote heren en dames? Ze luisteren naar hun god, wat die ook zegt! Naar redelijkheid luisteren ze niet. Heilige boontjes, ik kan er niets mee.

- Holgin Eigar, Meester in Aardemagie aan de Ivoren Toren.

Schijnheiligen, ik zeg het je. De gemiddelde priester doet de moeite niet om naar een god te luisteren, ze gebruiken alleen de kracht. En de goden zijn te zwak er iets aan te doen.

- Bargen, gevallen priester

Omen logo

Rituologie

De kracht van rituelen is immens, wanneer deze goed toegepast wordt. Het bekrachtigen van woorden, symboliek, beweging en houding geeft een oneindig scala aan mogelijkheden. Dat betekent echter ook dat het maken van de kleinste foutjes, nogal grote gevolgen kan hebben.

- Uit de lectuur van het college ‘Rituologie 001 - Introductie’, van de Ivoren Toren

Ik ben hem eeuwig dankbaar. Ik vond het eerst maar eng hoor, om mijn lot in handen te leggen van een ritualist. Je hoort zo vaak dat het fout gaat. Maar zonder hem, had ik hier niet meer gestaan.

- Maria Virzen, inwoner van Knokkelburcht

Wat een onzin! Ze maken een tekeningetje in de grond, steken wat wierrook aan, roepen wat de lucht in en verwachten dan dat er iets gebeurt. Nee, ik geloof er niets van. Het enige effect dat rituelen hebben, is dat je zelf gelooft dat er iets anders is. En ja, natuurlijk, de kracht van geloof is heel sterk.

- Bargen, gevallen priester

Omen logo

Necromantie

Er bestaat geen grotere zonde dan deze zwarte kunst! Het is onnatuurlijk en tegen de wetten van de Goden en de Mensen. Eenieder die dit soort kracht probeert te gebruiken verdient een snel einde. Laat de doden hun rust kennen, zo simpel is het.

- Arah Irwitt, priester van Angharad

Kracht is te vinden voor ieder die er naar zoekt. Ook op plekken waar men het niet verwacht. Waarom zou men de kracht van het heengaan niet gebruiken? Die gaat anders verloren. De doden kunnen ook na het heengaan nog bijzonder nuttig zijn.

- Necromantiër, naam onbekend

Vaak wordt gedacht dat necromantiërs deze vorm van magie bedrijven voor eigen gewin. In sommige gevallen is dit juist, echter geldt dat voor alle vormen van magie. Bedrijvers van deze magie zien de dood niet als het einde van iets, maar als een nieuw begin. Een kracht op zich.

- Elmer Tarendsoon in “Kronieken van het mystieke leven"

Omen logo

Schaduwmagie

Schaduwmagie? Dat bestaat niet joh, dat is een fabeltje……...Maar hey, pssst. Als je daar meer over wil weten, moet je vanavond naar het bos net buiten de stadsmuur komen. Als je durft tenminste.

- onbekende man op het marktplein in Benice

Een schaduw is niet zomaar de grens tussen licht en duister. Het is een dunne scheidslijn, waar beide verschijnselen samen komen. Het is de plek waar zoveel mogelijk is. Een mengsel van krachten zo fenomenaal, echter vaak verraderlijk. Het kan beide kanten op. Men moet heel goed weten waar men mee bezig is.

- Lucius Ferform, Schaduwmagiër, verblijfplaats onbekend

Schaduwmagie is een slechte kracht, een kracht die bouwt op geheimen en leugens. De enige manier om te vechten tegen de Schaduw, is door er licht op te werpen. Er is niets gevaarlijker voor een Schaduwmagiër dan dat zijn geheimen aan het licht komen. En één van die geheimen zal altijd zijn dat hij Schaduwmagiër is.

- Elmer Tarendsoon in “Kronieken van het mystieke leven"

Omen logo

Eclipse-magie

De krachten van de Zon en Maan zijn eeuwig en voor iedereen bekend. De brandende zon, met haar reinigende vuur, energetiseert ons. De kalme maan, met haar verkoelende schemerlicht, kalmeert ons. De zon laat ons naar buiten kijken, de maan naar binnen. En dat is exact het effect dat een Eclipse-magiër weet na te bootsen.

- Elmer Tarendsoon in “Kronieken van het mystieke leven"

Als je ooit iemand tegenkomt die alleen reist en Eclipse-magiër zegt te zijn, maak dat je wegkomt! Levensgevaarlijke gekken, dat zijn het. Eclipse bestaat altijd uit twee gezichten, twee kanten van de munt. Hoe halen ze het in hun hoofd alléén rond te reizen?

- Asha, sjamaan van de vierde cirkel

Ja, weet je, we kunnen overal wel kracht aan gaan toebedienen, maar een Eclipse-magiër is gewoon een ritualist met een smaakje.

- Pjötr Wirrzoon, inwoner van Torquil

Omen logo

Bardic Words

Ik weet nog steeds niet wat er gebeurde, maar zodra hij zijn eerste noten speelde en ik zijn zoetgevooisde stem hoorde hing ik aan zijn lippen. Ik was totaal onwetend wat er om mij heen gebeurde. Het was geweldig.

- jongedame in Bergvest tegen haar vriendin.

Oh, er zit kracht in de woorden van een Bard, zeker. Ze gooien er mee in het rond, betoveren de hoofden van iedereen om hen heen. Geen keuze of je luistert of niet: Het kruipt in je. Die gladjanus, met zijn mooie woorden en zijn fluit, die betoverde mijn dochter en nam haar mee. Tegen haar wil, ik zeg het je!

- Thomas Thomaszoon, inwoner van Overleeg

Eigenlijk is de magische kracht van een Bard helemaal niet het meest interessante aan Barden. Hun enorme kennis van alles wat er aan het gebeuren is, hun toegang tot de nieuwste nieuwtjes en de beste roddels, dáár gaat het om.

- Maartje Segers, naaister te Benice

Omen logo

Druidisme

De kracht van de natuur kan nergens anders gevonden worden. De natuur is de grootste harmonie die bestaat. Iedere afzonderlijke energiestroom vermengt zich met een andere, tot een geheel. Een symfonie van krachten. Waarom zou je daar geen onderdeel van willen zijn?

- Baldra Vereens, druide

Druides? Poeh nee joh, dat zijn van die mafkezen die niet naar de stad komen. Ze voelen hier de natuur niet, zeggen ze. Nou doe mij maar fijn de drukte en gemakken van de stad in plaats van alleen maar groen om je heen. Dat kan nooit gezond zijn.

- Maartje Segers, naaister te Benice

Leven en dood, dag en nacht, jager en prooi… De natuur is één en al tegenstellingen. Daarom heb je zo weinig aan druïdes: Ze maken geen keuze, ze willen altijd balans.

- Necromantiër, naam onbekend

Omen logo

Zienerij

Zieners zien dingen die jij en ik niet zien. Ik ben er niet jaloers op hoor, op die zieners. Het lijkt me verschrikkelijk om al die dingen te zien. Ik had een buurman die graag ziener wilde zijn. Arme kerel. Het lukte hem, maar hij is compleet gek geworden.

- Neeltje Versteeghen, bakkersvrouw in Torquil

Alleen zieners kunnen de hele waarheid achterhalen in de complexe brij van onwaarheden om ons heen. Tegen welke prijs echter, weet niemand.

- uit het boek “Zien zonder te zien", geschreven door Londar Sanguil, ziener

Zonder zieners zouden veel rechtszaken in mijn rechtbank totaal anders verlopen zijn. Ze zijn echt onmisbaar.

- Dremens Torrevaar, rechter te Benice.

Zienerij? Leugens! Ze roepen van alles, maar hoeveel er van is waar? Meestal is het toch maar vage onzin. Nee hoor, de ene helft zijn gekken met waanbeelden, de andere helft zijn oplichters.

- Pjötr Wirrzoon, inwoner van Torquil

Omen logo

Binnenlanders en Riviervolk

Het verschil tussen binnenlanders en riviervolk lijkt op het eerste gezicht triviaal. Toch is het een van de meest belangrijke verschillen binnen het mensenras: Veel meer dan de anderen opsplitsingen is het een verschil in uiterlijk, dat van ouders op kinderen overgegeven kan worden. Een mens kan altijd besluiten in een ander land te gaan wonen, maar als je geboren bent als binnenlander, blijf je altijd een binnenlander.

De makkelijkste manier om te bepalen bij welk van de groepen iemand hoort, is om te kijken waar die persoon geboren is. In algemene zin komt het riviervolk van het gebied rondom rivier de Ethlinn, haar monding in de zee (Ethlinn's Fingers), of de aftakkingen die uitlopen in Lake Sedrun en rivier de Amst. Het zegt echter niet alles: Als je ouders riviervolk waren, en naar het binnenland getrokken zijn, wordt je alsnog als riviervolk geboren. Het zit nu eenmaal in het bloed.

Een binnenlander herken je over het algemeen aan een stevigere bouw: Geschikt voor het harde leven in de wildere natuur, groter dan de riviervolkers, en over het algemeen sterker en lomper. De riviervolkers, daarintegen, zijn bijzonder geschikt voor het stadse leven, met een fijnere motoriek en subtielere bewegingen.

Tussen de twee groepen is er altijd een tweestrijd: De één is altijd tegen de ander. Zelfs binnen de landsgrenzen bestaat deze tweestrijd er. Beide zien ze de andere groep als minderwaardig. Riviervolkers zien de binnenlanders als wildelingen zonder cultuur, binnenlanders zien de riviervolkers als zwakkelingen die amper kunnen overleven.

Omen logo

De mensen van de Rijken

In heel de wereld hebben mensen zich opgedeeld tussen grenzen. Veel over de landen tussen die grenzen is hier te vinden. Toch gaat het onderscheid tussen de mensen binnen die grenzen nog wat verder dan de kenmerken van de heerschappij waar ze zich onder scharen. In ieder gebied zijn de mensen daadwerkelijk anders.K

Keizerrijk
De mensen van het keizerrijk zijn trots en onschendbaar, en zien zichzelf als beter dan alle anderen. Je kan ze van alles vertellen over het keizerrijk, ze weten het altijd beter. Iemand van het keizerrijk is vaak te herkennen aan zijn kleuren Zwart en Geel. Dit zijn immers de kleuren van Het keizerrijk zelf.
Verreweg de meeste inwoners zijn loyale volgelingen van de Keizerin. Ze leven zonder morren in haar leenheerstructuur, onder een Hertog van één van de Hertogdommen of direct onder de Keizerin zelf in Torquil. Onder een Hertog zit dan weer een Graaf, en vaak helft zelfs die Graaf zijn land nog verdeeld. De gemiddelde inwoner heeft 'zijn' Hertog nog nooit ontmoet, maar de namen zijn bekend en worden veelal vereerd.
Een belangrijk kenmerk van de mensen in het Keizerrijk is dat ze elven als minderwaardig zien, of het nu woudelven of hoogelven zijn. Het is onderdeel van de harde doctrine van de Keizerin, die trouw gevolgd wordt.

Vrije Hertogdommen
De inwoners van de Vrije Hertogdommen zijn anders dan hun voormalige landsgenoten in het Keizerrijk. Ze zijn losser, en minder eigenwijs. Samenwerking is er de standaard, en ze zijn beter in luisteren naar elkaar. Aan de andere kant is het ook een veel diverser volk, dat moeilijk aan één ding te herkennen is, en minder in een keurslijf te vatten valt.
Wat wel in algemene zin gezegd kan worden, is dat de inwoners van de Vrije Hertogdommen veel minder loyaal zijn dan de inwoners van het Keizerrijk. Ze zijn tenslotte aan de heerschappij van de Keizers ontsnapt: Waarom zouden ze een Hertog blijven volgen die ze niet goed behandeld?

Benicianen
In Benice wonen de ware handelaren en ambachtsmannen van de mensen. Ze zijn modern, modebewust en voorstrevend. Meer dan alle andere mensenvolken zijn ze ambitieus en op eigen gewin gericht. Loyaliteit strekt niet verder dan de familie, en zelfs dat niet altijd.

Ivorianen
Uit de Ivoren Toren komen de Ivorianen. Het is een bijeenraapsel van volken, want de meeste Ivorianen zijn er niet geboren en zullen er niet sterven. Ze worden samengebracht door een zoek naar kennis op magisch gebied, en de sterkste karaktereigenschap is dan ook nieuwsgierigheid. De meeste Ivorianen vertrekken na hun opleiding, maar sommigen blijven doorstuderen en lesgeven tot ze oud en bejaard worden.

Saldradsen
Waar de Ivorianen nieuwsgierig zijn over magie, zijn de Saldradsen nieuwsgierig naar technologie, innovatie en nieuwigheid. Geen grens gaat te ver in hun onderzoek en uitvindingsdrift. De technici van Saldrad brengen vaak hun hele leven door binnen de dikke stadsmuren, want nergens anders op de wereld vinden ze de kansen om zo vrij te zijn in hun experimenten.

Omen logo

De Vrije(re) Volken

Buiten de strikte grenzen van de staten en rijken van de mensen, leven nog vele anderen. Veel van die groepen zijn te klein om te noemen, maar sommigen worden op veel plekken gezien en drukken hun stempel op de wereld.

De stammen van de Wilde Landen
Het mogen dan allemaal kleine groepjes zijn, het zijn wel héél veel kleine groepjes. Rondtrekkende veehouders, dorpsbewoners in de wouden, rovers die reizigers overvallen: In de Wilde Landen loopt van alles rond. Deze groep wordt gekenmerkt door hun veerkracht, waarin ze iedere tegenslag toch weer opvangen en doorgaan. Binnen de Wilde Landen gaan de verschillende stammen liever niet met elkaar om, maar daarbuiten vinden ze elkaar, alsof alle verschillen die ze ooit kenden niet meer gelden nu ze hun thuis verlaten hebben.

De thuisloze sjamanen, wijsgeren en priesters
Overal zijn ze te vinden: Rondtrekkende individuen of kleine groepen, die kennis en wijsheid brengen. Uit de Wilde Landen komen de sjamanen, maar ook uit andere gebieden verschijnen ze in ruime getalen, om de wereld in te trekken en hun woord te verspreiden. Ze trekken zich niets aan van landsgrenzen, slechts van de anderen die ze tegenkomen. De meeste worden gekenmerkt door een mate van rust en acceptatie, maar het belangrijkste van allemaal: Ze zijn waar ze zijn, omdat ze een beeld hebben van hoe de wereld zich moet vormen, en ze daar invloed op uit willen oefenen.

De Sutri
Deze groep leeft op de vuureilanden, en staan ook wijd bekend als de vuurvikingen, al is dat een term die ze verafschuwen. De Sutri bestaat eigenlijk uit 6 clans, deze 6 clans worden gekenmerkt door verschillende woads, die kenners van de stammen makkelijk herkennen.
Ondanks dat er 6 verschillende clans zijn heersen deze clans toch in een soort Hiërarchie. De “Sterkste Clan” is de clan die het meeste heeft geoffert aan de vulkaan ‘De Gnista’. Elk jaar vindt er een offering plaats om dit opnieuw te bepalen. Er gaan verhalen rond dat er nog andere clans waren en dat deze niet meer terug zijn gegaan naar de vulkaan ‘De Gnista’.
Het leven van de vuurvikingen draait dus veelal om hun offers aan de vulkaan. Het brengt ze tot een wild en vrij leven, waarin ze de oceanen rondtrekken om offers te verzamelen en hun eigen kracht en waarde te bewijzen. Het leven van de Sutri is hard, maar je zult ze zelden horen klagen: De Gnista geeft ze wat ze nodig hebben.

