De Vrije Hertogdommen

Tyrannie, machtslust, en een overmatige focus op het hof hebben de afgelopen eeuw de provinciale hertogdommen steeds verder vervreemd van het keizerlijk kapitel. Lang voorbij zijn de glorieuze dagen waarin de keizers van weleer de mensen verbonden in strijd tegen externe vijanden. En of het nou de doorgeslagen splendeur van de keizerlijke hoofdstad was of het gebrek aan externe dreiging; met de jaren vervaagde de noodzaak, en aan het einde zelfs het nut van het keizerrijk. En onderwijl de keizers zich tegoed deden aan eten, drank, pracht, praal en iets te nabije familieleden groeide de afkeer in de provincies.

Geholpen door een hof dat niet over de muur van de binnenplaats heen keek konden de hertogdommen steeds meer macht naar zichzelf toe trekken.  Net zo lang tot de keizer er niks meer te zeggen had, en de belastingbeambte onverveerd retour werd gestuurd. Zo ontstonden zonder bloedvergieten de vrije hertogdommen. Sterke lokale staten met als enig onderling verband hun geschiedenis. En hoewel er geen geweld nodig was voor hun opstand, zijn de Hertogen zich er dondersgoed van bewust dat het enige dat tussen hen en het keizerrijk in staat de garnizoenen en staande legers zijn.

Er zijn vijf Vrije Hertogdommen: Amsdan, Daralis, Esgard, Gresham en Vaelvilla. Grotendeels zijn ze van het Keizerrijk afgeschermd door de hoge bergen van de Hazed Mountains. Alleen Hertogdom Vaelvilla heeft een makkelijk begaanbare grens, langs een veel gelopen handelsroute.

Wil je meer weten over Vaelvilla? Klik hier.