Omen logo

Hoog-elven, Aldur’s Volk

Door onderlinge gevechten, werd het gefragmenteerde rijk van het volk van Aldur lang geleden overgenomen door het keizerrijk. De hoog-elven werden eerst een gelijkwaardig onderdeel van het keizerrijk, maar al snel werd land geconfisqueerd en werd het duidelijk dat de elven een tweederangs burger-status werd opgedrongen. Er werd zelfs gefluisterd over vervolging van invloedrijke elven.

Door de onderdrukking van het keizerrijk werd Aldur’s volk getemperd, niet langer verdeeld maar verbonden door naam, tegenslag, en een drang om terug aan de macht te komen. Het was dan ook niet gek dat, toen het keizerrijk uit elkaar begon te brokkelen na de dood van Keizer David, Aldur’s volk zich verenigde en zich losvocht van het keizerrijk.
De dag van de dood van keizer David wordt nog altijd gevierd in het rijk van Iltharion.

Onder leiding van Ylyndar trokken ze naar het noordoosten om de oude ruïnes van hun oude rijk Iltharion opnieuw het leven in te blazen. Door hun ambitie, vereniging en hun kennis over esoterie leek Aldur’s volk onstopbaar. Inmiddels is hun macht flink afgenomen door verschillende rampen die hebben plaatsgevonden in hun gebied zoals de Infectie van het Kind.

Ondanks dit alles wordt een gemiddelde elf van Aldur’s volk tussen de 130 en 150 jaar oud, en zien ze de kortere levensduur van mensen als een kenmerk van zwakte. Hun interesse in de mystieken is altijd gebleven, en nog altijd zoeken zij naar de verloren werken van hun voorouders.

Omen logo

Woud-elven, de kinderen van Araima

Nadat de Woud-elven Araima de wouden in zijn gevolgd, keerde veel terug naar hun sjamanistische verleden. Ze zochten contact met de spirits van het bos en hun Godin Rystill. Waar Rystill onbereikbaar bleef begonnen zij de wegen van de Beastmen te volgen: de oude wegen van de krachten van het wild. Dit werkte verwildering en versplintering in de hand. Hun taal begon steeds meer te lijken op het gedrag van de beesten en beastmen waarmee zij zich omringde. Totdat uiteindelijk stammen die elkaar altijd als grootste bondgenoten hadden gezien, bijna geen grond meer hadden voor communicatie en van elkaar verwilderde.

Araima’s kinderen zijn nu zo goed als één met het woud, maar waar het keizerrijk en Aldur’s volk alleen maar verwilderde beesten zien, is het intellect en de begaanbaarheid met het woud nog steeds aanwezig, de stammen volgen de weg van Rystill en zullen het bos beschermen met hun leven. Door hun goede connectie met de natuur kunnen woud-elven tussen de 150 en de 170 jaar oud worden. Maar versplinter als dit volk is kan het zowel het Rijk van Iltharion als het keizerrijk geen strobreedte in de weg leggen.

Mochten zij zich ooit verenigen zal de natuur haar gekozen kampioenen hebben gevonden. Ook nu al zijn de woud-elven niet alleen vijandig: Zij die Rystill aanbidden gaan op pelgrimstochten naar hun gebieden, en vinden er een warm welkom. Zulke pelgrims claimen dat de woud-elven een wijsheid bezitten die zo oud is al de wereld zelf.

Omen logo

Gebergte-dwergen

Gebergte-dwergen zijn een kalm en rustig ras, in hun doen en laten, maar uiten zich stevig als je iets verkeerds over ze zegt. Ze zijn vastbesloten om de plunderingen van wilde rassen af te weren en luisteren voornamelijk alleen naar andere gebergte dwergen.

Men zegt dat hun geschiedenis de donkere aard van vele dwergen vormt, want waarom verblijven ze anders in bergen en gevaarlijke groten onder de aarde? Maar een gebergte-dwerg kent niet anders. Ze zitten daar generaties op generaties, naar Moeder of Vader Haard luisterend, die weer naar de Raad van de Aardouders luistert.

Gebergte-dwergen zijn liefhebbers van geschiedenis en traditie en hun langere levensduur dan mensen leidt tot veel minder generatiewisselingen dan andere kort leverende rassen kennen. Gebergte-dwergen leven gemiddeld zo’n 100 tot 120 jaar.

Daarnaast geldt voor gebergte-dwergen: Als iets niet kapot is, hoeft het niet gerepareerd te worden. Als het wel kapot is, repareren ze het, in plaats van het te vervangen met iets nieuws. Gebergte-dwergen zijn niet bereid om iets weg te gooien, tenzij het echt geruïneerd is en niet meer in staat om gerepareerd te worden naar zijn oude staat.

Je kunt gebergte-dwergen herkennen aan hun mooie lange haren. Dit kan hun hoofdhaar zijn maar zeker zijn er baarden te vinden onder deze dwergen. Vaak versieren ze deze door gouden juwelen, door deze te vlechten of andere haardrachten voor het langere haar.

Omen logo

Heuvel-dwergen

Heuvel-dwergen zijn een vrolijk en energiek ras. Zo laten ze zichzelf graag zien aan de andere dwergen, maar ook aan elk ander ras. Zij laten zich zien door middel van de verschillende steden en voornamelijk hun gilden waar veel stevige gebruiksvoorwerpen vandaan komen.

Heuvel dwergen zijn niet bang voor kritiek over wat ze maken. Dit komt omdat de heuvel-dwergen een nauwgezette, bijna obsessieve drang hebben voor detail en duurzaamheid in hun vakmanschap. Zo gaan de dingen die ze maken lang mee: Gebouwen, kunstwerken, gereedschappen, huishoudelijke artikelen, kledingstukken, wapens en vrijwel al het andere gemaakt door de heuvel dwergen bestaat vaak nog een aantal generaties na het eerste keer gebruik er van.

Je kunt heuveldwergen herkennen aan hun mooie gladde gezichten. Laat je alleen niet voor de gek houden, de gemiddelde heuvel-dwerg kan er uitzien als iemand van 60 terwijl hij zo het dubbele kan zijn. Naast hun mooie gladde gezichten zijn hun hoofdhaar en baarden goed geschoren. In tegenstelling tot de gebergtedwergen hebben de heuveldwergen geen sieraden in hun haar maar hebben ze juist meer piercings en oorbellen.

Omen logo

Tijd van Verandering

Delen uit het onderzoeks geschrift van Sulfar, "Verzameling van Mythen en Legenden van de Wereld".


“Waar de dwergen eerst rond dwaalden over de wereld vonden zij het koud. Zij hadden niks met de wind en de regen. Zij verschuilden zich in de bergen om hier droog en uit de wind te zitten. De Elfen hielden juist van deze natuur en gingen wonen in de bomen die hoog reikten naar de magische hemel. De mensheid had niks met de koude aarde en winderige hoogte. Daarom bleven zij tussen de hemel en aarde om daar hun leven te beginnen.”


"In het begin was er niets, behalve de Elementen. De elementen hielden zoveel van elkaar dat ze elkaar stevig omarmden en nooit los lieten. En hierdoor zaten de elementen zo stevig vast aan elkaar. Uit deze kracht ontstond de wereld. Uit deze kracht ontstond tevens het duister. De elementen konden niets zien in het donker en konden zich nauwelijks bewegen. Elk element probeerde vrijheid te krijgen door te creëren. Uiteindelijk lukte het één element om met zijn creaties licht te maken. Uiteindelijk ging de wereld leven. Er begonnen bomen en planten te groeien. En alle andere creaties van de elementen konden zo ook hun ruimte vinden in deze levende wereld.”


“Een ander Scheppingsverhaal begint met oer-chaos. Dit is een bol, die in potentie de hele schepping in zich huist. Alle levenskrachten en energieën zitten hier in verweven en met de tijd rijpt deze bol. Als het moment daar is barst deze bol in duizenden stukjes. De lichte krachten stijgen op en vormen de lucht, de zwaardere krachten dalen neer en vormen de aarde. Zij verstrengelen zich daarna ook met elkaar waardoor er vlechten van krachten ontstaan. Uit deze vlechten komen de verschillende soorten van verschijnselen in de wereld. Het zijn de "tienduizend" dingen van de wereld.”

Omen logo

Tijd van Verlichting

Uit de onderzoeken van Aymer, bewaarder van het archief van driscoll, Torquil.

Ontstaan keizerrijk.

Het keizerrijk werd geboren met een belofte: Een profeet was opgestaan uit de kleine stammen in het toekomstige keizerrijk. Hij begon aan de eerste verenigings-oorlog in de naam van Shivaun. Hoeweldeze oorlog gestart werd door Shivaun’s profeet wist hij deze niet te beëindigen, en liet hij het keizerrijk een profetie na over een godenkind dat Shivaun en het keizerrijk naar alle uithoeken van de bekende wereld zou brengen. Dit zou de eerste melding kunnen zijn van Keizer David’s komst. De verenigings-oorlog werd beslecht door een volgeling van Moira die vrede bracht in de vorm van het nieuw gevormde keizerrijk. Er is helaas niet te achterhalen wie deze volgeling was en of zij de eerste was die uit naam van Moira handelde.


Gerecht en wraak.

Ondanks het verenigen van het keizerrijk wijzen de documenten erop dat de staat werd geregeerd door het recht van de sterkste. Het land werd voornamelijk geregeerd door krijgsheren en corrupte staatsmannen. Zelfs de rechtvaardige heerschappij van de keizersfamilie leek verminderd. Tot de roep naar gerechtigheid werd beantwoord door Anselm Geiszler, een ware paragon van gerecht. Hij begon zijn queste voor het Recht in Torquil, waar hij woonde, met het aan de kaak stellen van deze misstanden en predikken dat men zijn roep naar gerechtigheid niet moest botvieren met het staal van Shivaun maar met de rechtspraak, met Haldor. Nadat de Keizer het licht had gezien en de ketens van zijn corrupte hof had afgeworpen, stelde hij dat zijn woord wet was, bij het recht dat haldor hem had gegeven.

Niet lang hierna beginnen de eerste verhalen van Doran, de gevallen hogepriesters en brenger van wraak, de ronde te doen. Zij die onteerd waren zoals Doran, verheven door Shivaun zelf, begonnen zich af te keren van het wetboek van Haldor. Zijn strakke regels en perfectionistische praktijken hadden geen plaats in het echte leven op het land en zelfs in de konkels van de adellijke families. Zij die geen heil vonden bij Haldor’s strake perfectionistische praktijken konden volgens Doran’s priesters hun eer terug winnen: Door wraak te nemen. Hier lijkt het oude gezegde ‘oog om oog, tand om tand’ ook geboren te zijn.


Het oog en de peul

De overleveringen over de openbaring van Driscoll zijn tot mijn verbazing en schaamte zo wanoordelijk als de ongewassen boeren buiten onze stad. Ik geloof dat mijn leraar, Driscoll, de eerste letters heeft gedrukt en de eerste vormen van magie leerde aan onze hooggeleerde. Maar in al mijn onderzoek naar de goden kan ik niet ontdekken wanneer de god van kennis en wijsheid zich heeft openbaart aan ons. Ik vrees dat Driscoll mij het antwoord op deze vraag tot het eind van mijn tijd zal onthouden.

Misschien nog schimmiger dan de meldingen over Driscoll en het ontstaan van zijn geloof, is het merkwaardige geloof van de waakster. Hoewel er al zeer vroeg in de geschiedenis zelfs in de tijd van verandering gerept wordt over de gekte die men vaak constateert bij haar volgelingen, is dit natuurlijk niet aan te leveren als een profeet of bewijs van openbaring. De eerste melding van haar naam die ik heb kunnen vinden is zo onduidelijk als haar zieners zijn, maar lijkt onmiskenbaar op een descriptie die haar beschrijft. Deze melding was in het jaar 3449, als een voetnoot bij een slag met de beestmensen uit de bossen,die tot in detail voorspeld zou zijn door een blinde vrouw.


Preservatie

Over de openbaring van Kalithé is weinig bekend, al wordt er al melding gemaakt van het geloof in deze God vanaf rond het jaar 2900. Dit is ook niet gek, nog altijd wordt er op bepaalde praktijken van dit geloof neergekeken door zowel geleerde als andere gelovige. Doch biedt zijn geloof een ontsnapping aan de sterfelijkheid waar wij allen mee worstelen. En met de dag worden zijn dogma’s steeds vriendelijker bekeken door zij die hun oude dag tegemoet gaan.

Omen logo

Tijd van Komen en Gaan

Uit de verslagen van Tyr, de tweede zoon van Huize Kheldrick der Clan Holger.

In het jaar 3114 vinden de mijnbouwers een gangenstelsel die zij niet eerder gemaakt hebben. Er wordt een onderzoeks-expeditie uitgestippeld. Deze bestaan meestal uit mijners en een paar vechters. De eerste groep komt maar niet terug en er wordt een tweede groep op afgestuurd. Deze bestond uit alleen maar vechters. Deze komt eigenlijk ook niet meer terug, op twee vechters na. Ze vertelden over een diep donkere plek, waar elke soort van licht verdoofd wordt. Je ziet niet waar je heen gaat of loopt. Ze leken te raaskallen, en riepen dat er een monster van de nacht loopt. Na die expeditie is er altijd bewaking geweest, want elke nacht viel het duister aan. De fakkels gaan uit, en je hoort alleen nog maar het geluid van dood.

Dit ging nog enkele decennia door. Totdat de clans het niet meer trokken. Ze gingen met bijna alle clans het gangenstelsel in met het licht van magie. Zo kwamen zij bij het uiteinde van het gangenstelsel. Hier was een heel bouwwerk uitgehakt. Ze konden het niet geloven, aan het einde van dit bouwwerk was een troon met een kristal van groen. De gierigste clan wou dit kristal gelijk in handen nemen toen het gebeurde: De wezens van de nacht hadden op hen gewacht. Al het licht ging uit en er klonk weer alleen maar dood. Daarna was het stil. Het geweld had veel lawaai gemaakt en de twee overige clans wisten dat ze weg moesten uit deze vervloekte bergen, op zoek naar een nieuw thuis.

Zo vertrokken de Holger en Murdaral Clan. Voor het eerst sinds tijden gingen ze weer buiten de bergen. Alles was anders dan dat ze zich hadden voorgesteld. Ze reisden uit de bergen door naar de bossen van Weylin Woods. Hier kregen ze voor het eerst contact met de Elfen. De Elfen moesten niets hebben van de Dwergen op hun gronden. De Elfen lieten ze graag door, maar bleven ze volgen totdat ze weer uit de bossen waren. Na maanden op verschillende plekken te zoeken bereikten de Dwergen de ‘Hazed’ Mountains.

De dikke mist die rond deze bergen hing was niet dik genoeg voor de Clans. Ze maakten weer expeditie groepen klaar om deze berg te temmen. Zo trokken de eerste groepen naar boven en binnen. Het duurde een dag en een nacht voordat ze weer terugkwamen. Maar eigenlijk kwamen ze niet meer terug. Er was iets met hun hoofden gebeurt, ze waren niet meer de Dwergen die ze waren voordat ze de mist in gingen. De Dwergen die de Mist nog niet hadden gevoeld kwamen bijeen. De Murdaral Clan vond dit het teken van de Goden dat ze nooit meer de bergen in moesten, terwijl de Holger Clan dit gewoon dikke pech vond. En hier scheiden de wegen van deze clans.

Zo vervolgt de reis van Huize Kheldrick zich met de Holger Clan. De reis ging naar het Oosten waar de Murdaral Dwergen naar het Westen trokken. In de eerste paar jaar was er nog contact met de andere Clan om te kijken of ze iets hadden gevonden maar in de loop van tijd hield dit  contact op. Zo trokken wij door het Keizerrijk van de Mens. Onze voorraad raakte op en we hebben met de mensen gehandeld. Wij gaven een deel van onze smeedkunsten in ruil voor doorgang en voorraad. Hier vertelden zij ook over de bergen ten Noordoosten van waar we waren, en dat we moesten oppassen voor de lang-oren. Wij trokken verder naar deze bergen om hopelijk een nieuw thuis te vinden. Voordat we de bergen via de Noordkant betraden hadden we nog het één en ander probleem met de Elfen. Dit was een ander type Elf dan die we eerder waren tegengekomen. Deze was agressiever en vijandiger op hun territorium. Wij trokken snel de bergen binnen waar wij ons sterker voelden dan in de winderige bossen.

Na enige maanden hadden we nog geen problemen ondervonden in ons nieuwe Thuis. En we bestempelde deze bergen tot de Holgers Reach, vanuit deze bergen zouden wij de Dwergen weer trots maken.

Omen logo

Tijd van Verovering

Uit de geschriften van Erna Drechslerg, hoogleraar Keizer David de Grote aan de academie van Torquil.

Aan het begin van de eerste Soevereiniteit oorlog warenKeizer David de Grote en zijn leger de stad Esgard aan het inlijven. De verklaring van oorlog kwam, doordat de elfenlegers over de grens trokken en richting de Ethlinn begonnen te marcheren. Keizer David liet de langzame elementen van zijn leger achter en vertrok met zijn cavalerie richting Torquil om persoonlijk de verdediging te leiden van zijn rijk.


De slag om de Ethlinn’s crossing: 3854

David de Grote, riep zijn volk te wapen en het volk van Torquil antwoordde met overweldigende steun aan de jonge keizer. Het Keizerrijk onder leiding van Keizer David verscheen met 7340 mannen bij de slag om Ethlinn’s crossing. Het doel van de Keizer was om de opmars van de 12000 Elfen te stoppen bij de vernauwing van de oversteekplaats van de Ethlinn.

Het leger, dat voornamelijk bestond uit licht getrainde militie, wist voor 7 dagen de oversteek te behouden. Dit was voornamelijk te danken het feit dat de keizer zijn elite cavalerie, die hij had meegenomen vanuit Esgard, had aangesteld als morele ankers van de militie, door de helft van hun te voet te laten vechten als de sergeanten in dit onervaren leger. Na 7 dagen vechten waren de verliezen aan David’s kant groot: De grote getallen aan boogschutters die de elfen in gevecht opstelden eisten een grote tol op de licht gepantserde militie eenheden. Maar de heroïsche afslag van een charge van elite speerdragers van de elfen door de 2de cavalerie eenheid van torquil, de keizerlijke garde en Keizer David de Grote, die persoonlijk de verdediging leidde, zorgde voor een hoog moraal bij het slinkende leger van de Keizer. Op de 7de dag werd de patstelling gebroken:  De elfen hadden een andere route gevonden over de Ethlinn en hun cavalerie was bezig met een omtrekkende beweging, wat de Keizer dwong zijn positie gewonnen te geven en terug te trekken naar Torquil en de omliggende forten.

Om de aanvallen van de elfen te weerstaan werd Holger’s Hold een plek aangeboden in het keizerrijk. Het smeden van deze alliantie zorgde ervoor dat het Keizerrijk de voorraadlijnen van het vooruitgeschoven elfenleger, wat opmarcheerde naar Torquil, kon doorbreken. Dit zorgde ervoor dat Keizer David genoeg tijd had om zijn verdediging van Torquil voor te bereiden. Maar de alliantie verbrokkelde, aangezien de dwergen zich steeds dieper de bergen ingroeven, en de zaken in het daglicht liever vergaten.


De slag om Torquil: 3854

Na dat Ethlinn’s crossing niet langer gehouden kon worden, . Trok de Keizer terug met wat er over was van zijn leger. Aangekomen in Torquil krijgt hij bericht dat zijn voetsoldaten Esgard op de knieën hadden gekregen en aan het opmarcheren waren richting Torquil. Het plan werd gesmeed om de forten rondom Torquil, die eerst als onhoudbaar werden ingeschat, rondom Torquil te bemannen, en zo het elfenleger zolang mogelijk op afstand te weten houden. De forten Almsholt en  Er werden orders naar het Keizerlijke leger gestuurd om een omcirkelende beweging te maken, zodat Torquil niet alleen ontzet zou kunnen worden, maar het elfenleger ook serieus schade aangebracht zou kunnen worden.

De verdediging van Torquil werd geleid door Keizer David de Ggrote. Mmet hem verdedigde 4210 mannen Torquil en de omliggende forten tegen 7000 elfen.

Eerste dag: de val van Almsholt.

Keizer David stelde zijn neef “naam”Heer Cornelis Laoghairnon aan als commandeur van de verdediging van het fort Almsholt en gaf hem 850 mannen mee. “Naam”Heer Cornelis merkte op dat het fort versterkt zou kunnen worden tegen belegeringswapens, en liet een trebuchet binnen de muur opstellen om de katapulten van de elfen te kunnen bedreigen. Er zijn geen overleveringen uit dat fort gekomen, maar wat gezien is door de uitkijkposten in Torquil is dat nagenoeg het hele elfen leger zich stortten op in een bestorming van Almsholt. Tegen het einde van de dag viel het porthuis van het fort en wisten de elfen door de poort binnen te dringen. Het offer van ‘naam’ Heer Cornelis en diens soldaten wordt nog steeds bezongen in het lied ‘Arende over Almsholt’.

Tweede dag: Het beleg van Richebruck.

Keizer David leiddeied  zelf de verdediging van Richebruck. Hij nam 1600 mannen met hem mee naar dit fort, wat door zijn vader gebouwd was. Door de overweldigende aantallen van de elfen konden zij enkel toekijken hoe het fort Almsholt verslonden werd in ééeen dag. Dit gaf Keizer David en zijn mannen wel de tijd om hun fort gevechts klaar te krijgen. Toen de volgende dag het elfenleger aan het beleg begon, waren Richebruck’s verdedigers vastberaden en voorbereid op wat er komen ging. Na een zeer bloedige dag wist men de elfen te weerstaan, en werden er zelfs meerder elfen magiërs gedood., Ddit brak het moraal van het elfen leger, waardoor de aftocht geblazen moest worden en het fort standhield. Er zijn meerdere ooggetuigen waaruit blijkt dat Keizer David persoonlijk de elfen magiërs bevocht.

Derde Dag: De ontzetting is nabij.

Op de derde dag hadden kregen de elfen leiders van de elfen lucht gekregen van het optrekkende keizerlijke leger. EnZe bereidden zich voor waren aan het voorbereiden om nog een laatste charge uit te voeren op Richebruck en zo het keizerrijk te beroven van hun heldhaftige keizer. Toen de hammer van het elfenleger nogmaals neerkwam op Richebruck, . Wwisten de verdedigers ondanks de uitputting en de verliezen. D de muren te houden. En tToen het moraal op knappen stond aan beide kanten was daar de Keizer te paard aan het hoofd van de 1760 verdedigers uit Torquil en brak de flank van het elfenleger. Nadat het elfenleger teruggetrokken was naar zijn kampen en gehergroepeerd was, wist de Keizer dat hij zijn voordeel niet verder kon drukken. De charge die de verdedigers van Torquil uitvoerde is vereeuwigd in een schilderij wat nog altijd in de troonzaal van Torquil hangt. De geschiedenis leert ons dat deze actie het elfenleger beroofde van een ordelijke aftocht, waardoor de omcirkeling mogelijk werd.

De vierde dag: De om cirkeling.

Bij het ochtendgloren blinkten de heuvels ten oosten van Torquil van de pantsers van het Keizerrijk,. Hhet leger had de nacht door gemarcheerd en verraste zo het elfenleger. De Keizer bood de leiders van het elfenleger een kans om zich over te gegeven, maar de arrogante elfen zagen niet in dat ze verslagen waren en probeerde bij het parlay de keizer te doden. Ondanks de verwonding die de keizer hier aan overhield liedeidde hij hoogste persoonlijk de charge die het elfenleger versplinterde en het beleg van Torquil beëindigde.


De slag om Iltharion: 3961

Na een zware oorlog door het door elfen overgenomen landschap, wist het Keizerlijke leger, met de versterking van de verdedigers van Torquil, het elfenrijk en zijn legers terug te drukken naar diens hoofdstad. Na de belegering gaf het elfenrijk zich over aan de Keizer David. Hhet volgende stuk is toegeëigend uit de notities van Erdil van huize Aldur, leider van de elfenlegers:

“De keizerlijke legers rukken op richting onze hoofdstad, en weldra zal het beleg ervan een feit worden. Ondanks de incompetentie van de mensen is hun leider getalenteerd, en het lot wil dat onze legers niet langer in staat zijn de opmars van het keizerrijk tegen te gaan, omdat er te veel van die moddermensen zijn. Het lijkt erop dat schoonheid, kennis en verfijndheid het moet afleggen tegen de massaproductie van de mens en de verraderlijke dwergen uit Holgers Hold. Ik heb de magiërs opgedragen de grootste magische vindingen te verbergen zodat de onwetende keizer ze niet te pakken krijgt. Ik zie in dat het verdedigen van onze nalatenschap, van Aldur’s nalatenschap in deze stad, een verloren zaak is. Maar mogen Aldur mij horen dat ik tot mijn laatste adem teug die modder handen van onze schoonheid Iltharion zal afhouden, op dat Aldur’s legende zal herbloeien.”

Het Keizerrijk verscheen voor de poorten van Iltharion met een leger 17000 sterk. De verdediging van de stad wordt geschat op 8000. Na een beleg van 1,5 jaar wisten de troepen van de Keizer de stad in te nemen. Nadat Iltharion opgegaan was in een vlammenzee gaf het elfenrijk zich over en werd de eerste oorlog om Soevereiniteit beëindigd.

Omen logo

Tijd van Versplintering

Excerpt uit 'Het leven van Keizer David de Kleine' door Robrecht Aimander, Meester der Bardische Kennis.

Zijn vader stierf in het jaar 3925, kort voor zijn 30e levensjaar aanbrak. Het Keizerrijk rouwde over het verlies, want de gestorven Keizer was volgens alle verhalen een groots man, die veel bereikt had. Maar achter de schermen waren de hertogen al bezig met de toekomst. Na de dood van de Keizer verzamelden ze in Torquil, zogenaamd ter voorbereiding op de kroning, maar in werkelijkheid om hun zorgen te bespreken. Want de hertogen kenden de kroonprins, en het was hen allen duidelijk: Hij was een zwakke geest, maar eigenwijs, en hij zou zich niet makkelijk laten weerhouden van stomme keuzes

In die dagen, nog voor de kroning, werden de eerste wiggen in het eeuwenoude rijk gedreven. De hertogen vonden geen overeenstemming. Enkelen suggereerde dat het beter zou zijn om de jongere broer van David de troon te laten bestijgen: Hij was een waar zoon van zijn vader. Anderen dulden geen afwijkingen van de tradities van erfopvolging; het zou een gevaarlijk precedent vormen waar hij eigen zoons gevaar door zouden lopen. Er werd gesproken over sterk adviseurschap, en inspraak van de hertogen. En weer andere spraken, toen al, van eigen bestuur zonder keizer om over hen te waken.

Keizer David de Kleine werd gekroond, gezalfd en gezegend op zijn 30e verjaardag. Diezelfde dag nog riep hij de hertogen bijeen. Het gerucht gaat dat de toenmalig Hertog de la Muerta bij ontvangst van de sommatie gezegd zou hebben: "Bij Angharad, de geest van een oude keizer heeft hem betreden door de troon, en hij zal nu zijn daadkracht tonen en de hertogen verenigen." De waarheid bleek anders. Er is nooit bekend geworden wat er in die ruimte besproken werd. Maar nog geen drie uur later vertrokken de hertogen bij de Keizer, en voor de nacht viel hadden de hertogen van Amsdan en Gresham Torquil verlaten, om nooit meer terug te keren. Pas drie volle maanden later ontving de Keizer woord van hun verraad aan het Rijk, en toen hadden ze hun verdedigingen al lang op orde.

In die eerste maanden bleek Keizer David de Kleine, indertijd nog zonder die bijnaam genoemd, een sterke wil te hebben. Hij had een visie, en voerde die hard door, zonder enige twijfel. Helaas bleek de wil niet gesteund door enige mate van politiek talent of intelligentie. De keuzes die hij maakte waren nagenoeg allemaal nadelig voor de bevolking, de schatkist, het leger, en het land. Alleen hemzelf ontbrak niets.

Toen woord van het verraad hem eindelijk bereikte, was hij even daadkrachtig als onverstandig. Binnen enkele dagen dwong hij de vloot uit Torquil uit te varen. Hen was de opdracht gegeven om binnen één maand victorieus terug te keren, of weg te blijven. Na de maanden van ongelukkige bezuinigingen op de zeemacht, waarin ook de vrouw van één van de admiralen verdwenen was en later dood achter het paleis werd teruggevonden, bleek dit een druppel te veel voor de drie admiraals van de op één na sterkste vloot van het rijk. Ze vaarden uit naar Amsdan en Gresham, maar in plaats van een gevecht vonden ze er een nieuwe thuishaven. Het is een publiekelijk geheim dat de Keizer hierna nog probeerde de vloten van Benice en Knokkelkaap te sturen, maar beide weigerden zich dood te vechten tegen de nu overduidelijk superieure zeemachten van Amsdan en Gresham.

Nog datzelfde seizoen volgde er een volgende klap voor de Keizer. Hij stuurde bericht naar de hertogen van Esgard en Daralis, met opdracht hun legers in te zetten tegen de verraderlijke buren. Maar juist deze hertogdommen, moeilijk te bereiken via land én zee, en hiervoor grotendeels genegeerd door de Keizer, op hoge belastingen na, hadden weinig smaak in bloeden voor een verre Keizer die ze weinig te bieden had. De brief van de Keizer werd niet beantwoord, de boodschapper keerde niet terug. Van de tweede boodschapper werd slechts de tabberd teruggestuurd, tezamen met meerdere geel-zwarte vlaggen besmeurd met as en bloed. Een oude dienstmeid hier in de Ivoren Toren vertelt nog steeds het verhaal hoe zij die avond, als dienstmeid van de Keizer, zijn woede gevoeld heeft. De Keizer zelf zou de oorzaak zijn van haar ontbrekende oog.

Binnen een half jaar was de Keizer vier van de negen hertogdommen verloren. Het volk was onrustig, want de belastingen werden voor de tweede keer in diezelfde tijd verhoogd, en veel producten werden steeds duurder nu de grenzen zo anders lagen. Toch had niemand indertijd verwacht dat de schade nog verder zou toenemen, want de terugslag werd voorbereid. Na de fout van haast leek de Keizer geleerd te hebben: De gehele winter werd uitgetrokken om de grote aanval op de verraders voor te bereiden. Uit het verre Hertogdom Illiamar, nu bekend als het Rijk van de Elfen, werden de sterkste militairen van het land op weg gestuurd naar de westerse grenzen van Vaelvilla, en uit Saldrad kwamen de grootste oorlogsmachines die de mensheid ooit geproduceerd heeft. In de heuvels langs de Ethlinn ontstond een kampement dat de wijde omgeving leeg at en dronk, maar dat sterker was dan de tegenstander ooit had kunnen tegenhouden.

De lente kwam, en de dagen werden geteld tot de invasie zou beginnen. Deze stond gepland voor de verjaardag van de Keizer, maar het is nooit zo ver gekomen. Vijf dagen daarvoor kwam de klap die de laatste dagen van het grootse rijk inluidde. De Elfen vertrokken. Het gebeurde van de ene dag op de andere, en aanvankelijk was niet duidelijk wat er gebeurd was. Ze waren, simpelweg, opeens verdwenen. Het duurde weken voor duidelijk was waar ze heen waren, en maanden voordat het gehele verhaal boven tafel kwam. Al vanaf het vertrek van de eerste Hertogdommen was een Elf genaamd Khalios Ylyndar bezig met het opzetten van een ondergrondse organisatie, en al de hele winter werd het vertrek voorbereid. Praktisch iedere elf wist ervan, en toen de sterren goed stonden slopen ze diep in de nacht weg, richting hun oude steden, in die tijd nog Hertogdom Illiamar, waar de volledige militaire macht uit was vertrokken.

De lente die volgde staat binnen het Keizerrijk ook wel bekend als de Lente van de Verloochening, maar in de rest van de bekende wereld spreekt men over de Lente van Verlossing. In die lente werd de versplintering van het Keizerrijk in ieder geval definitief. Het grote leger aan de oevers van de Ethlinn viel uit elkaar voor het ooit ten strijde trok, omdat de militairen uit Illiamar met valse hoop naar hun thuissteden terugkeerde, enkel en alleen om daar genadeloos afgestraft te worden door het nieuwe rijk van de HoogElfen. Daarop trok ook Saldrad haar machines terug, met het excuus van onvoldoende bemanning. De achtergebleven legers van de vier trouwe hertogen bleven aanvankelijk samen, tot Hertog de la Muerta aankondigde dat zijn gebieden de legers niet langer konden voeden. Achteraf gezien moet hij al beseft hebben dat de Keizer zou kiezen om terug te trekken. In ieder geval kondigde hij één dag na het vertrek van de laatste troepen uit zijn gebieden de onafhankelijkheid af.

Zo was het Keizerrijk geslonken tot slechts de drie Hertogdommen Brenna, Mountainside en The Fingers, nog vóór de lente écht doorgebroken was. Een tijd leek het dat hiermee een periode van rust aangebroken was. De Keizer likte zijn wonden, en verzon een nieuwe strategie: Niet alleen verhoogde hij de belasting om een groter leger te kunnen veroorloven, ook verbood hij alle handel en kennisoverdracht buiten het Keizerrijk. De rivieren werden afgesloten, en de grenzen keihard bewaakt. Het idee was dat de Vrije Hertogdommen nooit zouden kunnen bestaan zonder de handel en kennis uit het hart van het Keizerrijk.

De realiteit bleek anders. De rijke handelsstad Benice leed zwaar onder de nieuwe beperkingen, en kennissteden Saldrad en Ivoren Toren zagen grote delen van hun geleerden wegtrekken. Ondertussen werden de belastingen hoger, en het geld werd slechts aan het leger uitgegeven. Waar de inlandse steden weinig merkte van de verandering in handel, en de andere kuststeden Conquered Hold en Knokkelkaap grote hoeveelheden geld voor hun vloten ontvingen, werden deze drie steden zeer hard geraakt door het nieuwe beleid. En daarmee kwam, vlak voor de lente aan zijn einde liep, de laatste klap voor Keizer David de Kleine. Gezamenlijk keerde de drie steden zich af van het Keizerrijk, en verkondigde zich als drie Stadstaten.

De Keizer bleek nog steeds vechtlustig, en wilde zijn verzamelde legers inzetten om de steden te vernietigen. Maar zijn drie overgebleven Hertogen keerde zich tegen hem, en dwongen hem naar hen te luisteren. Een oorlog tegen deze drie steden zou het Keizerrijk te ver verzwakken, en potentieel uitdraaien op nóg een verlies. Zij gaven hem een duidelijke boodschap: Beter om de wonden te likken, de tijd te nemen, en de situatie te herzien, dan nog een keer een vernedering voor het Keizerrijk.

In de ogen van de Keizer was dat het laatste verraad. Toen zijn trouwe Hertogen zich tegen hem keerde, brak er iets in hem. Vanaf die dag trok hij zich terug, en liet hij bijna al het regeerwerk over aan de Hertogen en Graven. Het enige wat hij nog zelf deed, was het kiezen van een vrouw, maar toen zijn enige kind geboren werd, liet hij zelfs haar opvoeding aan anderen over. En zo spreekt ook iedere geschiedschrijver: In de lente viel het Keizerrijk, en nog diezelfde zomer viel de Keizer, al duurde het nog tientallen jaren voor hij daadwerkelijk zou sterven.

Omen logo

Jonge Dagen

Inleiding van ‘Begin van het Einde - De Geschiedenis van de Komende Apocalyps’, schrijver onbekend, zoals gevonden in de Tempel van de Waakster, te Daralis.

Waar het begin van de 40e eeuw vol grote gebeurtenissen zit, niet in het minst de val en wederopstanding van het Elfenrijk, en de groei en daarna versplintering van het Keizerrijk Laoghairnon, lijkt de tweede helft aanvankelijk redelijk rustig te verlopen. In 3979 sterft Keizer David de Kleine, en wordt opgevolgd door Keizerin Rachel Safira. Amper één jaar later sterft Khalios Ylyndar, hoogste leider van de Elfen, en wordt opgevolgd door Khariolos Ylandar. Of het door deze machtswisseling komt, of puur toeval is, kan niemand zeggen, maar deze machtswisselingen lijken het begin van enige opschudding. Deze groeit binnen een paar jaar uit tot een era waar de geschiedschrijvers nog geen naam voor kennen, maar met een duidelijk overkoepelend thema: Onbalans en verandering. In dit era zijn de tekenen van het naderend einde duidelijk te herkennen, voor zij die het willen zien.

De eerste onrust begint in 3981, wanneer op enkele plekken ongehoord veel ondoden door de nacht beginnen te dwalen. In de jaren die volgen nemen de aantallen ondoden slechts toe, en verspreiden ze zich door de gehele bekend wereld. In 3983 is het algemeen geaccepteerd dat het, buiten de steden, absoluut onverstandig is om gedurende de nacht buiten te zijn. Zelfs in de kleinste dorpen sluiten bewoners zich ‘s nachts binnen op. Als men een avond wil drinken in de taveerne, overnacht men daar ook. Pas in 3985 eindigt deze situatie, na jarenlange nachtelijke terreur en ontelbare doden. Onder de hoogElfen wordt gezegd dat het de familie Ylyndar zelf was, die het oploste. Het Keizerrijk spreekt van een heldhaftige missie onder leiding van de Keizerin zelf; zei is immers zeer geleerd op het gebied van de vernietiging van ondoden. In Vaelvilla danken ze Angharad dat ze haar brug wederom heeft weten te sluiten. Wellicht is het allemaal waar. De oplettende burgers, die niet zodanig nieuwsgierig waren dat ze een vroege dood vonden, zouden opgemerkt kunnen hebben dat op meerdere plekken ‘bronnen’ van ondoden te vinden waren. Sommige spreken van kleine bruggen naar het dodenrijk, waar Angharad geen controle over had. Andere spreken over tunnels naar een tweede dodenrijk, met een andere God die de leiding had. Er lijkt geen eenduidig antwoord te zijn. Duidelijk is slechts dit: In 3985 zijn meerdere van deze bronnen gesloten door groepen stervelingen, en daarmee raakten de overgebleven bronnen zodanig verzwakt dat ze uit zichzelf instorten. Wellicht dat de gemiddelde sterveling daarmee dacht dat de onrust voorbij was. Maar de nachtelijke terreur van de ondoden was slechts een begin.

Al voordat de poort zich sloot had de volgende onrust zich namelijk aangediend. Het is maar weinigen opgevallen, omdat het veelal als lokaal verschijnsel werd gezien, en weinig indrukwekkend. Verreweg de meeste stervelingen hebben nog nooit van dit alles gehoord. Slechts sommige reizigers ontdekten dat het fenomeen zich op meerdere plekken had voorgedaan, en allen vroegen ze zich af of ze voorgelogen waren. Toch moet het, in de aanloop naar het einde der tijden, als een belangrijk onderdeel gezien worden: In het jaar 3984 verschenen op verschillende plekken kleine groepjes stervelingen, die in variërende woorden verklaren uit een andere tijd te komen. Sommigen spreken over een andere wereld, slechts oppervlakkig vergelijkbaar met de onze. Anderen spreken over een reis uit het verleden, het overslaan van enkele generaties. Weer anderen spreken er liever niet over, en slechts degenen die heb hebben zien arriveren spreken over de plotselinge komst van stervelingen die weinig tot niets over de huidige stand van zaken bleken te weten. Tot nu toe zijn er zeker vijf zulke groepen gevonden, maar het is niet ondenkbaar dat er meer zijn. Of ze allen van dezelfde plek en tijd komen, of allen van een ander, kan niemand met zekerheid zeggen. Maar ze lijken niet willekeurig verschenen te zijn: Allen verschenen ze in de herfst van 3984, vlak bij kleine of verlaten dorpjes, ver van elkaar verspreid.

De derde grote onrust was al veel langere tijd in opkomst, ver uit het zicht van mensen en dwergen, en zelfs door de meeste Elfen onopgemerkt. Diep in het Elfenrijk, in een afgezonderd dorpje in de bergen waar de lang geleden uitgestorven gnomes ooit woonde, ontstond een cultus van aanbidders van een wezen dat diep in de bergen gevangen zat. Het begon klein, maar in enkele tientallen jaren raakte het hele dorp in de ban van de cultus, en met witte strepen op hun gezicht trokken ze de wijde wereld in. Overal waar ze kwamen vonden ze medestanders, die hun bijstonden in een roep om vrijheid van onderdrukkende heersers, verzet tegen foute leiders en ambities van de kleinen om groot te worden. Want zo ook had het gevangen creatuur tot hen gesproken: Het wezen was een kind, en het kind was verdrukt door zijn grotere broers en zussen. Had het niet het recht om op te groeien, en te worden zoals zij? En zo begon in het Elfenrijk de opkomst van het Kind, als een vonk in een droog bos. Het Kind sprak tot haar volgelingen, en allen waren zij bezield. Maar al snel bleek dat het Kind van geen remmen wist: Eenieder die in aanraking kwam met het Kind, raakte als het ware besmet. Binnen het jaar hadden de Elfen de verspreidende cultus al bestempeld als een ziekte, en werden volgelingen van het Kind des te meer onderdrukt. Dit resulteerde in niets minder dan chaos, want de volgelingen lieten zich niet opsluiten; het ging tegen al hun principes in. En zo ontstond een burgeroorlog, die uiteindelijk de Elfen dwong om hun steden te verlaten, en richting het Keizerrijk te trekken, op zoek naar plekken weg van de ‘infectie’. De wanhopige oorlog die daar gevoerd werd, tot aan de poorten van Torquil maar geen stap verder, is een verhaal op zich, maar niet belangrijk. Wat uitmaakt, is dat overal in de bekende wereld stervelingen waren, die sympathie hadden voor het Kind. Het kon, zo zeiden ze, niets doen aan de ziekte. Het was, tenslotte, nog maar een Kind. De enige manier om zijn wanhopige geschop en geschreeuw tegen te gaan, was het te geven waar het zo terecht om vroeg: Een plek aan de tafel van zijn broers en zussen. En zo gebeurde het. De volgelingen van het Ware Kind, zoals ze zich noemden, trokken de wereld rond, en overal waar ze kwamen vroegen ze de stervelingen om het Kind te accepteren als een God. En overal waar dit gebeurde, verdween de ‘ziekte’, en toonde het Kind haar ware gezicht. De rust leek wedergekeerd, de Elfen trokken terug naar huis, en de cultus van het Kind werd een ware Kerk, die eenieder oproept zich niet tegen te laten houden door anderen.

Dit schrijven stamt uit de lente van 3988. Het jaar 4000 ligt aan de horizon, voor velen van ons een jaartal dat we mee zullen maken. We kijken uit naar de grote feesten, naar het jaar van voorspoed dat de Goden zullen gunnen. Maar in de afgelopen 20 jaar ontstonden op drie totaal losse plekken, met drie totaal ongerelateerde oorzaken, drie totaal verschillende onrusten. Ja, lezer, zie hier de crux van het verhaal. De eerste onrust brak de grens tussen leven en dood. De tweede onrust brak de grens van tijd of van werelden. De derde onrust brak de grens tussen cult en kerk. Los van elkaar, geen van allen uniek, al dan wel bijzonder uitzonderlijk. Maar gezamenlijk, in zo’n korte periode van tijd, wijzen ze op onstabiliteit in onze wereld! De grenzen worden zwak, en slechts door stervelijk ingrijpen worden ze gehandhaafd. En wanneer de volgende grens breekt, kunnen wij niet garanderen dat we de problemen nogmaals kunnen stoppen. Wat gebeurt er, wanneer de grenzen gebroken blijven? Het is onvermijdelijk: De rest zal volgen in de breuk. De wereld zal eindigen. En wellicht zullen wij het jaar 4000 nooit meemaken. Waak, dus, stervelingen! Red, wat er gered kan worden, maar weet dit: Het einde nadert!

Omen logo

Meedoen

Stichting Omen organiseert een toegankelijk fantasy evenement, met zowel diepgaande plots als simpele gezelligheid. De wereld leeft en verandert continu: Keizerrijken proberen hun grenzen te verleggen, Goden proberen hun invloed te vergroten, en tussen dit alles door proberen de simpele boeren en reizigers hun dagelijks brood te verdienen. Midden in dit alles ligt een klein, schijnbaar onbelangrijk dorp, waar toch een hoop gebeurt... In dat dorp vindt ons spel plaats. In Omen draait het allemaal om fijne roleplay, toffe encounters en een gezellig weekend maken met elkaar. Met ons regelsysteem proberen we om de roleplay zo goed mogelijk te ondersteunen. Wij beperken je niet in het dragen van harnas of wapens, maar geven je mogelijkheden om veel door te groeien in de toekomst. Zo kun je bij ons bijna alles zijn wat je maar kan bedenken... Maar besef je wel dat alle keuzes ook consequenties kunnen hebben. We organiseren de evenementen voor maximaal 120 spelers, en altijd zoveel mogelijk figuranten. Je hoeft geen uitgebreide roleplay ervaring, achtergrond, of metafysische kennis te hebben om mee te doen aan het plot: een nieuwe speler kan er zo in mee. Iedereen kan meedoen bij de evenementen van Stichting Omen. Als je jonger dan 18 bent, overleg dan wel eerst even met het bestuur.
Als je voor het eerst komt spelen, heb je eigenlijk niets anders nodig dan een kostuum. Maar als je wil kan je een achtergrond uitwerken, en naar de spelleiders opsturen. Je weet maar nooit of ze er iets mee doen; het kan zo maar zijn dat één van de figuren uit jouw achtergrond opeens het dorp in loopt. Je vaardigheden kan je van te voren al bepalen, maar ook op het evenement zelf kunnen we dat nog voor je regelen. Daarnaast raden wij iedereen aan om met een groep te komen spelen: Omen is bij uitstek een groeps-spel, waarin de verschillende groepen zowel intern als extern spel met elkaar maken. Als je geen vrienden mee neemt, kan je altijd een post maken op onze Facebook groep: Er zijn meerdere groepen die open staan voor nieuwe spelers.
Omen logo

Over Live Roleplay

De interactie tussen verschillende personages is een kernpunt van Live Role Playing.Live Role Playing is een vorm van interactief improvisatietheater waarin de deelnemers voor en met elkaar samen een verhaal creëren. Het deelt veel elementen met improvisatietheater en traditionele vormen van rollenspel, alleen is er geen publiek behalve je medespelers en zit je geen dobbelstenen te rollen aan een tafel. Iedereen speelt een vooraf zelfbedacht personage, met zijn eigen karaktertrekken, achtergrond en wereldbeeld. Het spel vormt zich uit de interacties die deze gevarieerde cast van personages dan met elkaar en met de bredere setting hebben. Dit laatste wordt gefaciliteerd door spelleiders en figuranten, die de elementen van het spel die niet binnen de controle van de personages zijn representeren. De dingen die de personages meemaken zorgen er op hun beurt weer voor dat de personages zich ontwikkelen; ze verkrijgen nieuwe inzichten, ontwikkelen nieuwe banden of komen zelfs te overlijden. Zo ontwikkelen zowel het verhaal van de individuele personages, als die van Omen als geheel zich. Bij het spelen van een personage komen veel vaardigheden kijken, die de speler buiten het spel ook vaak helpen. Leiderschap, probleemoplossend denken, bemiddelen en meer zijn relevant in het spel; immers moet je om bijvoorbeeld een overtuigende legerkapitein te zijn, ook daadwerkelijk leiderschapsvaardigheden krijgen. Het biedt een ruimte waarin je als speler situaties en posities kan ervaren, zonder dat het gevolgen buiten het spel heeft; als de legerkapitein ontslagen wordt door zijn meerdere, is dit enkel binnen de mazen van het spel een probleem. Hoe jouw personage op zijn beurt met deze problemen omgaat is vaak interessanter dan als het probleem zich nooit had voorgedaan. Naarmate een personage zich ontwikkelt, zal je als speler op zijn beurt zelf ook van je personage leren, wat Live Role Playing een verrijkende ervaring maakt voor veel mensen. Op Omen ligt er veel nadruk op persoonlijke interacties, botsende wereldbeelden (soms met geweld) en het ervaren van een fantasierijke setting.
Omen logo

Evenementenagenda

Omen organiseert twee grote evenementen per jaar, één in het voorjaar en één in het najaar. Deze evenementen beginnen vrijdagavond en eindigen zondagavond. We proberen de evenementen altijd minstens een half jaar vooruit te plannen. Naast de grote evenementen kunnen er door spelersgroepen specials aangevraagd worden, kortere evenementen voor kleinere spelersaantallen. Er zijn geen vaste momenten voor specials. Wil jij graag een special aanvragen? Stuur dan een mailtje naar spelleiding op spelleiding@omen-larp.nl.

Evenementen 2019

Omen XXVII 7, 8 en 9 juni
Omen XXVIII 27, 28 en 29 september
 
Omen logo

Evenementengids Omen

Data

Omen XXVII vindt plaats van vrijdag 7 juni tot en met zondag 9 juni 2019. De opbouw van het evenement start al een dag eerder, op donderdag 6 juni. Spelers en Figuranten zijn welkom op het terrein vanaf vrijdag, tenzij ze mee willen helpen met opbouw. Tijd in is :
  1. Vrijdag tussen 20:00 en 02:00
  2. Zaterdag tussen 10:00 en 02:00
  3. Zondag tussen 10:00 en 16:00
Na 02:00 gaat het spel gewoon door, maar er zullen geen of nauwelijks NPCs meer actief zijn.

Overnachting

Omen is een kampeerevenement. Je zult dus je eigen tent of ander onderkomen mee moeten brengen. Er is een ruim kampeerveld beschikbaar waar je de tent kan opzetten. Op het kampeerveld vind geen spel plaats en gedraagt men zich ook niet als hun characters. Als je een tent hebt die er enigszins historisch uitziet, mag je ook ook op het spelterrein overnachten. Dit zijn dus tenten die niet zijn gemaakt van zichtbaar synthetisch materiaal en geen modern design hebben. Een sahara-tent is bijvoorbeeld prima. Er is voldoende ruimte om een mooi kamp op te zetten voor jou en je eventuele groep.

Locatie

De locatie van Omen is het Inka-terrein in Zeeland, Noord-Brabant. Dit terrein bestaat uit een kampeerveld, een parkeerveld en een halfopen plek in het bos waar het "dorp" wordt opgebouwd voor de evenementen van Omen. In dit deel is een vaste sanitaire voorziening aanwezig met toiletten en douches gescheiden voor mannen en vrouwen. Verder vind het spel ook plaats in de omliggende bossen.

Bereikbaarheid

De locatie is eenvoudig te bereiken met de auto. Ook met het openbaar vervoer is de locatie bereikbaar, maar dit vereist een kleine wandeling. Het terrein is het eenvoudigste te vinden door in je navigatiesysteem "Weversweg 5, Zeeland" in te voeren. Hierdoor eindig je tegenover het Inka terrein.

Op- en Afbouw

De opbouw van Omen start op donderdag rond 13:00. Vanaf dit moment is alle hulp welkom! Als je je aan wilt melden voor de opbouw kun je een mailtje sturen naar bestuur@omen-larp.nl. Op donderdagavond is er altijd een gezellig diner voor alle opbouwers, en een kampvuur voor iedereen die aan wil schuiven. Als opbouwer krijg je bovendien een barkaart van € 5, en is de overnachting van donderdagavond gratis.

Catering en bar

Catering is inbegrepen bij je inschrijving. Omen verzorgt de volgende maaltijden voor haar spelers:
  • Vrijdagavond is er van 17:30 tot 19:30 onbeperkt friet en snacks (ook vega) van een frietwagen.
  • Zaterdagavond is er Chinees eten.
  • Zaterdagochtend en zondagochtend is er ontbijt.
  • Op zaterdagmiddag is er een kom soep.
Zorg ervoor dat je, in elk geval voor zaterdagavond, je eigen bord en bestek meeneemt. Naast deze maaltijden, kan je ook verschillende soorten voedsel en drank kopen bij de bar. Zo kan je eieren, tosti's, hamburgers, frituur (kroketten, frikandellen, kaassoufles, vlammetjes, etcetera) en worstenbroodjes halen, en zijn er verschillende soorten bier en frisdrank. De verkoop aan de bar werkt met barkaarten. Elke barkaart vertegenwoordigd een waarde van €5,-. De bediening bij de bar zal afkruisen hoeveel van jouw barkaart gebruikt is. Je kan vooraf, of tijdens het evenement, bij de bar je barkaarten kopen en afhalen. De barkaarten hou je zelf bij je.
Omen logo

Regelsysteem

Regelsysteem

Het regelsysteem van Omen is geschreven met het doel een eenvoudig systeem met veel vrije keuze te maken. Het is erg aan te raden om dit regelsysteem door te lezen, ook voor ervaren spelers. Mocht je daar geen tijd voor hebben, zul je in ieder geval de calls op de laatste pagina's moeten kennen en natuurlijk het hoofdstuk Veiligheid gelezen moeten hebben. Regelsysteem 4.3

Spreukenboek

Spreukenboek 4.3

Wijzigingen

Het regelsysteem van Omen is de afgelopen tijd flink op de schop genomen. Update 4.3 van het regelsysteem heeft een hele hoop kleine wijzigingen op veel gebieden, en een paar wat grotere wijzigingen, en zal voor veel spelers een beetje effect hebben. Als het goed is, is het voor iedereen een positieve, versimpelende werking. Heb je vragen, laat het ons dan vooral weten! De hoofdlijnen van de regelwijziging zijn als volgt:
  • Verduidelijkingen in de regels toegevoegd waar de ervaring uitwees dat dit nodig was.
  • De call-lijst ingekort, door ‘dubbele’ calls te verwijderen.
  • De spreukensets aangepast naar aanleiding van IC gebeurtenissen.
  • Enchantments en Alchemy stevig aangepakt, na een hoop feedback van spelers.
Alle wijzigingen sinds versie 4.1 kan je hier vinden. Errata Regelsysteem 4.2 Errata Regelsysteem 4.3

Vragen

Mocht je vragen hebben over het regelsysteem kun je het beste een berichtje plaatsen op de gesloten Facebook pagina van Stichting Omen of een mail sturen naar het Bestuur.

Vaardigheden Bouwer

Om een gevoel te krijgen hoevel vaardigheden je met je experience kan kopen is er een vaardigheden bouwer gemaakt! Hiermee kan je de klasse selecteren en de vaardigheden kiezen die je wilt. Je krijgt dan de kosten te zien die deze vaardigheden kosten. Ook de vereisten die de vaardigheden hebben zijn hierin meegenomen. Het personage wat je hierin bouwt kan je dus ook daadwerkelijk op je Charactersheet invullen. Vaardigheden Bouwer

Charactersheet

Het Charactersheet voor je personage vul je voor Omen in zodat deze jou direct overhandigd kan worden. Zodra je ingeschreven en betaald hebt als speler krijg je deze toegestuurd. Een lege Charactersheet is ook hier te downloaden. Template Character Sheet
Omen logo

Home

Omen logo

Nieuws

Omen logo

Inschrijfformulier

Error! Er heeft een kritische fout plaatsgevonden. Neem a.u.b. contact op met de organisatie van Omen. Hartelijk dank!
Omen logo

Vaardigheden Bouwer

Omen logo

Setting

“Reizen? Jongen, ik weet niet eens of ik morgen kan eten.” ~ Hendrik Jaapszoon, boer in dienst van Graaf Indeboom.
De wereld is hard, dat weet iedereen. De bergen zijn koud, de zee is woest, de bossen wemelen van wilde dieren en de dorpen zitten vol bedriegers. Een zoon van een boer wordt zelden meer dan een boer, en zelfs een prins kan makkelijk van zijn voetstuk vallen en in het slijk belanden. Voor de meesten is een dagelijkse warme maaltijd een onvoorstelbare luxe. Maar tussen alle armoede, kou en pijn lopen genoeg gelukszoekers die rond weten te komen, en de wereld met andere ogen durven te zien...
“Ha, spreek me niet over goden! Stemmen die te pas en te onpas praten, maar hoe vaak heb je ze al iets zien dóen?” ~ Thea Kustkind, studente aan de Ivoren Toren.
De wereld is niet bijzonder, dat weet iedereen die niet meer in sprookjes gelooft. De goden laten maar weinig van zich horen, wonderen bestaan niet en de meeste verhalen zijn leugens. De elementen zijn logge krachten die gecontroleerd kunnen worden, en als ze je over weten te nemen is dat je eigen zwakte. Elfen, mensen, dwergen… Uiteindelijk zijn ze allemaal gewoon maar stervelingen. Maar wie durft nu echt met zekerheid te zeggen dat er niemand is met een groter plan?
“Het gaat mis, dat is het enige wat ik weet. Zoals het nu gaat, zal alles uit elkaar vallen…” ~ Professor Doctor Albert Weinar van Saldrad.
De wereld is eindig, dat weet iedereen die zijn oren open houdt. Verhalen over een kist, een lijst, en een apocalyps worden overal gefluistert, maar bijna niemand weet écht hoe het zit. Sommige zeggen dat ze uit een eerdere Cyclus komen, een wereld vóór deze wereld. Maar wat is de werkelijke waarheid?
“Waarheid? Oh, mijn kind, je hebt geen flauw benul…” ~ Bargen, priester uit Buddoun’s Groeve
De wereld van Omen is een wereld vol van verhalen, en iedereen die taveernes, kampvuren of handelskaravanen heeft bezocht krijgt er veel mee. Op deze pagina vind je een overzicht van de kennis die je uit dat soort verhalen kan halen. Bepaal zelf maar wat je weet, en wat je niet weet. Maar onthoud vooral: De wereld van Omen is een mix van waarheid en leugens, van kennis en gerucht, van overdrijven en wegmoffelen. En dat telt net zo goed voor alles wat hier geschreven staat...
Omen logo

Wereld

De wereld is groot, en niemand weet precies hoe groot. Het einde is nog nooit gevonden, al zijn er ontelbare avonturiers ver het onbekende in gegaan. De meeste kwamen nooit meer terug, andere vertellen wilde verhalen over onbekende volkeren, tropische continenten en steden van goud. Maar ja, wat moet de gemiddelde sterveling nou met dat soort verhalen? Je mag blij zijn als je ooit een echte stad ziet, laat staan dat je de grenzen van een land kan opzoeken. En dus hangt iedereen aan de lippen van reizigers en bards, die hun gretig publiek uitgebreide verhalen vertellen over de vele landen op de kaart. De versplinterde landen van de mensen, het zwaar gehavende rijk van de elfen, de dwergen die in twee volken gesplitst zijn, en de wilde landen waar van alles en nog iets leeft, het zijn allemaal bronnen van verhalen. En natuurlijk gaan diep in de nacht ook de verhalen over de meermensen, die diep in het zoete water leven, over de geesten die nog steeds in de verlaten graafwerken van de gevluchte dwergen ronddwalen, en over de kwaadaardige magiërs die in een enorme toren middenin een nog grotere krater leven. Maar ja, diep in de nacht kan je de verhalen maar beter niet te serieus nemen. Het Keizerrijk Laoghairnon De meeste mensen zijn het er over eens dat het Keizerrijk Laoghairnon de oudste van de bestaande landen is. Natuurlijk zijn de dwergen en elfen het daar niet mee eens, maar dat kan de inwoners van het Keizerrijk weinig schelen. Ooit was het Keizerrijk gigantisch, en strekte de grenzen zich van de zee tot ver in de Weylin Woods, en van Holger’s Reach  tot Oakville Forest. In de hoogtijdagen dat Keizer David Laoghairn reageerde wapperde de geel-zwarte vlaggen overal vol trots, maar na zijn dood viel het rijk snel uit een, en zijn kleindochter, Keizerin Rachel Safira, regeert nu nog maar 3 van de 8 oorspronkelijke Hertogdommen. De Keizerin is streng, maar rechtvaardig, en ze stuurt haar adel met stevige hand aan. Onlangs nog wist ze een grote invasie van de door haar volk zo gehate Elfen hard neer te slaan, en haar geliefdheid bij het volk groeit. Velen hopen dat het Keizerrijk weer zal gaan groeien, en dat zij een waardig opvolger van haar grootvader zal zijn. Maar er gaan ook minder leuke geruchten over baden vol bloed in haar paleis in Torquil... Wil je meer weten over het Keizerrijk Laoghairnon? Klik dan hier. De Vrije Hertogdommen Toen Keizer David stierf, zagen Hertog Gresham zijn kans, en verklaarde zichzelf een Vrije Hertog, onafhankelijk van het Keizerrijk. De net gekroonde jonge Keizer toonde zich zwak, en reageerde halfhartig. Zijn kleine invasieleger werd van de kaart geveegd, en er volgde geen nieuwe wraakacties. En dus zagen ook vier andere Hertogen hun kans, en verklaarde zichzelf Vrij. Sindsdien regeren de vijf Vrije Hertogen hun Hertogdommen als ongekroonde koningen, zonder iemand boven zich aan wie ze zich moeten verantwoorden. Soms werken ze samen, soms werken ze elkaar tegen, maar over één ding lijken ze het eens te zijn: Vrijwillige terugkeer naar het Keizerrijk zit er niet in. Elk Vrij Hertogdom is vernoemd naar de stad of burcht waar de Hertog huist: Amsdan, Daralis, Esgard, Gresham en Vaelvilla. Deze steden zijn opgebloeid nu er geen belastingen meer aan het Keizerrijk betaald moet worden, maar op het platteland lijkt dat minder het geval… De gemiddelde boer merkt er weinig van of hij onderdaan van een Keizer of een Hertog is. Hij merkt hooguit dat er meer of minder bandieten in de buurt zijn. Wil je meer weten over de Vrije Hertogdommen? Klik dan hier. De Stadstaten Ooit waren de stadstaten onderdeel van Hertogdom The Fingers, één van de overgebleven Hertogdommen van het Keizerrijk. Maar geïnspireerd door de Vrije Hertogen, en met de bijzondere specialisaties van hun steden als kracht om de afgenomen macht van het Keizerrijk te weerstaan, splitsen ook zij af van het keizerrijk, als drie kersverse Stadstaten. In Benice regeert sindsdien een Handelsprins. Generaties van Prinsen hebben de traditionele handelsstad tot economisch bastion gemaakt. De dwergen in Holger’s Hold willen met niemand anders handelen, en handelsschepen uit exotische oorden meren regelmatig aan in de haven van Benice. Maar de schepen van de vuurvikingen zijn sterk op zee, en de huidige prins lijkt niet in staat hen te verslaan. In de Ivoren Toren regeren de Meesters van de School van Magie, geleid door een Grootmeester. Er wordt gezegd dat iedere magiesoort hier geleerd kan worden, en dat niemand de lessen van magie beter kent dan de magiers die in de Toren gestudeerd hebben. Maar priesters worden hier met een scheef oog aangekeken, en tempels zijn uit den boze, en dat zorgt dat de Ivoren Toren meer vijanden heeft dan de inwoners toe willen geven. In Saldrad is niets belangrijker dan intelligentie. Uitvinders, alchemisten en studenten laten zich leiden door de slimste onder hen, meestal een Professor. De muren van de stad zijn een technologisch wonder, en de mechanica die in deze stad gevonden wordt is nergens anders terug te vinden. Voor kennis over van alles ben je in Saldrad aan het goede adres, maar van politiek lijken ze niet veel op te hebben. Wil je meer weten over de Stadstaten? Klik dan hier. Het Elfenrijk Toen het Keizerrijk uit elkaar viel, zagen ook de onderdrukte elfen hun kans. Na jaren van armoede in de sloppenwijken van het Keizerrijk bleken ze georganiseerd genoeg om binnen zeer korte tijd in grote getalen te vertrekken. Onder leiding van Ylyndar trokken ze naar het Noord-Oosten, waar hun oude steden lagen, en begonnen hun eeuwenoude beschaving opnieuw op te bouwen. Al snel ontstond de splitsing tussen de Hoog-elfen in de steden en de Woud-elfen daarbuiten. In het Rijk wonen voornamelijk Hoog-elfen, die trots zijn op hun hoogstaande cultuur, vol schoonheid, properheid en vooral blijvendheid. Hun steden lagen er lange tijd piekfijn bij, het toonbeeld van de hogere cultuur. Maar recentelijk schijnt het rijk grote problemen gehad te hebben met een gekte die door de steden trok, waar veel schade is geleden… Wil je meer weten over het elfenrijk? Klik dan hier. Het Rijk van de Bergdwergen Toen de dwergen vertrokken uit Orothan’s spine, kwam de Holger clan uiteindelijk terecht in de bergen ten oosten van the Fields of Gold, om hun oude leven weer op te bouwen. Afgezonderd van alle anderen bouwden ze ondergronds enorme tunnels en hallen, en diepte hun mijnschachten steeds verder uit. Geleid door de oudste van iedere Haard worden de dwergen steeds rijker, en de paar Benicianen die met ze mogen handelen profiteren mee. Wil je meer weten over de dwergen? Klik dan hier. Wil je meer weten over het Rijk van de Bergdwergen? Klik dan hier. De Domeinen van de Heuveldwergen Waar de Holger clan naar het oosten vertrok, is clan Murdaral naar het westen getrokken, en in de heuvels gaan wonen. Ze leven daar volledig anders dan ze in de bergen deden: Niet in families maar in competitieve Gildes. Ook beoefenen ze nu veel meer ambachten dan hun voorouders. De mooiste en beste handgemaakte items komen van de heuveldwergen, en de handel tiert hier welig. Wil je meer weten over de dwergen? Klik dan hier. Wil je meer weten over het Domein van de Heuveldwergen? Klik dan hier. De Wilde Landen Buiten alle grenzen ligt nog veel meer land, waar geen keizers, hertogen, professoren of raden de wet bepalen. Het is grotendeels niemandsland, en dus heeft niemand het ooit een naam gegeven, maar het staat bekend als de Wilde Landen. Hier wonen kleine stammen van mensen en elfen, en vast nog andere wezens, vaak enigszins primitief, geadviseerd door priesters en sjamanen. Er lopen wilde dieren die nergens anders te vinden zijn. En een heel eind de Landenin is één prachtige grote stad te vinden, waar een eeuwenoude heerser onverstoorbaar op zijn troon zit. Wil je meer weten over de Wilde Landen? Klik dan hier. De Vuureilanden Verreweg de meeste wezens leven op het vasteland. Een groot deel van hen is bang voor de zee, het eindeloze open water dat een eeuwige honger naar stervelingen lijkt te hebben. Maar voor de kust van het Keizerrijk liggen de Vuureilanden, waar de Vuurvikingen leven. Zij kennen geen angst, en al helemaal niet voor basale dingen als de zee, of een vulkaan. Nee, zij aanbidden die ruwe natuurkrachten juist, en weten precies hoe ze er mee om moeten gaan. De Vuurvikingen varen de hele zee over, en zijn de angst van vele handelaren, want hun schepen plunderen er naar hartelust op los. Ze handelen eigenlijk alleen met de Ivoren Toren, waar de inwoners de voorliefde voor elementaire krachten delen. Omdat de Vuurvikingen dus voornamelijk gevreesd zijn, is er maar weinig bekend over hen. De geruchten gaan over verschillende stammen, die eeuwig met elkaar concurreren voor de beste plekken op het grote, vulkanische eiland. De kleinere eilandjes er om heen willen tenslotte nog wel eens onverwacht het water in zakken… Het dorp Het dorp kent vele namen. Ooit heette het Outpost 49, toen El Viego, nu schijnt het opeens Esperanza te heten. Volgens sommigen is het een buitenpost van het Keizerrijk, in Hertogdom Brenna en Graafschap Indeboom. Volgens anderen is het een nieuw dorpje van het Vrije Hertogdom Vaelvilla, waar het in Comté Miadora zou liggen. De grenslijn in de buurt van dit dorp lijkt soms met het seizoen te veranderen. Maar hoe de grens ook loopt: Het dorp ligt in de buurt van een veel bereisde weg, en het is een komen en gaan van reizigers. Het is een dorp met een lange geschiedenis, waar geruchten gaan over een oorsprong van vele ondoden, een poort naar de hel, een krachtbron voor de Goden, inwoners uit een ver verleden en nog veel meer. Recent hebben onderzoekers in ieder geval diepe gangen onder het dorp gevonden, vol tekenen van een oude beschaving, en er wordt gefluistert dat de krachten van die verloren samenleving het dorp ‘anders’ maken dan al die andere dorpjes in de buurt. Reizigers van over de hele wereld komen hier naar toe, met net zo verschillende redenen daartoe als achtergronden en geschiedenissen. In groepjes of alleen zijn ze in het dorp komen wonen… Maar er gaat maar zeldzaam iemand weg. Wil jij meer weten over dit dorp? Kom het meemaken tijdens de volgende Omen!
Omen logo

Goden

Waar je ook komt in deze wereld, de goden worden er gekend. Niet iedereen aanbidt ze, zelfs niet iedereen gelooft in ze, maar hun namen worden overal gehoord, en de meeste steden hebben tempels naar meerdere goden. Gelovigen zeggen de stemmen van de goden te horen aan de altaren, priesters zeggen dat ze hun god gezien hebben in visioenen of zelfs in levende lijve. Sommigen zeggen dat de goden samen hoog op een berg wonen, anderen zeggen dat de goden overal te vinden zijn, weer anderen vertellen dat een god leeft in zijn volgelingen. Het maakt niet uit wat je gelooft, naar wie je bid of waar je reist, één ding valt niet te ontkennen: De goden hebben invloed op de wereld, en hun priesters hebben toegang tot krachten die angstaanjagend kunnen zijn. De Goden van Omen zijn hieronder weergeven. Klik op de plaatjes om meer informatie over een God te lezen.
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Angharad Angharad
Godin van de Dood[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Doran Doran
God van Eer en Wraak[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Driscoll Driscoll
God van Kennis en Wijsheid[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Haldor Haldor
God van Orde, Rechtvaardigheid en Biecht[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Kalithé Kalithé
God van Eeuwig Leven[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Het Kind Het Kind
God van Verzet, Ambitie en Vrijheid[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Moira Moira
Godin van Vrede en Genezing[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Rystill Rystill
Godin van Natuur, Jacht en Balans[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]shivaun Shivaun, God van Oorlog, Strijd en Opoffering[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Tristeza Tristeza
Godin van Liefde, Beloftes en Zonden[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Trovat Trovat
God van Reizen, Handel en Geluk[/caption]
[caption id="" align="alignleft" width="130"]Waakster De Waakster
Godin van Zienerij, Waarheid en Geheimen[/caption]
Omen logo

Rassen

Mensen

Mensen Het ras der mensen is het jongste ras dat de mooie wereld bewandeld. Het is tevens een van de kortst levenden; een mens wordt gemiddeld zo’n 80 jaar als deze geen oorlog heeft gezien. De mens heeft echter nu al een sterke stempel gedrukt op de toekomst die nog moet komen, en in grote delen van de wereld zijn ze bij verre uit het meest talrijk. De verhalen van de hoog-elven vertellen dat de eerste mensen uit het noordoosten komen, van ver voorbij de horizon, als een vloek die het einde der tijden inluidt. Het keizerrijk stelt echter dat de mensen er altijd al waren, en dat zij de verlossing brengen uit de donkere tijden. Wie zal het zeggen? Één ding is duidelijk: De mensen gaan niet meer zomaar weg. Het mensenras is zo divers als er leven is in een bos, en er zijn diverse scheidingen aan te brengen. Je kan de mensen opdelen in binnenlanders en riviervolk. Ze kunnen verdeeld worden door de heersers die ze volgen, zoals een Keizerin of Vrije Hertog, maar anderen leven in vrije stammen ver van zulke heersers af. Voor andere rassen lijken dit vaak triviale verschillen, maar de gemiddelde mens raakt aardig gepikeerd als je hem voor een lid van een andere groep aanziet. En is het niet dezelfde met berg- en heuveldwergen, of woud- en hoogelven? De fysieke verschillen tussen mensen mogen dan kleiner zijn, het is waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd voordat een riviervolker er totaal anders uit ziet dan een binnenlander. In sommige dingen lijken alle mensen wél op elkaar. Het is een eigenwijs ras, met een sterke eigen wil, waar continue verandering doodsnormaal is. Onder mensen zijn geen twee dagen hetzelfde, en is geen enkele heerser écht zeker van zijn macht. Zelfs geloof is voor de meeste mensen minder belangrijk dan dat een priester eigenlijk zou willen toegeven. De naam van de goden zal nooit licht gebruikt worden, maar devoot elke dag een gebed opzeggen blijkt een zware opgave. Wil je meer weten over de verschillen tussen binnenlanders en riviervolk? Klik dan hier. Wil je meer weten over de verschillen tussen mensen uit het Keizerrijk, de Vrije Hertogdommen en de Stadsstaten? Klik dan hier. Wil je meer weten over de vrije stammen buiten landsgrenzen? Klik dan hier.

Elven

Een elf in een mensenstad als Torquil kan rustig rondlopen. Met een kap op, zal hij vaak amper herkend worden. Toch zijn de elven volledig anders dan de mensen. Niet alleen leven ze bijna twee keer zo lang, ook hun blik op de wereld is simpelweg anders. Al zolang de elven over de wereld rondlopen, lijken ze dichter op de Magie te staan dan andere rassen. Misschien is het slechts omdat ze al langer op de wereld rondlopen, maar ze lijken zich minder bezig te houden met de veranderingen van de wereld, en meer met haar continuiteit. Elven kijken naar de lange weg, en proberen veelal verandering te voorkomen, koste wat het kost. Ooit waren de elven slechts één volk. Waar de verdeling van de elvenvolken precies vandaan komt kan niemand met zekerheid zeggen, maar in de paar boeken die zijn overgebleven over die tijd staat één mythe vooraan. Aldur en Araima waren broeder en zus in een invloedrijke elven familie toen de wereld nog jong was. Aldur was gefascineerd door magie en zijn vele uitingen, en spendeerde zijn dagen met het onderzoeken van alle verschillende vormen van magie. Araima was geïnteresseerd in de natuur om haar heen en verzorgde de grote tuinen van de gronden van hun familie. In haar omzwervingen in deze tuinen begon zij een verhouding op te bouwen met Rystill, en leerde van haar hoe zij de natuur kon helpen en de natuur haar. Aldur trachtte ondertussen in zijn ivoren toren de esoterische mysteriën van de wereld ontrafelde. Hij besloot dat een uitbreiding van het de invloed van de elven hoog nodig was, omdat zijn kennis nu beperkt werd door de grenzen van het rijk. Een oorlog met de Beastmen en de creaturen van het woud zou de makkelijkste manier zijn om dit te bereiken. Hij maande zijn contacten tot oorlog en al snel werden de eerste stukken bos vrij gemaakt voor uitbreiding van het ontpoppende elven-rijk. Araima had in eerste instantie deze misstap niet door, maar toen zij deze aanschouwde confronteerde zij Aldur in zijn toren. Niemand weet exact wat daar gebeurd of gezegd is... Maar na de confrontatie trokken de volgelingen van Araima de bossen in, zwerend dat zij de schade die hun volk had aangericht recht zouden zetten, en dat zij de bossen zouden bewaken tegen Aldur en de zijne. Nog altijd, vele eeuwen later, zijn in het elvenrijk zij die het dichts in lijn bij Aldur staan erg belangrijk, en nog altijd fluisteren de bossen over Araima’s kinderen. Wil je meer weten over de hoog-elven, het volk van Aldur? Klik dan hier. Wil je meer weten over de woud-elven, de kinderen van Araima? Klik dan hier.

Dwergen

De dwergen zelf zijn er van overtuigd dat er niemand langer in deze contreien rondloopt dan zij. De elven zweren erbij dat ze in de begindagen van hun rijk geen dwerg gezien hebben, maar daar hebben de dwergen een simpele verklaring voor: Ze zaten ondergronds, een plek waar de elven niet komen. Daar, onder de grond, bouwden ze al eeuwen aan hun rijk en hun rijkdom. Dwergen zijn harde werkers, doorzetters die niet van stoppen weten als ze een doel voor ogen hebben, en met een eindeloos geduld om dat doel te behalen. Ze geven niet veel om de grote mysteriën van de magie, en aanbidden de Goden veelal met hetzelfde doel als alles in hun leven: Het zijn hulpmiddelen om de voortzetting van hun rijkdom, hun familielijn, hun ambacht of iets anders te bereiken. Weinig is gratis bij de dwergen: Alles heeft een waarde, en ruilen is altijd de basis. Ooit woonden de dwergen in Orothan’s Spine. De bergen waren rijk aan goud, ijzer en andere delfstoffen. De dwergen kenden voorspoed en leefden in vele clans, tot eeuwen geleden de monsters van de nacht kwamen. Binnen enkele decennia was de dwergen bevolking flink uitgedund en waren alleen de clans Holger en Murdaral nog over. De twee clans besloten hun thuis te verlaten en op zoek te gaan naar een nieuwe plaats om te wonen. Na een exodus van maanden, kwamen de dwergen aan bij de Hazed Mountains. Ze stuurden verkenners de dikke mist in, maar de enkeling die terugkwam, was compleet in de war. De Murdaral dwergen zagen dit als een teken: de dwergen moesten de bergen voorgoed vaarwel zeggen en een toekomst boven de grond gaan zoeken. Dit vonden de Holger dwergen een verloochening van hun oorsprong. Zij besloten de bergen ten oosten van de Fields of Gold op te zoeken, terwijl de Murdaral dwergen naar het westen trokken. Wil je meer weten over de gebergte-dwergen, de afstammelingen van de Holger clan? Klik dan hier. Wil je meer weten over de heuvel-dwergen, de afstammelingen van de Murdaral clan? Klik dan hier.

Andere rassen

De mensen, elven en dwergen zijn bij verre na het meest talrijk, in de bekende gebieden. Maar er zijn er zeker meer. Er is vrij weinig bekend over deze rassen, hierdoor heeft de gemiddelde van de bevolking geen kennis van deze wezens of zelfs nooit gezien. Hun namen komen het meest voor in sprookjes en fabelen, om kinderen te verwonderen of angst aan te jagen. Sedruni Dit volk wordt ook wel het meervolk genoemd. De sprookjes vertellen dat ze leven in diepe wateren, en slechts heel zeldzaam het vaste land opzoeken. In sommige verhalen zijn het geesten, in anderen vissen die soms de vorm van een mensachtige aannemen, maar meestal zijn het geschubde mensachtigen, die het eeuwige leven genieten in het water, maar altijd onfortuin vinden als ze op land stappen. Een Sedruni ontmoeten is een kans om eindeloze kennis te vergaren, want de diepste wateren herbergen grote geheimen. Beastmen Menig kind heeft nachtmerries gehad over de wezens waarin de wildheid van dieren en de moordzuchtigheid van mensen is gecombineerd, die uit de diepste wouden komen om hem uit het bed te lichten. Wetenschappers maken het een minder spannend verhaal, en spreken slechts over een vervallen tak van het mensenras, die veel intelligentie en beschaving hebben ingeruild voor een terugkeer naar de oude, wilde paden. Één ding is duidelijk: Beastmen zijn gevaarlijk, en er valt niet mee te praten. Het is maar beter om ze niet kwaad te maken. Goblin Niemand kan zeggen een goblin gekend te hebben. Zelfs in de sprookjes zijn het wezens die vluchtig langskomen, hun neus in zaken steken waar ze niets mee te maken hebben, en dan weer verdwijnen. Ze lijken alles grappig te vinden, en totaal geen gezamelijk doel voor ogen te hebben. In vrijwel elk sprookje of legende vind je er wel één; elk verhaal heeft tenslotte een grappig, onhandig, humoristisch personage nodig. Gnomes De elven lijken er meer van te weten dan anderen: De gnomes die ooit in hun contreien leefden. Knutselaars, die méér technische kennis hadden dan de wetenschappers in Saldrad. Maar al mensenlevens lang is er geen gnome gezien, en de meeste mensen twijfelen of ze ooit écht bestaan hebben.

Speelbare rassen

Iedere speler op Omen kan een mens, dwerg of elf spelen. Hiervoor is geen verder overleg nodig. Wel kan je eventueel bij de spelleiding specifieke vragen stellen, om kennis te krijgen die iemand van dat ras zou hebben. Goblins en gnomes zijn in geen enkel geval speelbaar. Ook achtergronden met dergelijke wezens erin worden in principe afgekeurd. Andere rassen, ook anders dan hier genoemd, kunnen alleen gespeeld worden in overleg met de spelleiding. Je kan een idee aan ze voorleggen, en dan kan er in overleg gekeken worden wat er mogelijk is. Houdt er wel rekening mee dat we de voorkeur hebben bij de 'standaard' rassen.
Omen logo

Magie

Het is overal, maar niemand kan het echt aanwijzen. Het is de kracht achter alles, maar laat zich makkelijk de wil opleggen door stervelingen. Het komt in vele soorten, maar de geleerden die hun leven er aan wijden zeggen vaak dat het uiteindelijk allemaal hetzelfde is. Magie. De wereld van Omen is vol met magie, maar niemand weet precies wat het is. Magiërs kunnen krachten gebruiken, maar ook zij weten niet waar die kracht vandaan komt. Veel geleerden hebben hun hele leven in het teken gezet om de raadselen van magische aard te kunnen ontsluieren. De meeste geleerden verdwijnen in de geschiedenis, maar die enkeling die het haalt stijgt tot gigantische hoogtes. De prijs voor het gebruik van magie is vaak hoog. Niet alleen omdat het gewone volk vaak angstig is voor magie, maar ook omdat sommige geheimen niet ontdekt mogen worden. Er is een indeling te maken in drie categorieën van magie, waar de meeste stervelingen het over eens zijn. Geleerden blijven er eeuwig over kibbelen, en de gemiddelde boer heeft er nog nooit van gehoord, maar iemand die zich er kort in verdiept, hoort over de elementaire, spirituele en occulte vormen van magie.

Elementaire Magie

Aarde. Vuur. Mist. De kracht van de drie elementen is sterk en onbuigzaam, en samen vormen ze de bouwstenen voor de gehele wereld. Magiërs lijken een onuitputtelijke bron van kracht uit de elementen te kunnen halen en de elementen vragen nooit iets terug. De kracht van een elementair magiër is alleen begrensd door wat het eigen lichaam en geest aan kan. De elementen zijn willoos, de sturing die ze geven slechts bepaald door de inherente eigenschappen van het element zelf. Dé machtigste Meesters van de Ivoren Toren zeggen zelfs die sturing te kunnen onderdrukken. Wil je weten wat stervelingen denken over aardemagie? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over vuurmagie? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over mistmagie? Klik dan hier.

Spirituele Magie

  Het Gift van de Goden, Priestermagie, Gebedsmagie, Goddelijke magie: Allemaal namen voor hetzelfde. Een ware priester of devoot volgeling kan de krachten van haar god aanroepen, om te handelen in diens naam. Maar de kracht van de goden is niet gratis: Iedere god heeft zijn eigen verwachting van haar volgelingen, en die niet nakomen kan een snel einde maken aan alle verworven macht. Aan de andere kant geven de goden grootste giften aan de volgelingen die hun het meest naar het hart liggen, en zulke giften kunnen levens redden… of vernietigen. Wil je weten wat stervelingen denken over spirituele magie? Klik dan hier. Wil je meer weten over de goden? Klik dan hier.

Occulte Magie

Er zijn vele soorten magie die niets te maken hebben met elementen of goden, en de gemiddelde geleerde noemt deze soorten magie ‘occult’. Het is een verzamelnaam voor iets waar je eigenlijk niet zoveel over weet, waar een verbod op ligt, of waar grote vooroordelen over bestaan. Het zijn vaak gevaarlijke gebieden om je in te verdiepen, want als je niet precies weet waar de kracht die je gebruikt vandaan komt, hoe kan je dan weten wat voor prijs je zult betalen? Bovendien, het is niet eens helemaal duidelijk welke soorten occulte magie er bestaan… Er wordt gepraat over rituologie, necromantie, magie der schaduwen, eclipsemagie, het Woord van de Barden, druïdisme, zienerij… Maar er zijn er ongetwijfeld meer. Wil je weten wat stervelingen denken over rituologie? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over necromantie? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over schaduw-magie? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over eclipse-magie? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over de magie van barden? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over druïdisme? Klik dan hier. Wil je weten wat stervelingen denken over zienerij? Klik dan hier.
Omen logo

Geschiedenis

De totale geschiedenis van deze wereld is niet in enkele boeken te vatten. Bibliotheken zijn er over vol geschreven, en over weinig dingen zijn de geschiedschrijvers het écht eens. Zelfs elementaire feiten, zoals de leeftijd van de wereld, worden betwist, want de jaartelling die de stervelingen gebruiken zou er honderden jaren naast kunnen zitten.

Toch zijn er wel dingen die, in ieder geval in grote lijnen, in alle geschiedenisboeken hetzelfde zijn. Neem, bijvoorbeeld, de indeling van de geschiedenis in perioden. Bijna alle geschiedschrijvers houden dezelfde tijden aan: Tot ruwweg het jaar 2000 praat men over de Tijd van Verandering, een tijd waar maar weinig over zeker is, maar veel legendes over geschreven en gesproken zijn. De duizend jaar daarna noemt met de Tijd van Verlichting, waarin de stervelingen de Goden ontdekken, en met de hulp van de Goden beginnen te bouwen aan samenlevingen die groter zijn dan dorpjes. Tussen het jaar 3000 en de geboorte van Keizer David de Grote spreekt men over de Tijd van Komen en Gaan, waarin volkeren over de wereld bewegen en nieuwe huizen op zoeken. Met de geboorte van de Keizer in 3831 begint de Tijd van Verovering, die door gaat tot zijn dood in 3925. Dan breekt de Tijd van Versplintering aan. Of die al écht geëindigd is, is nog maar de vraag, maar de meeste geschiedkundigen zeggen dat dit tijdperk eindigde rond 3980. De afgelopen jaren noemen ze dan slechts de Jonge Dagen, een tijdperk dat zijn naam pas in de toekomst zal krijgen.

De Tijd van Verandering

Voordat alles er was waren er alleen de elementen. Veel is hier niet echt over bekend. Er zijn geruchten dat de Dwergen en Elfen toen ook al bestonden, maar er is niks over gevonden in alle jaren onderzoek. Wat we wel weten van vroeger is dat het leeg was en dat er speelruimte was voor de elementen. Of het door deze elementen komt of door de rassen zelf weet niemand, maar ze zijn zich gaan vestigen in het land. De Dwergen huisden zich in de bergen nu genoemd Orothan’s Spine en de Elfen huisden zich in de bossen. De mensen kwamen pas veel later op deze wereld terecht. Naast deze volkeren op de wereld waren er ook andere wezens, er is nog weinig over hen bekend. De vele jaren onderzoek hebben nog niks kunnen vinden wat het ontstaan van deze andere wezens ondersteund. Gelukkig wel over de dwergen, Elfen en mensen. Dit onderzoek kun je vinden in dit onderzoeks geschrift.

Wil je meer weten over het onderzoek van Sulfar naar de Tijd van Verandering, klik dan hier.

De Tijd van Verlichting

De tijd van verlichting wordt getekend door twee belangrijke gebeurtenissen: De openbaring van de goden tot de stervelingen, en het ontdekken van landbouw en als gevolg daarvan het ontstaan van steden en noemenswaardige samenlevingen.

Met het begin van het keizerrijk begon de tijd van verlichting waarin menigmening profeet zijn licht liet schijnen en ons verlichtten over de goden die wij niet konden waarnemen. De goden hebben allen hun profeten gehad, maar één ding lijkt buiten kijf te staan: Toen de mens aankwam in dit land konden zij hun heil vinden in het licht van de lantaarn en schuilen onder de takken van Rystill. Of Rystill aan de basis stond van de landbouw, of dat menselijke handen aan de wieg stonden, is een bron van grote tweestrijd tussen de gelovige en geleerde.

Wil je meer weten over de profeten uit de tijd van verlichting, lees dan hier de onderzoeken van Aymer.

De Tijd van Komen en Gaan

Zoals bijna iedereen weet zitten de dwergen niet meer in Orothan’s Spine en de Elfen niet meer in de bossen waar ze ooit woonden. De mensen zitten tegenwoordig op meer plekken dan dat ze vroeger zaten. Maar waarom gingen ze weg? Is het door te weinig grondstoffen of was er iets anders aan de hand? Als je meer over het verhuizen van de dwergen wilt weten kun je het verhaal lezen van Tyr, de tweede zoon van Huize Kheldrick der Clan Holger. Hier vertelt hij ook wat over de reis die zijn Huis heeft ondergaan tot de nieuwe Gebergte Dwergen-stad Holger’s Hold.

Wil je meer over de reis van Tyr lezen, klik dan hier.

De Tijd van Verovering

In 3846 betrad David de grote de troon, en onder zijn rechtvaardige leiding begon het keizerrijk aan zijn weg naar grootsheid. Onder het bewind groeide het keizerrijk van een grondgebied wat reikte tot Saldrad en begrensd werd door de rivier de Ethlinn: tot een waar rijk. De fields of gold werden als eerst ingelijfd, en hij begon aan een krijgstocht om Esgard en de omliggende landen van weylin woods op te nemen in het keizerrijk. Terwijl deze krijgstocht zijn beloop liep, begonnen de elven aan hun campagne om deze uitbreiding tegen te houden en zo het jonge rijk en jonge vorst in de kiem te smoren. Op dit moment in de geschiedenis was het elfenrijk van Iltharion iets groter dan het keizerrijk, wat de hierop volgende oorlog tussen Keizer David en de lafhartige elven heersers bijzonder spannenddes te glorieus maakte.

Wil je meer weten over de Tijd van Verovering? Lees dan hier de geschriften van Erna Drechslerg.

De Tijd van Versplintering

Na de dood van Keizer David de Grote komt zijn zoon, David de Tweede, aan de macht. De geschiedenis spreekt over hem als Keizer David de Kleine, een zwak man met weinig wilskracht en nog minder talent voor het regeren van een rijk. Al in de eerste dagen van zijn heerschappij is er onrust, en binnen één jaar keren vier van de negen Hertogen zich af van het Keizerrijk. De zwakke reactie van de Keizer versterkt alleen de onrust, en het volk van het Keizerrijk heeft het zwaar. Als het onderdrukte Elfenvolk gebruik maakt van de chaos om de onderdrukking te ontvluchten breekt de periode aan die voor sommigen de Lente van Verloochening en voor anderen de Lente van Verlossing is gaan heten. In één seizoen verliest het Keizerrijk nog twee Hertogdommen, en drie grote steden. Keizer David de Tweede is een gebroken man, en gedurende de rest van zijn leven krijgt het Keizerrijk geen centimeter terug van de verloren gebieden.

Wil je meer weten over de Tijd van Versplintering? Lees hier een excerpt uit 'Het leven van Keizer David de Kleine' door Robrecht Aimander.

De Jonge Dagen

Het overgrote deel van de 40e eeuw is voorbij. Waar de eerste helft van deze eeuw inmiddels al bekend staat als de Tijd van Versplintering, is de tweede helft nog te jong om benoemd te worden door geschiedschrijvers, en spreekt men slechts over de recente geschiedenis, of de jonge dagen. Het is de tijd waarin Keizerin Rachel Safira met ijzeren hand het Keizerrijk regeert, en er weer gedroomd wordt over één groot rijk. Het is de tijd waarin de nacht jarenlang door ondoden onveilig werd gemaakt, en waarin een bizarre ziekte tot een burgeroorlog leidde in het Elfenrijk. Het is de tijd waarin plotseling stervelingen verschenen van een andere wereld, een andere tijd, een andere werkelijkheid. En volgens sommigen is het de tijd van de laatste dagen, en zal het jaar 4000 nooit bereikt worden.

Wil je meer weten over de Jonge Dagen? Lees hier de inleiding van ‘Begin van het Einde - De Geschiedenis van de Komende Apocalyps’

Omen logo

Economie

Het is een vroege ochtend als de dauw nog laag over de vlaktes waard, terwijl zij rijp af zet aan het zomerrogge, en Geert angstvallig om zich heen kijkt. Ruik je vanuit de bakkerij de geur van vers brood? Komt het stilstaande bier van gisteren avond je bij de taverne al tegemoet? Terwijl je langs de nog lege stalletjes van de ambachtslieden loopt, hoor je hoe in de verte een smid aan zijn dag begonnen is… Of wellicht is dat Geert?

Ambachten
Net als bijna ieder middeleeuws dorp is Esperanza opgebouwd langs de lijnen van ambachten en beroepen, je bent wat je doet en doet wat je bent. Of dat nu huurling, soldaat, sjamaan of boer is, ieder kent zijn plek en voegt vanuit zijn mogelijkheden waarde toe.

Handel en Geld
Maar die waarde uit zich doorgaans niet in geld, in deze wereld handel je in gunsten en diensten. Doe jij wat voor mij dan doe ik wat voor jou. Uiteraard wisseld daarbij ook wel eens een muntstuk van hand, maar geld is doorgaans voorbehouden voor die momenten dat je geen gunsten kan mee nemen. Handelaren, Reizigers en aan de andere kant van de ethische lijn belastinginspecteurs en prostituees zullen doorgaans afrekenen in klinkende munt. Maar de locale boer, bakker en gifmenger zullen eerder een dienst terug verwachten... En van goudstukken kunnen ze absoluut niet wisselen!
Geldstukken komen in allerlei soorten en maten. Maar over de jaren is toch een soort vaste waarde ontstaan. Je kan er dus vanuit gaan, dat het ene goudstuk even veel waard is als het andere, dat ze allebei vijf zilverstukken waard zijn, en dat die op hun beurt dan weer vijf koperstukken waard zijn. Tenzij je natuurlijk de handelaar kan overtuigen dat jouw goud meer waard is dan het zijne...

Waarde van goederen en diensten
Het is echter in het spel van ruilen van diensten goed om een indicatie te hebben van wat iets waard is. Onderstaande tabellen geeft een inzicht van gangbare prijzen langs De wegen van het keizerrijk. Maar hou er rekening mee dat prijzen altijd situatie gevoelig zijn, genees drankjes zouden zomaar eens duurder kunnen worden als je dorp net is platgebrand.

WatPrijs
Leren Harnas4 zilver
Metalen Harnas2 goud
Klein genezend drankje (1 hp)2 koper
Groot genezend drankje (3hp)2 zilver
Meesterwerk wapens3 zilver tot 2 goud
Grote messen, dolken, goedkope wapens1 zilver
Een halve week aan brood1 koper
Een maaltijd vlees1 koper
Een nacht in een goede herberg2 koper
Werkpaard2 goud
Strijdpaard6 goud
Koe9 zilver
Schaap1 zilver
Kip3 koper
Trommel6 zilver
Fluit2 zilver
Luit11 zilver
Alchemieset20 goud
Schrijfgerei2 goud
Houtbewerkingsgereedschap1 zilver

BeroepDagloonWeekloon
Boer1 koper7 koper
Ambachtsman3 koper4 zilver
Alchemist, klerk, lezend beroep1 zilver1 goud
Magiër1 zilver1 goud

Beroep

Dagloon
(in oorlog)
Weekloon
(in vrede)
Huurling2 koper2 koper
Soldij voor niet-adelijke soldaten1 koper1 koper
Soldij voor lage officieren:
niet adelijk, of adelijk in opleiding
3 koper3 koper
Soldij voor hoge officieren:
opgeleide adelen
winstdeel
uit plunder
winstdeel
uit plunder
Omen logo

Geruchten

Waar je ook komt, de wereld zit vol van wilde verhalen. In een herberg vertelt een bard over de legers waar hij ooit mee reisde, angstige reizigers schuilen in huizen en praten met trillende stem over de gevaren die ze tegenkwamen, en dappere avonturiers scheppen op over de schatten die ze zullen vinden op hun bestemming. Wat er van waar is, dat is moeilijk te zeggen. Maar sommige verhalen zijn hardnekkig, en blijven hangen. De afgelopen maanden, de lente van 3988*, zijn de volgende verhalen bij iedereen wel bekend, al zullen de meeste bards dit inmiddels oud nieuws vinden, en nieuwere verhalen te vertellen hebben.

De belegering van Torquil
Iedereen weet dat de legers van de Hoogelfen een flinke tijd de hoofdstad van het Keizerrijk hebben belegerd. Gevlucht uit hun eigen landen, waar een gevaarlijke infectie tot wijdverspreide gekte leidde, waren ze opgetrokken naar de enige stad groot genoeg om hun volk te huisvesten, in de hoop daar een nieuw thuis te vinden. Het bleek vergeefse hoop; de Keizerin had de stad in een ijzeren greep, en heeft de aanvallen telkens afgeslagen, tot de infectie in het elfenrijk uiteindelijk verslagen werd en ze zich stilletjes terugtrokken om hun steden te herbouwen.
Over de belegering gaan een paar gekke verhalen. Iedereen is het er over eens dat er grote hoeveelheden ondoden opstonden, vanuit de gevallenen van de strijd. Wie dit precies veroorzaakte, is een zaak waar weinig overeenstemming over is. Sommigen zeggen dat de Elfen zelf de ondoden overeind zette, in de hoop de Keizerin een hak te zetten, maar dat de wil van de volgelingen van de Keizerin zo sterk was dat ze zich niet tegen haar wilde keren, zelfs in de dood. Anderen zeggen dat het de Keizerin zelf was die haar volgelingen na de dood terugriep in haar dienst. Weer anderen zeggen dat de Goden zelf zich bemoeide met deze strijd, en dat Angharad en Kalithe een gevecht voerde om de gevallenen. Hoe dan ook, gevallenen in de belegering vonden zelden echte rust.
De hoeveelheden ondoden op de velden zorgde voor interessante technieken onder de soldaten van beide kanten. Één compagnie specialiseerde zich in het knuffelen van ondoden, een daad die hen direct rust deed vinden. Anderen leerden juist om totaal onbewogen te blijven staan, wanneer ondoden in de buurt zijn, omdat ze dan niet gezien werden. Weer anderen kochten de ondoden om, met grote hoeveelheden goud. Zelfs de bards twijfelen aan de waarheid van deze verhalen... Maar vertellen ze toch graag, in de taveernes waar stervelingen dromen over heldendaden.
Hoe het ook echt gegaan mag zijn, het beleg is beëindigd, en Torquil is weer vrij. Één overwinningsfeest was er, waarin de Keizerin zelf gezien werd, in al haar bijna onmenselijke schoonheid. Daarna heeft ze zich teruggetrokken in de bibliotheek, naar het schijnt om zich te verdiepen in de studie van eeuwenoude documenten over de politieke stand van zaken indertijd. En, zo zullen de meeste vertellers daaraan toevoegen, het kan bijna niet anders dat ze daar zoekt naar tactieken om haar Rijk weer te doen groeien...

De bandieten in de Breniaanse bossen
In de bossen van Hertogdom Brenna, in het Graafschap Indeboom, is veel aan het gebeuren. De nieuwste geruchten spreken over een verraad, een oorlog, mogelijk een invasie. Maar er gaan al langer verhalen over dit gebied, want er zitten bandietenbendes die indruk maken.
Verhalen over deze bende doen niet alleen de ronde door de rijkdom die ze bieden, al zijn veel arme zielen naar de bossen getrokken in de hoop bergen goud te krijgen door zich aan te sluiten. Ze gaan ook niet alleen over een belangrijke Kist van het Keizerrijk, die hier ergens uit de bossen is gestolen door een groep bandieten, om daarna leeg bij het Keizerlijk Paleis bezorgd te worden. Nee, ze gaan vooral over Mathilda van Brenna.
Mathilda is de dochter van Hertog Joop van Brenna. Ze leefde een goed leven in zijn Burcht, en had niets te wensen. Ze staat bekend als een schone dame, van goed gedrag, en met een sterke wil, waar ook haar vader om gekend wordt. Het was niet ondenkbaar dat zij een machtig vrouw zou worden in het Keizerrijk, en met die gedachte in het achterhoofd regelde Hertog van Brenna een huwelijk met een zeer invloedrijk man aan het Hof, over wiens identiteit slechts gespeculeerd wordt. Wie het ook moge zijn, het zinde Mathilda niet. En nadat haar vader haar toch dit huwelijk opdroeg, besloot zij tegen zijn wil in te gaan.
Maandenlang was Mathilda zoek; de familie van Brenna maakte zich wilde zorgen, over een ontvoering of zelfs moord. Toen werd plotseling bekend dat bij de bandieten in de bossen een adellijke vrouw rondliep, die al grote indruk had gemaakt op de andere bandieten en een zekere macht in hun organisatie had. De omschrijvingen van de vrouw maakte het snel duidelijk: Het ging om Mathilda.
Toch is het haar vader nog niet gelukt haar terug te krijgen. Zijn legers zijn niet effectief tegen de wijd verspreide bandieten, en hij is voorzichtig met het leven van zijn dochter. Maar velen zijn naar haar op de uitkijk: Het is algemeen bekend dat Hertog van Brenna gul zal geven aan degene die zijn dochter weer thuisbrengt.

Onrust in het Pantheon
De geschiedenis heeft wel geleerd dat er altijd geruchten over de Goden gaan, al blijkt er achteraf telkens weinig van waar. Toch zijn sommige geruchten hardnekkig, tot jaren aan speculatie toe...
Zo gaat er op het moment de ronde dat Driscoll zijn beker kwijt is geraakt, en dat deze nu ergens rondzwerft. In de handen van een waardig gelovige is de beker niet leeg te krijgen: Er vloeit voor eeuwig de beste wijn uit die men zich maar voor kan stellen. Maar in de handen van een afvallige van Driscoll geeft de beker slechts vergif.
Ook zegt men dat verschillende paladijnen van Shivaun de opdracht van hun God hebben gekregen alles te doen voor de winst, en dat ze daarbij het pad van Eer uit het oog zijn verloren. Meerderen zijn uit hun Orde gezet, maar door hun handelen wordt ook de eer van Shivaun in twijfel getrokken.
Natuurlijk is er ook de eindeloze speculatie over het Kind, de jongste van de Goden. Het gevolg van het Kind groeit snel, en op de gekste plekken worden schommels aan de bomen gehangen. De volgelingen vieren nog steeds dat het Kind tot God verheven is, maar sommige anderen mompelen nu dat het Kind dit helemaal niet wilde... Wat het dan wel zou willen, dat lijkt niemand te weten.
En dan is er nog de altijd mystieke Waakster... Er zijn maar weinig stervelingen die graag haar Oog op zich gericht zien, en die angst lijkt alleen maar toe te nemen. Het wordt algemeen als onwijs beschouwd om openlijk slecht over de Waakster te praten; haar ogen zijn immers alom vertegenwoordigd, verstopt onder vrienden en familie. Maar in donkere hoekjes wordt gefluisterd: Pas op, kijk nooit in Haar Oog, want Zij zal je vangen en nooit meer laten gaan...

Zo gaan de meest verspreide verhalen in de lente van 3988*, al komt het meeste van dit nieuws nog uit het najaar van het voorgaande jaar. De bards vertellen vele nieuwe verhalen... Dus zoek ze op, in dorpen, op wegen, in taveernes en onder de sterrenhemel: Zij zullen je vertellen wat écht nieuws is deze dagen!

*IC jaartal 3988 is OC jaartal 2019.

Omen logo

Stichting Omen

Stichting Omen organiseert twee keer per jaar het LARP evenement Omen. Het bestuur van Stichting Omen is inmiddels al door de wol geverfd. De laatste evenementen zijn gesmeerd verlopen, maar toch proberen we elke keer iets beters te doen.
“Zoveel mogelijk kwaliteit toevoegen aan alles wat al goed is aan Omen.”
Het team heeft eigenlijk maar 1 doel: zoveel mogelijk kwaliteit toevoegen aan alles wat al goed is aan Omen. Klinkt leuk in zo’n regeltje, he? Vinden wij nou ook. En wat nog beter klinkt is dat we zeker weten dat het kan. En alleen al daarom is het nodig dat we het doen. Want als je kwaliteit kán verbeteren, dan ben je aan je spelers en jezelf verplicht om het te doen. Zo simpel is het. En we weten heus wel dat dat makkelijker is gezegd dan gedaan. Wij zijn altijd op zoek naar fanatieke vrijwilligers die het huidige team willen versterken. Dus ben je enthousiast over Omen? Wil je graag iets bijdragen aan het evenement? Wacht niet langer en stuur dat mailtje naar bestuur@omen-larp.nl. Je bent van harte welkom!
Omen logo

Vrijwilligers

Omen zou niet mogelijk zijn zonder de vrijwilligers. Het bestuur organiseert het evenement, de spelleiding realiseert het verhaal en de figuranten zetten dat verhaal neer. Daarnaast bouwen de opbouwers alle aankleding, regelt het barpersoneel de bar en leggen de fotografen de mooiste momenten vast. Samen zet iedereen zich elke keer weer keihard in om een gaaf evenement neer te zetten! Omdat we een evenement dus met zijn allen draaien, verwelkomen we iedereen die een steentje bij wilt dragen. Dus kom jij ons ook helpen met een van de bovenstaande taken? Schrijf je dan nu in als vrijwilliger! Figuranten zijn deelnemers die door het evenement heen meerdere verschillende rollen spelen, over het algemeen personages die maar kort aanwezig zijn. Een langstrekkende handelaar, een deserteur op rooftocht of een bezoekende adelman is niet lang in het spel, maar moet wel door iemand gespeeld worden. Als figurant speel je deze rollen en help je de spelleiding met het representeren van de setting buiten de controle van de personages. Binnen het figurantenteam is er ruimte voor zowel mensen die graag een rol spelen waarbij veel praat- en denkwerk komt kijken, als voor mensen die liever fysiek bezig zijn. Barpersoneel zijn in de basis vrijwilligers die vanuit de taverne die in het spel staat de spelers bedienen. Echter is er binnen deze rol veel ruimte voor eigen toevoegingen. Misschien speel je een barman of -vrouw die roddels en geruchten uitwisselt met de personages, of sluis je gestolen goederen het dorp uit als part-time heler. Als barpersoneel help je de organisatie enorm én is er veel ruimte voor karakter. Opbouwers zijn niet zozeer een aparte groep vrijwilligers, als deelnemers die ervoor kiezen om een dag eerder (op donderdag) aan te komen op de locatie om te helpen met het opzetten van het evenement. Van het opbouwen van tenten tot het aanleggen van elektra, veel essentiële taken worden door opbouwers gedaan. Als opbouwer krijg je een barkaart als dank voor je hulp. Als het evenement op zondag afgelopen is, bouwen we met zijn allen weer af. Fotografen lopen door het spel met een camera om de mooie kostuums, fotogenieke scènes en heftige momenten vast te leggen op de gevoelig plaat. Op Omen hebben we zowel ruimte voor full-time fotografen die enkel aanwezig zijn om foto's te nemen, als voor deelnemers die tussen het spelen door af en toe een plaatje willen schieten. Als je graag foto's wilt nemen op Omen, neem dan contact op met het bestuur. Als je meer wilt weten over het bestuur en de spelleiding, kijk dan op de pagina Stichting Omen.
Omen logo

Contact

Je kunt Stichting Omen op verschillende manieren bereiken.

Facebook

Er is een openbare Organisatie pagina van Stichting Omen waar wij onze aankondigingen doen en waar je daar vragen over kan stellen. Ook is er een gesloten pagina van Stichting Omen waar je alle vragen kunt stellen en discussies kunt voeren over Omen. Let hier ook vooral op na de evenementen voor de foto's!

E-Mail

Je kunt ons natuurlijk ook bereiken via de traditionele communicatie kanalen. Mail voor het bestuur naar bestuur@omen-larp.nl. De spelleiding en het plotteam kun je mailen via spelleiding@omen-larp.nl. Waar je de vraag ook stelt, we zullen je zo snel mogelijk helpen!